J8, PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PAItYZU. — TOM V. 



ustrojów, podanych w jego ci Podręczniku mykologii (59) » . Dowodzi on tam, że zarodniki śluzowców 

 kiełkują najzupełniej tak samo jak zarodniki innych grzybów, musi się więc znajdować gdzieś grzyb- 

 nia dająca początek « gelaretowatej masie (pierwoszczni) » . Ta masa składa się z płynu zawierającego 

 liczne okrągłe drobinki (Moleciile). Z jednoczenia się tych drobinek powstają zarodniki śluzowców i 

 jednocześnie i włókna grzybni (włośnią) ! Opisuje on także bistoryę rozwoju Spumarii, jak się sam 

 wyraża, a właściwie sposób w jaki jej pierwoszcznia wędruje między zgniłymi liśćmi i na gałązkach 

 krzaków zanim się formuje w zaradnie. Dowodzi dalej, że tylko drobnowidzowe spostrzeżenia mogą 

 słuŻTĆ za podstawę systemu, i tworzy przy pomocy tej metody nowy system podziału śluzowców, 

 W szczegóły tegoż nie będziemy się wdawać, jestto bowiem chaotyczne pomięszanie źle zrozumianych 

 i najczęściej fałszywych spostrzeżeń. Jestto drugi Corda, ale w daleko gorszem wydaniu. Słusznem 

 tylko jest spostizeżenie, że ścianka zaradni u śluzowców nie posiada komórkowatej budowy, ale tylko 

 w większej części razów. Wreszcie przypuszcza on, że zarodniki śluzowów nie biorą początku z włośni 

 bo u Licei, która tejże nic posiada, zarodniki mimo to znajdują się bardzo obficie. 



Po roku 1850 znaczną ilość nowych słuzowców opisali : Montagne (60), Levcille (61), a szczególniej 

 Berkeley (62). O tym ostatnim była już powyżej przy Bulliardzie mowa, podobne fałszywe wiadomo- 

 ści nie są u tego badacza wcale rzadkością. Z pomiędzy licznych przez niego opisanych gatunków, 

 przynajmniej połowa była już opisaną w Systemu Mycologicum Friesa, wprawdzie pod innemi nazwi- 

 skami. 



Wreszcie przychodzi nam sie rozpatrzeć w pracy Wiganda « Zur Systematik der Gattungen Trichia 

 und Arcyria(63)». Co się tyczy najprzód systematyki, to część ta, obrobiona przy pomocy drobnowi- 

 dza, pozostawia jeszcze wiele do życzenia. Nie tylko granice pomiędzy gatunkami opisanymi nie są dość 

 starannie wyszukane, ale znajduje się spora doza błędów. Tak np. jego Trichia clavata jest niedoj- 

 rzała Trichia fallax, a Trichia clavata opisana jest jako nowy gatunek, nazwany Trichia obtusata. 

 Trichia nigripes, turbinata i varia według opisów niczem sie nie różnią, chociaż można je doskonale 

 zcharaktervzować. Pod Trichia chrysosperma, połączył on pięć gatunków, które przy słabych powięk- 

 szeniach drobnowidzowych niedoświadczony nawet badacz odróżnić potrati. Arcyria punicea ma się 

 różnić od incorneta tylko barwą zarodni i względną długością trzonka, wreszcie jego Arcyria ramulosa 

 nie jest wcale śluzowcem ale porostem (!) opisanym przez Montagna jako Chrysotrix nolitangere. 

 W części morfologicznej znajduje się wprawdzie wiele nowych faktów, ale niektóre, i to ze wszech miar 

 godne uwagi a dla systematyki nader ważne, nie zostały wyszukane. Za to wszystkie anomalia są tu 

 najstaranniej zebrane, chociaż ich znaczenie w rzadkich tylko razach zostało właściwie wytłomaczo- 

 nem. 



Część tę naszego krytycznego przeglądu zamkniemy wreszcie wzmianką o kompilacyjnej pracy Rou- 

 meguera (64), wypublikawanej zaledwie przed kilku laty. Jestto czysty księgarsko-spekulacyjny 

 fabrykat, wykonany z przerażającą niedbałością. Dość będzie powiedzieć, że w dziele mającem służyć 

 uiko przewodnik do poznania grup i rodzajów grzybów, jeden i ten sam gatunek zamieszczony jest 



(:>9) Bonorden, Handbuch der Algemeinen Mycologi. Slutlgart, 18ol. 



(130) Sylloge genermn speeierumąue cryplog^iTiarum, Parisiis, 1836. Opisy krótkie, w wielu razach niedokładne lob 

 nawet zupełnie fałszywe. 



(61) W Annales des sciences naturelles. Botaniąue, Paris, 184^, sir. ltiG : « Champignons du rriuseum », par Le- 

 \eille. opisy dobre. 



(62) Britisch fungi w « Shmith english flora », I. V, str, vn i liczne artykuły w angielskich « Ann. of riat. liisl. i 

 Hooker's jour ». 



(tj:i) W (i Pringsheim's Jahrbiicher, 1863, t. Ul. str. 4 i dalsze. 



((ii) Rouineguerc. Cryptogamie illustrec. Familie des Champignons. Paris, 1S70. 



