I. — RZUT OKA NA DOTYCHCZASOWE PRACE 

 NAD ŚLUZO WCAMI. 



CZĘŚĆ PIERWSZA TYCZĄCA SIĘ SYSTEMATYKI. 



Pewne, choć bardzo powierzchowne podobieństwo śluzowców z niektórymi grzybami, a zarazem 

 i wspólne nieraz znajdowanie się z nimi było zapewne powodem, że je do najnowszych czasów 

 uważano za grzyby. Pragnąc więc badać postęp wiadomości naszych o śluzowcach, zmuszeni je- 

 steśmy śledzić krok w krok za rozwojem mykologii. 



Zazwyczaj autorowie zaczynają historyczny wstęp do monografii od pism Arystotelesa lub co najda- 

 lej Pliniusza i Arabów X i XI wieku. Tym razem jesteśmy uwolnieni od tak smutnego obowiązku, 

 pierwsze bowiem wzmianki o śluzowcach znajdujemy dopiero w początkach XVIII wieku, a miano- 

 wicie u pierwszych florystów jako to : Losseliusa (1), Dilleniusa (2), Ruppiusa(3)i Buxbauma (4), któ- 

 rzy wspominają Lycogola epidendrum i Stemonitis fusca pod nazwą Fungus, Bovista i L/jcoperdon. 



Również i ów szczególny stan w rozwoju każdego śluzowca, który teraz nazywamy pierwoszcznią. 

 nie uszedł badawczego oka autorów mykologii. Marsilius w swej « Dissertatio de generatione fungo- 

 rum (5) » uważa je na równi z innymi grzybami za chorobliwe soki drzew. Marchand (6) zaś uznaje je 

 za ustroje samodzielne, pokrewne gąbkom. 



Pierwszą jednak pracę zasługującą na głębszy rozbiór zawdzięczamy dopiero sławnemu florenczy- 

 kowi Antoniemu Micheli. W roku 1729 ogłosił on dzieło (7), którem położył kamień węgielny całej 

 mykologii a sobie zyskał nieśmiertelność. On to pierwszy wypowiedział jasno i śmiało zdanie, że grzyby 

 są samodzielnymi ustrojami, rozmnażającymi się przez właściwy sobie « proszek nasienny ». Zdanie 

 starsze blizko o wiek cały od epoki, w której było wypowiedziane, bo jeszcze za czasów Linnego a 

 nawet i później nie przyjmowane przez wszystkich uczonych (8). 



Z trzydziestu rodzai, na które rozdzielił wszystkie grzyby, cztery są nadane wyłącznie śluzowcom. 

 Jego Clathroides tak zupełnie odpowiada Arcyrii według naszych już pojęć, jak jego Clathroidastrum 



(1) Lceselius. Flora prussica. Regiomontani. 1703, str. 90. 



(2) Dillenius. Catalogus plant;irum c. Gissam nascentium. 1719, str. 197. 



(3) Ruppius. Flora Jenensis. Lipsise, 1718, str. 304 i 350. 



(4) Bu\baum. Enumeratio plantarum in agro Hallensi eros. 1721, p. 203. 

 (3) Roma}. 1714, str. 30, tb. XXVII. 



(0) « Sur une vegetation particuliere qui vient sur le Tan », w Ilistoire dc 1'academic royal des scienees. Paris, 

 1727, str. 40. 



(7) Nova plantarum genera. Florentiae, 1729, str. 205 i dalsze. 



(8) Porównaj dzielą Neckera i Trattinicka i liczne pisma Ilaliera z xix wieku, 



ART. IV. 2 



