92 PAMIĘTNIK TOWAIiZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



pomieścili go w rodzaju Physarum. Fries wziął zapewne nader wielkie i błónkowate wapniaczki tego 

 ustroju za zewnętrzną ściankę zarodni i dlatego pomieścił go pod Diderma. Jednocześnie robi on naj- 

 zupełniej nieuzasadnione przypuszczenie, że śluzowiee ten może być, tylko nieregularną formą z Leo- 

 carpus yernicosus. Bischoft najpewniej przez prostą pomyłkę pisowni wspomina o nim pod Didy- 

 mium, dając kopię z Albertiniego. 



Opis. — Śluzowiee ten występuje stale tylko w postaci pierwoszczowocni, zkąd tćż postać jego jest bar- 

 dzo rozmaita. Najczęściej widzimy na podłożu pełzające żyłowate albo w końcac btępe żyły, rozmaicie 

 pokręcone i pokrzywione, niekiedy w obwarzanek zrośnięte, innym razem znów w sieć połączone. Barwa 

 zmienna, pomarańczowa błyszcząca, lub ćma brunatna. Ścianka jest nader krucha, zanajlżejszem do- 

 tknięciem rozpada się na nieregularne części, według Friesa pęka niekiedy i podłużna szparą. Po pę- 

 knięciu widzimy wśród fioletowej masy zarodników pięknie odbijące cieniuteńkie żółte włókienka 

 włośni i ich wapniaczki w postaci czarnych żółtych plamek. Pod drobnowidzem ścianka pierwoszczo- 

 wocni okazuje się być tęższa, i tern samem silniej zabarwiona w podstawie jak ku wierzchołkowi. 

 Barwa ma odcień żółto -brunatny. Blonka ta jest bardzo mocno na wskroś zwapniona, ztąd to pochodzi 

 jćj kruchość, oprócz lego spostrzegamy na jej zewnętrznej powierzchni zrzadka rozrzucone pojedyn- 

 cze ziarnka wapna, Do ścianki w licznych miejscach przyrośnięta jest włośnią i jej wapniaczki. Wapnia- 

 czki szczególniej są częste w dolnej części pierwoszczowocni, są to nadzwyczaj płaskie woreczki, o za- 

 rysach nieregularnych, często podziurawione i rozgałęziające się w rozmaitych kierunkach, na pierw- 

 szy rzut oka wyglądają raczej na płaty pojedynczej żółtej błonki. 



Wapniaczki zawierają nieliczne tylko, różnej wielkości ziarnka wapna. Z kilku miejsc jednego wa- 

 pniaczka wychodzą włókna włośni. Czy to są włókna, czy tćż rurki rozstrzygnąć trudno. Włókna te 

 rozgałęziają się widlasto, łączą w sieci o bardzo nielicznych okach i wreszcie niektóre ich odnogi wy- 

 biegają w końce wolne, łękowato zakrzywione i mocno zaostrzone. Szerokość średnia włókien wło- 

 śni wynosi 3,25 m. m. Długość wolnych końców 7 włośni waha się między 9,25 a 33,5 m.m. Zarodniki 

 mają błonkę cienką, jasno-noletową, są 9,2 m. m. w ielkie. 



Znajdoiuunie sie. — Na zgniłych liściach i obumarłych gałązkach drzew bardzo rzadko. Łużycc (Al- 

 bertini i Schweinitz); Freiburg w Bryzgowii (De Bary); Salem i Bethleheem w Pensylwanii (Sz. 2205). 



Uwaga. — Rodzaj ten poświęciłem pamięci Leona Cienkowskiego, naszego rodaka, znakomitego 

 badacza na polu najniższych ustrojów. Wprawdzie przed kilku laty Schweinfurth, sławny podróżnik, 

 opisał pewną roślinę afrykańską z Nubii jako « Cienko wskia », lecz gruntowniejsze badania hrabiego 

 Hermana na Solms-Laubachu przekonały, że roślina ta z familii Scitamineów, jest tylko gatunkiem 

 dawniejszego już rodzaju Ksempferii, i że tym sposobem utworzenie dla niej nowego rodzaju nie ma 

 naukowego by Lu. Spodziewam się, żętym razem wybór jest lepszy, i że nasza Cienkowskia przechowa 

 potomności sławne imię naszego profesora. 



Pokrewieństwo 2. — Maworkowate (Pliysaraceee). 



Zwapnienia tylko ziarniste. Ścianka zarodni pojedyncza. Włośnią o rurkach szerokich, w sieć po- 

 łączonych, cienkościennych, wypełnionych rzadziej powietrzem, najczęściej w części lub w zupeł- 

 ności wapnem. Podsada zazwyczaj nierozwinięta, lub też zastąpiona silnie rozwiniętym środkowym 

 wapniaczkiem, bardzo rzadko utworzona przez przedłużenie trzonka do wnętrza zarodni. 



Pojedyncze zarodnie, rzadziej zrosłozarodnie. 



