78 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



głych jeden od góry, jeden od dołu, a cztery z boku; pozostałe więc ścianki zarodni, wspólne zresztą 

 dla wszystkich tworzących jedne zrosłozarodnię, tworzą szkielet trójskrzydlatych błon opisanych da- 

 wniśj za włośnię. 



Leżnia jest narzędziem występującem tylko w niektórych gatunkach, jestto reszta pierwoszczni 

 niezużytej do budowy zarodni, przylegająca do podłoża i łącząca zarodnie w podstawach pomiędzy 

 sobą. W jednym i tym samym gatunku leżnia może być raz dość silnie rozwiniętą, gdy tymczasem 

 innym razem występuje dość słabo lub znika zupełnie. 



Najczęściej występuje ona jako pojedyncza błonka, tak np. w niektórych szaroniach, kędziorkach, 

 w paździorkach. Zazwyczaj jest ona barwna, silniej zabarwiona jak ścianka zarodni. W kędziorku 

 złociku i jemu pokrewnych zarodnie kuliste są dolną częścią nieco zagłębione pod poziom leżni. Je- 

 żeli zarodnie są trzoneczkowate, to leżnia przechodzi bezpośrednio w rurkę trzonka, która tem sa- 

 mem od dołu, to jest od podłoża, nie jest zamkniętą. 



W zarodniach ściśle obok siebie stojących, np. w zlepniczkach, niektórych szaroniach i w prawie 

 wszystkich zrosłozarodniach, leżnia składa się z licznych błonek, różnej grubości, lecz zazwyczaj' cien- 

 kich, na sobie leżących i w niektórych miejscach z sobą zrośniętych. Miejsca zrośnięte występują 

 w górnych warstwach coraz częściej, tak że nieraz spotykać sio dają leżnie składające się tu z licznych 

 soczewkowato podłużnych pęcherzyków tworzących niby tkankę. W ruliku olbrzymim niby tkanka ta 

 składa się z prawie Wielościennych pierwiastków. 



W wapniakach najczęściej najzewiięlrzniejsza warstwa leżni składa się przeważnie z istoty ustrojo- 

 wej mocno zwapnionej, po odwapnieniu przedstawiającej gąbczastą naturę. W tych razach wypu- 

 kliny jej do wnętrza na niej siedzących zarodni tworzą podsady. 



Bardzo szczególny pokrój ma leżnia zlepniczka trzoneczkowatego; ma ona kształt stożkowaty, nie- 

 znacznie ku górze zwężona i uwieńczona gromadą walcowatych zarodni. Składa się ona z wielościen- 

 nych pęcherzyków o ściankach delikatnych, bezbarwnych. Na zewnątrz pokrywają ją ze wszech 

 stron płaskie, wielobocznie stykające się pęcherzyki, mocno zabarwione, mające szczególną zawartość 

 i będące zanikowemi zarodniami. 



Zresztą wspomnieć wypada, że niekiedy w pierwoszczniach zawierających wielki stosunek wapna 

 zbyteczna ilość tegoż pozostaje na podłożu, łącząc w postaci szerokich strug trzonki zarodni pomiędzy 

 sobą; taki stosunek znachodzić się daje np. w żałobni lub szaroniu Michelego i w tym razie te strugi 

 wapna bez śladów istoty ustrojowej nazywamy leżnią. 



Trzoneczek w najprostszym wypadku jest rurką, z jednej strony rozszerzającą się na podłożu i prze- 

 chodzącą często w leżnię, z drugiej zaś strony łączącą się z dolną częścią zarodni, oddzieloną od niej 

 jej ścianką. Rurka tej ścianki jest błoną tęgą, zazwyczaj barwną, podłużnie smugami zgrubiałą, 

 często pofałdowaną. Może ona być pusta lub też wypełniona istotą ustrojową, nierzadko przytem 

 zwapniona. Tak się rzecz ma u wiotka, wiązaka, maworków, Badhamii, makulca grzybka, siateczni 

 podpartćj, wreszcie u wszystkich różnobłonów. 



Zupełnie podobnie zachowuje się trzonek w makulcach : pospolitym, makówce i garbatym, z tą 

 różnicą, że w górnym końcu zrasta się nie ze ścianką zarodni a z pęcherzem tworzącym w tych razach 

 podsadę. 



W bardzo licznych wypadkach rurka trzonka wdraża się do wnętrzna zarodni przedłużając się tam 

 bezpośrednio w podsadę; jestto więc jeden tylko pęcherzyk, którego część ukrytą we wnętrzu za- 



