12 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



się naturalnie nie będziemy zajmować, i wszystkie śluzówce. Podział tych ostatnich jest tu zupełnie 

 odmienny jak we wszystkich dotychczas rozbieranych pismach. Bulliard przyjmuje Trichię Hallera, 

 a na pomieszczenie reszty znanych sobie śluzowców, tworzy dwa nowe rodzaje Retic.ularia i Spcoro- 

 carpus, Lycogola epidendrum jest tu pomieszczone, również jak u Batsch'a pod Lycoperdon. 



Śluzówce większych rozmiarów, kształtów nieregularnych, lub też o ścianie skorupiastćj albo po- 

 dwójnej, stanowią rodzaj Reticularia, tu więc są pomieszczone Fuligo, Spumaria, Diderma, Physarum, 

 Reticularia i kilka właściwych grzybów. Pod Trichią są opisane formy, których trwała włośnią two- 

 rzy wyraźną sieć, a zatem Stemonitis, Arcyria i Diachea; jestto więc rodzaj odpowiadający zupełnie 

 Stemonits Gleditscha, ale zupełnie różny od Trichii Hallera. Trzeci najbogatszy w gatunki rodzaj Spae- 

 rocarpus zawiera resztę znanych Bulliardowi śluzowców o kształtach regularnych ; znaczną ich część 

 opisał już Batsch pod rodzajami Stemonitis i Mucor, i Haller pod Trichią, zresztą są to powiększej czę- 

 ści Physarea i niektóre prawdziwe grzyby. 



Ten nowy i samowolny podział sprowadził wielkie zamieszanie w systematyce śluzowców, jestto 

 jedyny zresztą zarzut, jakiemu dzieło Bulliarda podledz może. Genialny ten francuz do doskonałych 

 rysunków podał opisy, które na owe czasy i współczesne środki badania są nieporównane. Do swych 

 poszukiwań używał on już drobnowidza i to z należną wprawą i ostrożnością. Ta troskliwość w wyszu- 

 kiwaniu prawdy, ustrzegła go też w wielu razach od błędów popełnionych już przez nowoczesnych 

 badaczy. Zacytuję tu bardzo mówiący przykład : w roku 1851 oddzielił Berkeley (27) niektóre Phy- 

 sara Friesa pod nazwą Badhamia. Rodzaj ten ma według niego posiadać zarodniki zamknięte po 

 kilka w osobnych pęcherzykach, biorących początek z włośni. Faktem jest, że niektóre gatunki tego 

 i przeze mnie przyjętego rodzaju, posiadają zarodniki poskupiane w maleńkie grudki, o powstawaniu 

 ich jednak w osobnych pęcherzykach, biorących niby początek z włośni, nie ma jednak w naturze i 

 ma wy. 



Bulliard, opisując dwa tu należące gatunki swego Sphajrocarpus, tak się o ich zarodnikach wyraża 

 przy Stemonitis utricularis (20) : « J'ai vu cpTelles (lcs spores) n'etaient point entourees d'une enve- 

 loppe, maisseulement fortement agglutinees les unes aux autres » ; dalej przy Stemonitis capsulifer : 

 « Sessemencessont... agglutinees par grumeaux, de manierę que si l'on les obseiwe plongees dans un 

 fluide sous lalentille microscopiąue, on les voit se separcr les unes des autres comme dans la figurę 5, 

 et 1'on croirait q'uelles sortent d'une capsule ». 



Po Bulliardzie Withering (30), Adanson (31), Paulet (16) i Trentepohl (32) opisywali śluzówce, 

 tylko o tym ostatnim powiemy kilka słów. Jego Stemonitis] jest w duchu Gleditscha odtworzony, a 

 zatem odpowiada Trichii Bulliarda. Gatunki Trichii Hallera są opisane pod Lycoperdon a jego Tri- 

 chia zawiera gatunki Sphaerocarpus Bulliarda. Oprócz tego utworzył on nowy, i przez nas przyjęty, 

 rodzaj Crateńum (33). Opisy nie są zbyt krótkie, ale powierzchowne i bez rycin, w wielu więc rasach 

 dziś bardzo wątpliwe. Prace poprzedników uwzględniał on w wielu razach, wyjąwszy Bulliarda, któ. 

 rego najwidoczniej nie znał, bo opisuje niby nowe gatunki tam już pomieszczone. 



(27) W «The Transactions ot the Linnean Society of London, t. XXb 18o2, str. 149. 



(28) L. c, sir. 128. 

 (29 j L. c, str. 139. 



(30) A Botanical arangoment of Britisli plants. London, 1792. 



(31) Adanson. Familie dcsplantos. Paris, 1793. 



(32) W Rotha : Catalecta botanica, faseicu'us I. Lipske, 1797, sir. 219 i dalsze. 



(33) L. c str. 224. 



