ŚLUZÓWCE. 13 



rzeki; ten też jako wystarczający zacytuję : « Acharius (41), mówi on, hatte die Rundę der Lichenen 

 in eine grosse Yerwirrung gebracht, dadurch dass er jedes, man móckte sagen blindlings aufgeraffle 

 Exemplar seiner Sammlung ais eine eigene Art beschrieb ». Link pracował jednak usilniej jak Acha- 

 rius, bo Didymium farinaceum znalazłem w jego zielniku opisane pod dziesięcioma gatunkami, rozmie- 

 szczonymi we dwóch rodzajach ! 



Rodzaje sypały się równie jak gatunki, jak z rękawa, tak bezzasadnie tworzone jak pierwsze, oto ich 

 liczba : Cionium, Cupularia, Dermatium, Goniospora, Leangium, Leocarpus, Lignidium i Strongylium. 



Pod względem niedokładności poszukiwań przewyższył jeszcze Linka Schumacher (42), z tą różnicy. 

 że się głównie zajmował Triehiaceami, i rozmieszczał gatunki zupełnie bezzasadnie między różne ro- 

 dzaje. Większość form przez niego utworzonych, w wielu razach nie da się zupełnie zdeterminować ; 

 najczęściej bowiem opisywał śluzówce jeszcze niedojrzałe, to też najczęściej brak włośni w jego ga- 

 tunkach jest głównym charakterem. 



De Gandolle (43) w swojej florze francuzkiej nie przyjął rodzajów Persoona, ale trzymał się starego 

 Bulliarda, za to opisy są zazwyczaj dość staranne i dokładne. 



Opuszczając maleńki przyczynek Achariusa (44), wspomnimy o amatorskiej pracy Ditmara(4o). Pra- 

 wnik ten wolne chwile poświęcał mykologii ; jego rysunki są zazwyczaj bardzo poprawne i opisy nie- 

 złe, bez licznych błędów i tu się nie obyło, lecz te, jako niefachowemu, łatwo przychodzi wybaczyć. 



Z przykrością wypada nam teraz wspomnieć dzieło Necsa (46) « System grzybów », jest to bez- 

 względna kompilacja; wszystkie rysunki, z kilkoma zaledwie wyjątkami, są kopiami z różnych auto- 

 rów, choć o tern w całej księdze nie ma ani słowa wzmianki. Tekst zaś pisany jest w języku niezrozu- 

 miałym dla zwyczajnych śmiertelników, aby £0 pojąć trzeba było słuchać naówczas filozofii w Niem- 

 czech. Najciekawsze sąspekulacye o pokrewieństwie rodzai, zdolne są one pobudzić do śmiechu nawet 

 najcięższego hypokondryka. 



Wymienimy teraz tylko z tytułu mniej ważne przyczynki : Ehrenberga (47), gdzie jest opisany 

 nowy rodzaj Enteridium, T. Neesa (48), Brondeau (49) i Sommerfelda (50), aby wspomnieć że Gre- 

 ville (81) w swojej szkockiej florze, cały szereg śluzowców nieźle opisał i opatrzył wybornymi rysun- 

 kami pokroju. 



Zkądinąd dla mykologii ważna praca Brognarta, nic budzi dla nas żywotnego interesu. Załą- 

 czone rysunki kilku śluzowców są poprawne. 



(41) Link. Hadbucli zur Erkennung des Gewajchse. Driter Theil, Berlin, 1833, str. ix. 

 (42j Schumacher. Flora Ssllandica, Ha\nia?, 1801-1803. 



(43) Florę francaise, t. II i VI. Paris, 1813. 



(44) De fungis suecieis, w Acta holra., 1813, str. 2GG. 



(43) W Deutschland's Flora von Sturm, III Abtheilung. Die Pilze bearbeitet von Dii mar. Erster Band mii vier- 

 und-sechtzig Tafeln. Niiremberg, 1817. 

 (40) Cii. G. Nees von Esenbeck. Das System der Pilze. Wiirzburg, 1810. 



(47) Syka: mycologicffi berolincnses. Berolini, 1S18. 



(48) T. F. E. Nees von Esenbeck. Nova fungorum Pemptas w Kunze i Schmidt Mycologische Kefte, 1823, t. I, sir. 61. 



(49) W.Memoire de la societe Linneennc de Paris, t. III, sir. 74. 



(30) Supplementum florae Lapponicse. Christiania, 1820. 



(31) Scotish criptogamic flora. Edimbourg, 1823-1828, l.I-Yi. 



(32)Brognart. I/ossii d'une classification naturellc des champignons. Paris, 1823. 



