70 PAMICTNJK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



Ruch ten polega na tern, że pod wpływem wody skręty ich prostują się a wysychając znów się two- 

 rzą. Dlatego tóż w zarodniach sprężyce są zawsze mocno i najrozmaiciej pokręcone i między sobą 

 poplątane. Zwilżane, potćm wyschnięte i znów zwilżane odbywają znów podobne poruszenia, nigdy 

 już jednak do pierwotnych granic sprężystości nie powracają. Najoczywiściej pod wpływem wody 

 wężownice, jako miejsca zgrubione błony, więcej jej nabierają jak inne miejsca ścianki i powodują 

 tak gwałtowne poruszenia. 



Zarodniki kędziorkowatych są zazwyczaj znacznie szersze od sprężyć, w większości razów o błonie 

 tępej i brodaweczkowatćj. W czterech razach mają one więcej zawiłą budowę. Na pierwotnie jedno- 

 stajnej błonie znajdują się zgrubienia w postaci listewek o wielokątnych okach w sieć połączonych. 

 U zapletki czołgaczka listewki te są nader cienkie od 0,4 do 0,6 m. m. wysokie ; u kędziorka złocika 

 są znacznie wyższe 1,7 do 2,6 ni. m. wysokie, także jak w poprzednim razie jednostajne; u kę- 

 dziorka pokrewnego listewki stają się znacznie niższe bo 0,53 do 0,83 m. m. wysokie, ale zato znacznie 

 szersze i niejednostajne. Patrząc na nie z góry spostrzegamy szeregi punktów jaśniejszych, które są 

 właśnie miejscami zupełnie niezgrubionemi, czyli innemi słowy w listewkach tych są miejsca puste 

 w postaci maleńkich walców przebiegających prostopadle do powierzchni kuli zarodnika. Nareszcie 

 u kędziorka Jacka zgrubienia te są także podziurawione w ten sposób jak w poprzednim razie, ale 

 mają postać nie listewek a płaskich plam o nieregularnych, krzywemi liniami ograniczonychzarysach. 



Wreszcie wspomnieć należy że kędziorkowate mają zarodnie zwykle żywo zabarwione. W jednej 

 zarodni włośnią i zarodniki a najczęściej ścianka mają ten sam kolor. Niekiedy ścianka zarodni, a 

 przedewszystkićm trzonek, mają barwę ciemniejsza. Zresztą w jednym i tym samym gatunku nie- 

 kiedy, choć rzadko, barwy są zmienne, ale w bardzo ciasnych granicach; najczęściej zwykle żółte 

 zarodnie przybierają odcień oliwkowy. 



Pokrewieństwo 2. — Strzępko watę (Arcyriacese). 



Śluzówce należące do tego pokrewieństwa różnią się od poprzednich rodzajem zgrubień na włośni. 

 Włośnią ta tylko u małoci (Oligonema) składa się z pojedynczych pierwiastków, u innych łączy się 

 ona w mniej lub więcej zbitą sieć. W strzępku (Arcyria) sieci te są przyrosłe do dolnej rozszerzonej 

 części trzonka lub zaklęśniete między wypełniającymi go pęcherzykami; w siateczni (Lachnobolus) 

 rozgałęzienia sieci przyrastają jednostajnie do wszystkich miejsc ścianki zarodni, w cornuvii (Cor- 

 nuvia) wreszcie, sieć jest zupełnie wolna, nie pozostaje zupełnie w styczności ze ścianką zarodni. 

 Hóżnice gatunkowe zachodzące tu pozwalają w każdym razie z łatwością porównywać włośnie wszy- 

 skich strzępkowa ty eh między sobą. 



Główne zarysy różnic w budowie strzępkowatych podał już de Bary (36), jak również historyę 

 rozwoju ich włośni, według której włośnią występuje początkowo w postaci wydłużonych, tępych, 

 walcowatych pęcherzyków, które następnie dopiero łączą się w sieć z sobą, Wigand (37) badał szcze- 

 gółowiej budowę tego pokrewieństwa, lecz z tych samych powodów, któreśmy przy poprzednim 

 już wymienili, nie będziemy go cytować, tćmbardziej że znał tylko jeden rodzaj tego pokrewieństwa. 



Większość strzępkowatych posiada zarodnie trzoneczkowatc. Trzoneczki są zawsze rurkami o bło- 

 nie bardzo tęgiej, mocno podłużnie pofałdowanej, fałdy te rozciągają się także na dolną część ścianki 



(36) L. c, fig. 20-23. 

 (37)1.0., fig. 17 i dalsze. 



