SUTZOWCE. 17 



błędną, bo t) r m sposobem Lycogola należąca do śluzowców, została najniesłusznij pomieszczona 



z prawdziwymi grzybami. Jestto w ogóle kompilacya ; przeglądając zielnik Wallrotha przekonałem się, 

 że bardzo wielu gatunków które opisywał i o których podaje, że je w Turyngii znalazł, nigdy nie wi- 

 dział, a co gorsza, sam nie umiał ich zdeterminować; tak np. opisuje Physarum hyalinuro Persoona, 

 a w innem miejscu ten sam gatunek podaje jako nowy pod nazwą Diderma papererimim. Takich 

 przykładów.mógłbym jeszcze więcej przytoczyć, poprzestanę jednak na tym jednym, dodam tylko, że 

 Wallroth nie przyjmuje rodzaju Perichecna Friesa i gatunki do niej należące opisuje pod Licea najzu- 

 pełniej bezzasadnie. W « Praunissa in floram Cryp. Java3 (Batavia, 1838) opisał Jounghun nowy ro- 

 dzaj Trichamphora. Gała praca bardzo dobra. 



Wychodząc z dobrej zasady, że podział grzybów oparły na ich powierzchownćm badaniu musi być 

 nader błędnym, zaczął Corda (56) w roku 1837, wydawać opisy wszystkich dotąd znanych grzybów, 

 z załączeniem rycin przedstawiających ich pokrój i analizę ich wewnętrznej budowy. Olbrzymie to za- 

 danie mogłoby wydać jak najświetniejsze rezultaty, gdyby ten który się go podjął, posiadał odpowie- 

 dnią szkołę i biologiczne ukształcenie. Lrak Jednak tych rzeczy u Cordy zdaje się spostrzegać na 

 każdej prawie stronicy jego pracy, choć przyznać należy, że z postępem czasu wiele braków zdołał on 

 sobie po części uzupełnić. Dalsze zeszyty są bez porównania lepsze od pierwszego, wszystkie jednak 

 nie bez wielkiego ale. Jeden tylko powód może być podany na usprawiedliwienie jego licznych błę- 

 dów, mianowicie to, że on pierwszy musiał torować tę nową drogę w mykologii, między prawdziwie 

 lodowemi masami przeszkód, co zawsze jest nader trudnem zadaniem. Pomimo to, zmuszeni jesteśmy 

 powiedzieć o Cordzie, że przy najlepszej woli, była to słaba głowa. Dowodzi tego najlepiej jego pu- 

 dział grzybów, w którym zamiast sprostować błędy popełnione przez Friesa, stworzył raczej tyle 

 nowych ile w nim poprawek i zmian zaprowadził. Tak naprzykład, postępując na właściwem sobie 

 polu powiemy, że jego Myelomycetes zawierają nie tylko śluzówce, ale i mnóstwo innych, i to 

 najrozmaitszych grzybów, głównie kulnic. Nie pojmując co to jest śluzowiec, opisywał niekiedy 

 formy najzupełniej niedojrzałe, jak to czynili autorowie zeszłego wieku, i dziwił się jeszcze, że 

 nie może w nich odnaleźć szczegółów przez Friesa podanych. Zamiast dojść, przy pomocy drobnowi- 

 cizowych badań do przekonania, że śluzówce nie są grzybami, i tem samem nie posiadają grzybni, 

 owszem, on wszędzie jej szuka i znajduje ją tam gdzie jej nie ma. Tak naprzykład, opisując pewne Di- 

 uymium (57) dowodzi, że (zacytuję tu jego właściwe słowa) : « die ausseren Schiippchen (kryształy !) 

 der Peridie, escernirste Zellen derselben und dass das Capillitium yerltengerte und spater \ercestelHe 

 Zellen der Peridienhaut seien ». Co wszystko jest najzupełnej bezzasadnem. W tych swoich Icones 

 opisał Corda liczne nowe lub tylko dla niego nowe gatunki i cztery nowe rodzaje : Polysc/usmiimi, Ste- 

 gasma, Tripotrichia i Hyporhamma; załączone analizy są często błędne, za] to rysunki pokrojów naj- 

 częściej bardzo dobre. 



W roku 1844 zaczął Robenhorst wydawać swoją florę skrytopłciową Niemiec (58) ; w pierwszym Ło- 

 mie znajdują się jedynie nas obchodzące grzyby. Jestto poprostu tłomaczenie dzieła Wallrotha, z tą 

 różnicą, że system nie od tegoż ale od Friesa jest wzięty. Zrtsztą^są tu uwzględnione wszystkie później- 

 sze prace, a szczególniej Cordy. Całość więc nie zasługuje najzupełniej na uwagę, jako nic samodziel- 

 nego niezawierająca. 



Z kolei rzeczy należy nam teraz wspomnieć o poglądach Bonordcna na grupę obchodzących nas 



(36J Icones fungorum liucusąue eognitorum. Praga;, 1837-1812, t. I-Y. 



(37) Corda. L. c, t. III, str. 35. 



(58) Rabenhorst. Dentschlands Kryptogamen Flora, Leipzig, 1845. 



ART. IV. 



