śluzówce. 79 



rodni nazywamy podsada, a przedłużeniu jej na zewnątrz zarodni dajemy nazwę trzonka. Zawartość 

 rurki trzonka może być tak rozmaita jak i w poprzednim wypadku. Tylko u niektórych czu- 

 prynek i w prawie wszystkich błyszczakach znajdujemy w rurce trzonka liczne włókna w sieć połą- 

 czone. Włókna te niekiedy rozszerzają się błonkowato. Rozszerzenia te szczególniej silnie występują 

 w łuskowcu tygrysowym, którego trzonek podzielony jest tym sposobem na liczne fałszywe komory. 



Trzonek siecionoga składa się z licznych wielokątnych pęcherzyków ściśle ze sobą spojonych, pier- 

 woszczowatej natury. 



W tych razach, gdy zarodnie posiadają przynajmniej dwie błony, z których wewnętrzna okala ze 

 wszech stron masę zarodników, wtedy zewnętrzna przechodzi bezpośrednio w rurkę trzonka. Taki 

 stosunek spotykamy w gładyszu, kubeczkach, maworku dziwnym, zapletce malinie i kilku kędzior- 

 kach z pokrewieństwa kędziorka kruchego. Tutaj więc można powiedzieć, że rurka trzonka rozszerza 

 się w wierzchołku maczugowato i w tśm rozszerzeniu ukrywa się właściwa zaród nia. I tutaj zawarto- 

 ścią może być powietrze lub istota ustrojowa. 



Zresztą we wszystkich strzępkach, w kędziorku mylnym i zapletce maczugowatej trzonek wraz 

 z zarodnią tworzą jedną tylko jamę. Pęcherzyk ten zwęża się ku dołowi nieraz bardzo nagle, zawsze 

 bardzo znacznie, i tę część zwężoną nazywany trzoneczkiem. W tym razie jest on wypełniony, 

 powyżej już szczegółowo opisanymi, nierozwiniętymi zarodnikami i zaczątkami włośni. 



Dodać jeszcze należy że część •ścianki zarodni, w której się z nią łączy trzonek bywa zazwyczaj 

 ciemniej, często odmiennie zabarwiona; niekiedy, w razach gdy ścianki są zwapnione, wolna od 

 zwapnień, np. w szaroniu długonogim. Bardzo, często fałdy trzonka przechodzą i na dolną część za- 

 rodni tworząc tam także liczne fałdy, co szczególniej silnie występuje w szaroniu Michelego, na któ- 

 rego spodniej, płaskiej części zarodni fałdy rurki trzonka tworzą liczne sieciowało poplątane, mocno 

 wypukłe żyły. 



Podsady występują tylko w trzech rzędach śluzowców, to jest u wapniaków, smętoszy i pylanek. 



W najprostszym wypadku, gdy zarodnie są siedzące, podsada jest najczęściej mocno zgrubiałą 

 dolną częścią zarodni, jużto bardzo płaską, już soczewkowatą, już półkulistą, już wreszcie jajowatą; 

 o podstawie ustrojowej mocno w różny sposób zwapnionej. Albo też jest pęcherzykism cienkościen- 

 nym o kształtach nieregularnych, wypełnionym ziarnami wapna, Tak najczęściej u szaroni. Niekiedy 

 kształt zarodni jest charakterystyczny dla gatunku, w innych zaś razach wszystkie dopiero co wymie- 

 nione formy podsady znajdujemy w jednym i tym samym gatunku. 



W formach trzoneczkowatych podsada albo jest pęcherzykiem w środku zarodni zawieszonym, np." 

 w malowoju, badhamii, kubeczku; albo bezpośredniem przedłużeniem rurki trzonka wdrążającem 

 do wnętrza zarodni i w rozmaity sposób ukształtowanćm. W maworkach Schumachera i sztywnym, 

 w błyszczaku Fuckla podsada tak zbudowana jest niepozorna. W łuskowcu tygrysowym, błyszcza- 

 kach, szaroniach i makulcach dochodzi do połowy zarodni i bywa w rozmaity sposób rozszerzona. 

 W malowoju, żałobni, kieliszniku wspaniałym, w czuprynkach i paździorkach dochodzi prawie do 

 wierzchołka zarodni. W tych razach posiada zawsze taką samą budowę i zawartość jak rurka trzonka, 

 której jest tylko przedłużeniem. 



W szaroniu Michelego jestto pusty, soczewkowaty pęcherzyk, z jednej strony zrośnięty z rurką 

 trzonka, z drugiej ze ścianką zarodni. W makulcach pospolitym i makówce, samodzielny ten także 

 pęcherz jest podzielony przez liczne rozgałęzienia błony na fałszywe komory zawierające w pierw- 

 szym gatunku grudki wapna, w drugim jego kryształy. Wreszcie makulec garbaty ma podsadę zupeł- 



