10 PAMlCTjNTK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



odpowiada dzisiejszemu Stemonitis. Pod nazwiskiem Lycogola opisuje on gatunki które dziś zamie- 

 szczamy pod Lycogola, Reticularia i Trichia. Czwarty, najbogatszy w gatunki rodzaj Mucilago, zawiera 

 przedewszystkiem pierwoszcznie różnych śluzowców i niektóre formy opisane teraz jako : Fuligo, 

 Spumaria lub Physarum. Wreszcie należy nam jeszcze wspomnieć, że trzy gatunki Craterium, ze 

 względu na ich podobieństwo z niektórymi Pezizami, połączył z nimi w jeden rodzaj Fungoides, to po- 

 łączenie jednak uwzględnił najzupełniej w diagnozie Pezizy. 



Postępując dalej w chronologicznym porządku, natrafiamy na dzieło Hallera (9), pod względem syste- 

 matyki ze wszech miar godne uwagi. Przyjmuje on trzy rodzaje Michelego, t. j. Mucilago, Clathroides i 

 Lycogola, zmieniwszy jednak ich znaczenie ; pod pierwszem nazwiskiem bowiem opisuje same prawie 

 właściwe grzybki, pod drugiem do Arcyrii dołącza także kilka Trichii, a wreszcie pod trzeciem opi- 

 suje same tylko jądrzaki (Gasteromycetes). Lycogola epidendrum jest wspomniana pod Lycoperdon, a 

 dla pomieszczenia reszty przez siebie poznanych śluzowców, utworzył Haller dwa nowe rodzaje Embo- 

 lus i Sphcerocephalos. W pierwszym umieścił zupełnie jeszcze niedojrzałe Stemonitis i Trichie, drugi 

 zaś ustanowił dla dzisiejszych Physarum i Didymium. 



Clathroidastrum wdęc Michelego zostało mocno przez Hallera pokrzywdzone, nie znalazłszy w jego 

 pismach pomieszczenia dla siebie; dopiero Gleditsch (10) załagodził te sprawę, łącząc ten rodzaj 

 wraz z drugim Michelego, mianowicie z Clathroides pod nazwą Stemonitis. Połączenie to było je- 

 dnak tak nienaturalne, że już w pięć lat potem Hill (II) oddzielił od Stemonitis Gleditscha Clathroides 

 Michelego, nadając mu nową, dziś używaną nazwę, Arcyria. W trzy dziesiątki lat więc po ukazaniu się 

 pracy Michelego, cały postęp w dziedzinie śluzowców polegał na zmianie nazw przez niego danych 

 Clathroides i Clathroidastrum na Stemonitis i Arcyria. 



Wymienimy teraz z tytułu tylko dzieła Schaeffera (12) i Scopolego (13), które nie budzą żyw r otnego 

 interesu dla naszej kwestyi, a powrócimy znów do Hellera (14), aby się przekonać jakie zmiany zapro- 

 wadził w trzeciem wydaniu swej sławnej historyi roślin szwajcarskich. O Mucilago, Embolus i Lyco- 

 gola nie potrzebujemy zmieniać powyżej umieszczonego zdania. Uderza nas za to zniknięcie utworzonego 

 w pierszćm wydaniu rodzaju Spluerocephalos, którego gatunki pomieścił Haller wraz z wieloma 

 innymi tworami jako tu : z niektórymi śluzowcami, które dziś pod Trichia opisujemy, z innymi które 

 Gleditsch nazwał Stemonitis i z tymi dla których Hill Arcyria utworzył, wreszcie z niektórymi poro- 

 stami, pod nowo utworzonem przez siebie nazwiskiem : Trichia. Inny też jeszcze rodzaj zyskuje tu po 

 raz pierwszy prawo obywatelstwa, jest to Fuligo, którego trzy różne tu opisane gatunki, są tylko róż- 

 nym stanem rozwoju tego tak pospolitego śluzowca. Pogląd więc ogólny Hallera na grupę nowych 

 ustrojów był daleko słabszy jak Michelego, domieszał on do nich różne grzyby i porosty, rozdzielił je 

 nienaturalnie, pomimo to był to bardzo sumienny i drobiazgowy badacz ; on to odkrył podwójną ściankę 

 u Lycogola i już w roku 1735 obserwował szczególny ruch włośni u Trichia. Jego niektóre rysunki nie 

 pozostawiają nic do życzenia i przewyższają, pod względem uchwycenia prawdy w pokroju, wiele od 

 tworzonych nawet w ostatnich czasach. 



(0) Ennumeratio.. .. stirpium Hehetije indigenarum. Goettingae, 1747. 



(10) Meihodus fungorum. Berolini, 1733. 



(1 1) Au a'ccount of a stoae, wliich on being watered, produce moslirooms. London, 1758. 



(12) Fungorum qui in Bavaria nascuntur icohes. Ratisbonae, 1762-1774. 



(13j Flora carniolica. Yienine, 1700- 177 2. 



(14) Haller A. V. Historia stirpium indigenarum Helv.etiae. Editio tercia. Berna 1 , 17(38, vol. III. 



