ŚLUZÓWCE. 7 | 



zarodni będącej tylko przedłużeniem błony trzonka. Wewnątrz trzonek wypełnionym bywa wielo* 

 kątnymi, nieregularnymi pęcherzykami, mocno przystającymi do siebie i przechodzącymi w górnej 

 części nieznacznie w normalne zarodniki. Jestto więc budowa, którą poznaliśmy niedawno u kę- 

 dziorka mylnego i zapletki maczugowatój. Zresztą błona trzonka jest wyraźnie dwuwarstwową; war- 

 stwa wewnętrzna jest bardzo gruba, barwna, zewnętrzna jednostajna, nader delikatna, zupełnie bez- 

 barwna. Zewnętrzna ta warstwa rozciąga się także na dolną część ścianki zarodni a następnie ginie. 



Ścianka zarodni u strzępka staje się ku górze coraz cieńszą. Po dojrzeniu pęka, jużto płatami, już 

 okręgiem w dolnśj swej części ; w każdym razie skutek zostaje ten sam, to jest rurka trzonka pozo- 

 staje w połączeniu z dolną częścią ścianki zarodni pod postacią zazwyczaj kieliszkowatego, niekiedy 

 (strzępek kulawka) talerzykowatego rozszerzenia. Rozszerzenie to u strzępka kulistego jest znikająco 

 krótkie. 



Zresztą zanotować jeszcze wypada że strzępek sieciowłos nie posiada właściwej ścianki na całej 

 powierzchni. Zastępuje ją najzewnętrzniejsza warstwa zarodników, bezzawartości, spłaszczonych i 

 stykających się wielobocznie ; tylko w dolnćj części występuje najprzód delikatna, bezbarwna bło- 

 neczka przechodząca dale] w rurkę trzonka. 



Zresztą to rozszerzenie rurki trzonka strzępka, pozostające po dojrzeniu, posiada na wewnętrznej 

 stronie różne, dla gatunków charakterystyczne zgrubienia, wyjąwszy strzępka wyprostowanego, 

 u którego błona jest zupełnie gładka. Zgrubienia te występują na jednćm i tem samem kieliszkowa- 

 tem rozszerzeniu pod różną postacią, zawsze na jego brzegu w najprostszych kształtach, ku dołowi 

 więcej zawiłe. Najczęściej na brzegu kieliszka spostrzegamy zgrubienia w postaci nader delikatnych, 

 bez porządku rozrzuconych brodaweczek, dalej ku dołowi brodaweczki te stają się coraz tęższe i przyj- 

 mują kształt tępych, walcowatych wyrostków; jeszcze niżej wyrostki te zostają połączone cie- 

 niutkiemi listewkami tworzącemi naturalnie sieć zgrubień. 



Na tym stopniu zawiłości rzadko tylko spotykamy te zgrubienia, najczęściej postępują one dalej. 

 Listewki te grubieją coraz więcej, w końcu stają się równie szerokie i wysokie jak i wyrostki, tak że 

 w tym razie widzimy na błonie tylko sieć równych zgrubień. Niekiedy sieć ta rozszerza się do tyla, 

 że zajmuje większą przestrzeń jak miejsca niezgrubione, a ścianka wydaje się być wówczas podziura- 

 wioną w licznych miejscach. U kędziorka zwisłego spostrzegamy jeszcze na brzegu tych niezgru- 

 bionych miejsc błony maleńkie kolce. 



Inne rodzaje strzępkowatych pękają nieregularnie; błona tworząca ściankę ich zarodni pozostaje 

 nawet po otwarciu w większćj części nierozprószona, co jak zaraz zobaczymy, jest naturalnymi wy- 

 nikiem sposobu przytwierdzenia włośni u tych rodzajów. Błonka ich ścianki jest zazwyczaj poje- 

 dyncza, jednociągła, bez zgrubień, u małoci błyszczącej nader tęga. Zresztą u siateczni podpartej 

 posiada zgrubienia w postaci okółkowych łuków. U cornmii złotowłosej na jej zewnętrznej stronie 

 leży gruba warstwa drobnoziarnistej, brunatno zabarwionej istoty. 



Sieć włośni u corniwii jest zupełnie wolna, nie styka się nigdzie ze ścianką zarodni, liczne wolne 

 jej końce są jużto tępo zakończone (cornuvia czołgaczek), jużto nabrzmiałe lub spiczasto zaostrzone 

 (cornuwia złotowłosa). 



Włośnią siateczni przyrośnięta jest licznemi bardzo odnogami na wsze strony do ścianek zarodni. 

 U siateczni gromadnej odnogi te są nabrzmiałe lecz ostro zakończone i stykają się jednym tylko 

 punktem. U siateczni zaś podpartej przyrastają do ścianki bardzo rozszerzoną nasadą. 



Wreszcie w strzępku posiadamy dwa typy przytwierdzenia włośni, powodujące zarazem różny 



