ŚLUZÓWCE. 8i 



więcej długich, wreszcie cierni. We wszystkich wypadkach to brodaweczki, kolce lub ciernie -a je- 

 dnostajnie rozrzucone na powierzchni błony zarodnikowej, jedyny wyjątek stanowi Badhamia 

 lilowa, która posiada kolce nieregularnie rozmieszczone. W rzadkich wypadkach zgrubienia mają 

 postać listewek w sieć połączonych. Listewki te są nader cienkie i nizkie w paździorku podobnym i 

 błyszczaku Fuckla. W kędziorku pokrewnym listewki te są od 0,(5 m. m. do 0,8 m. m., w zapletce 

 czołgaczku od 0,4 m. m. do 0,6 m. m., wCornuvii złotowłosej od 0,8 m. m. do 1,7 m. m., w kę- 

 dziorku złociku od 1,7 m. m. do 2,6 m. m. wysokie. Zresztą po większej części są one jednorodne, 

 tylko u kędziorka pokrewnego spostrzegamy na ich powierzchni szeregi punktów jaśniejszych, kLóre 

 oznaczają podstawy walcowatych miejsc zupełnie niezgrubiałych. U małoci błyszczącej na listewkach 

 i na ściance pomiędzy niemi znajdują się. jeszcze drobniutkie kolce. W kędziorku Jacka wreszcie 

 zgrubienia mają postać nieregularnych plam, dość wysokich, o zarysach falowatych, i tu podobnie 

 jak w kędziorku pokrewnym, wzdłuż ich wysokości pozostają liczne walcowate przestrzenie zupełnie 

 niezgrubione. 



W wielu razach błona zarodnika jest wszędzie jednakowo tęga, w innych jednak pewne jej miejsce 

 jest znacznie cieńsze. W tern to właśnie miejscu błona przy kiełkowaniu najpierw pęka dla ułatwie- 

 nia wyjścia zawartości. To cieńsze miejsce błony jest zawsze ograniczone kołem. Koło to jest albo 

 bardzo maleńkie w stosunku do całej kuli zarodnikowej, albo zajmuje jedne czwartą jej powierzchni. 

 W jednym tylko wypadku, to jest u samotka, ścianka zarodnika w połowie swej powierzchni ma 

 błonę znacznie cieńszą. 



Zawartość zarodników stanowi pierwoszcze opatrzone jądrem i jąderkiem. Pierwoszcze jest zwy- 

 kle jednorodne, czasem spotkać się w nieni dają kropelki tłuszczu lub różne grudki silnie łamiącej 

 światło istoty. 



Włośnią występuje u wszystkich śluzowców wyjąwszy bezkosmków, różnobłonówi pierwobłonów. 



Co do miejsca przytwierdzenia bywa ona zupełnie wolną w kędziorku, małoci, Cornuvii i u nie- 

 których zapletek. U zapletki maczugowatej i niektórych strzępków włośnią także jest wolna, bo 

 nieprzyrośnięta do ścianki zarodni, ale liczne jej końce są zaklęśnięte między zawartością trzonka. 

 Tylko do dolnej części ścianki zarodni, w niektórych strzępkach, w kolconogu i w szaroniach należą- 

 cych do podrodzaju gwiazdosza. Tylko do górnej części ścianki zarodni w dorzutce i w mrzyku. 

 W większości wapniaków i w siateczni włośnią przyrasta na całej przestrzeni ścianki zarodni. 



Włośnią kędziorka składa się z zupełnie pojedynczych wolnych rurek włośni. W kędziorku myl- 

 nym i małoci rurki te są nieco rozgałęzione. W niektórych makulcowatych, np. w makulcu grzybku, 

 włókna włośni są pojedyncze lecz w obu końcach zrośnięte ; u innych rozgałęziają się one kilkakro- 

 tnie ku górze, np. w szaroniu Stahla, w innych znów takie wiązkowate włókna zrastają się z sobą 

 w sieci, np. w makulcu Fuckla, tak samo i w wiązaku. U wielu makulcowatych pojedyncze w środku 

 przebiegu nitki, w obu końcach rozgałęziają się bardzo gęsto i zrastają sio temi rozgałęzieniami po- 

 między sobą, np. w szaroniu Alexandrowicza. W innych wreszcie makulcowatych, w wielu mawor- 

 kowatych, we wszystkich pyszniakach wyjąwszy kędziorków i małoci, w bardzo wielu paździorko- 

 watych, rurki lub włókna włośni tworzą wszechstronne sieci. W zapletce, Cienkowskii, kolconogu 

 i Cornuvii, niektóre końce tej sieci są wolne i stosownie do gatunku charakterystycznie zaostrzone. 



\Mókna te czy też rurki włośni posiadają bardzo różną grubość, najcieńsze są zapewne u szaronia 

 sieciowatego, to jest 0,4 m. m., najgrubsze u kędziorka złocika 8,3 m. m. Daleko szersze (do 35 m. m.) 

 są wreszcie rurki włośni u rulików. W bardzo wielu wypadkach u wapniaków i smętoszy rurki włośni 

 są w nasadzie znacznie szer.sze jak ku końcowi, nieraz jak np. w żałobni przy podsadzić, zkąd biorą 



ART. IV. i[_ 



