SUZOWCE. i 



nie możnaby jeszcze trafić do końca. Jeżeli bowiem ktoś opisując dzisiejsze Didymiurn sąuarnulosum, a badając je 

 niedokładnie, nie wynalazł w niem włośni i uznał je za Licea, zważając zaś, że te są zazwyczaj siedzące, a w mo- 

 wie będąca forma jest trzoneczkowatą, i nazwał ją z lego powodu Licea stipitata, to przenosząc dziś ten ga- 

 tunek do rodzaju Didymiurn, wypadłoby go według praw statutu nazwać Didymiurn stipitatum. Tymczasem więk- 

 szość Didymiów jest trzoneczkowatą, i to co tam było racyonalnćm, jest tu po prostu niedorzecznością. Należało 

 więc to nazwisko; choć mające « prawa pierszeństwa », opuścić i przyjąć drugie z kolei, a jeżeli i to było nie- 

 możliwym, odwołać się choćby do trzeciego. Jcdnem słowem, zastanowiwszy się głębiej nad tą kwestyą, doszedłem 

 do przekonania, że najlepiej będzie uznać wszystkie dawniejsze prace za ważne, lecz podać wszystkie nazwiska 

 krytycznemu przeglądowi i nim w ostatniej inslancyi się rządzić. Wprawdzie jesteśmy ludźmi, i « krytyczny 

 pogląd » jest nieraz tylko własnem « widzimisię », innego jednak sposobu wyjścia nic było — i ten, przyjmując 

 za to na siebie odpowiedzialność, przyjąłem. Co do sposobu oznaczania nazwisk autorów po gatunku, różne pa- 

 nują metody, z tych dwie są najczęściej używane. Jeżeli np. jakiś gatunek został opisany przez Schumachera 

 jako Arcyria atra a dziś « ktoś » przenosi go do rodzaju Enerthenema, to, albo oznacza się to tak : Enerthenema 

 atra (Schumacher) ktoś, albo też drugim sposobem tylko Enerthenema atra (Scbum.). 



Gdybym przyjął pierwszy sposób, zalecony wprawdzie przez kongres botaników to, zmieniając sam znaczną liczbę 

 nazwisk, musiałbym właśnie stawać zbyt częto na miejscu owego « ktosia ». Dla uniknienia więc podejrzeń, że te 

 zmiany zaprowadzałem tylko dla napisania swego «mihi», przyjąłem drugi sposób oznaczania, tembardziej chętnie, 

 że jest prostszy a nieledwie i tak jasny jak pierwszy. 



Pragnąc uczynić swój system jak najbardziej praktycznym, idąc za życzeniem objawionem mi listownie przez kilku 

 znakomitych mykologów, dodałem do każdego rodzaju klucz analityczny do oznaczenia gatunków. 



Dla zaokrąglenia całości, musiałem naturalnie powiedzieć słów kilka o pokrewieństwie śluzowców pomiędzy sobą, 

 co objaśniłem też odpowiednią tablicą. Kilka słów polemiki przeciwko owym zagorzałym pseudodarwinistom, kreślą- 

 cym z całą pewnością drzewa rodowe istot ustrojowych, jakby byli rzeczywiście obcymi zmianom jakim one w ciągu 

 wieków ulegały, zdawały mi się być w tern miejscu prostą koniecznością. 



Rzecz o stanowisku śluzowców w łańcuchu jestestw ustrojowych mogłaby zamknąć tę pracę, gdyby nie wzgląd na 

 początkujących, pragnących, się obeznać z tą grupą, którym poświęciłem ostatnich słów kilka « o zbieraniu, 

 przechowywaniu i oznaczaniu śluzowców ». 



Dla wyjaśnienia nieraz zawiłycli stosunków budowy, dalej dla dania wyobrażenia o pokroju różnych rodzajów 

 śluzowców, zamieściłem w końcu kilka tablic. Rysunki tam pomieszczone nie są wyłącznie moją pracą, niektóre są 

 wzięte z dzieł de Barego lub innych autorów; inne załączone mi od różnych prywatnych osób, o czem zawsze 

 w objaśnieniu tablic wspominam. Niech mi tu wolno będzie załączyć publiczne podziękowanie p. Dutkiewiczowi 

 za wykonanie dwunastu fotografii, z preparatów drobno widzowych, które utrwalił na jednej tablicy nową metodą 

 fotodruku. 



Spoglądając teraz na całość tej pracy, widzę doskonale liczne jej braki pod wieloma względami, widzę, że daleką 

 jest od takiej jaką ją mieć pragnąłem, jakąby być powinna; mam jednak nadzieję, że rozliczne trudności, z jakiemi 

 mi walczyć przychodziło i względna krótkość czasu, choć w części zdołają mnie usprawiedliwić z tych rozlicznych 

 niedostatków. 



Teraz należy mi po szczególe wyrazić wdzięczność następującym pp. botanikom za rozległą pomoc w dostarcza- 

 niu zbiorów śluzowców. 



P. J. ALEXANDROWICZOWI, profesorowi botaniki na wszechnicy warszawskiej, za darowany mi zbiorek śluzowców 

 z okolic Warszawy. 



P. P. ASCHERSONOWI, kustoszowi muzeum berlińskiego, za przesianie mi do przejrzenia zbioru tego muzeum. 



P. A. de BAREMU, profesorowi botaniki i rektorowi wszechnicy strasburskiej. Oprócz wszechstronnej pomocy na 

 polu badań naukowych, miałem do rozporządzenia jego cały zbiór śluzowców, najbogatszy ze wszystkich jakie ist- 

 nieją, w którym znajdują się i zbiory : Jacka z okolic Salemu (W. K. Badeńskie), D ra Kocha z okolic Rugii, pro- 

 fesora Cienkowskiego z okolic Berlina, Leischnera i Kirchnera z okolic Konstaneyi, D'» Robenhorsta z Drezna i 

 wiele jeszcze zbiorów pomniejszych. 



P. A. BRAUNOWI, profesorowi botaniki na wszechnicy berlińskiej, za dany mi do przejrzenia zbiór zebrany w róż- 

 nych stronach Niemiec i Szwajcaryi. 



