ŚLUZÓWCE. 93 



III. — Ma worek Physarum (Pers.) 



Łycoperdonsp. Bjer., Batsch., Jacq., Sptuerocarpus sp. Buli. ; Trichia sp. Trcat., D.C.; Spumaria sp. 

 Aehar., Schum., Sz. ; Sternonilis sp. Gmel.; Glathrus sp. Iluds., Bolt.; Fuligo sp. A. et. Sz.; Angiori- 

 dium Grev., Pr. ; Physarum Pers.; Didymium sp. Fr., Mont., Walii'.; Graterium sp. Fr. ; Diderma 

 sp. Fr., Wallr., Dub., Schum. ; Lignidium sp. Lk.,Fr. ; Reticularia sp. Poir., Fr.; Leocarpussp. Mont, 

 Fr.; Carcerinasp.Fr.; GlaustriaFr. ; Stylonites Fr. 



Włośnią wszechstronną sieć tworząca, jednostajnie do wszystkich miejsc ścianki zarodni przyrosła, o 

 rurkach w węzłach rozdętych, wapniaczki tworzących. Podsada tylko wyjątkowo rozwinięta. Zarodnie 

 siedzące lub wyjątkowo podłużną szparą pękające. Ścianka zarodni pojedyncza lub podwójna. 



II zmianka historyczna. — Rodzaj utworzony w roku 1797 przez Persoona, który wszystkie wapniaki 

 rozmieścił w czterech tylko gatunkach, z tych Fuligo i Spumaria należały do zrosłozarodni, zaś Phy- 

 sarum i Diderma do pojedynczych zarodni. Physarum obejmowało gatunki o włośni wszędzie do 

 ścianki zarodni przyrośniętej, o ścianie pojedynczej, a Diderma o włośni do podsady przyrosłej i o 

 ścianie podwójnej. Ztącl też Physarum Persoona obejmowało liczne nasze rodzaje, tak z pokrewień- 

 stwa maworkowatych, jako też i makulcowatych. 



Frieswroku 1829 zachował rodzaj Diderma Persoona, a jego Physarum rozdzielił na trzy rodzaje. 

 Opuszczając zupełnie z uwagi włośnię, oddzielił najprzód formy wieczkiem pękające pod na- 

 zwą Graterium, a pozostałe gatunki rozdzielił na Didymium i Physarum. Oba miały ściankę pojedyn- 

 czą, lecz powierzchnia zarodni u Didymium miała być mączasta, u Physarum gładka, zresztą pierw- 

 sze miało być zwykle opatrzone podsadą, brak której był charakterem drugiego. Taki podział nie 

 dał się ściśle przeprowadzić. Wszystkie Didymia były rzeczywiście razem pod tym rodzajem pomie- 

 szczone, ale Physara znajdowały się w obu rodzajach. W późniejszych swych pismach, powodując się 

 pokrojem, nie zwracając żadnej uwagi na budowę włośni, utworzył Fries znów kilka rodzajów, które 

 nie mają żadnej podstawy bytu. W « Summa yegetabilium Scandinaviae » otwarcie nawet powiada na 

 stronie 457 o włośni Trichii : « Elatercs praebent singularem characterem, sed eorum functiońes 

 prorsus ignoramus. Minoris tamen per se esse momenti facile, perspicitur ex absoluto eorum defectu 

 in maxime affinibus, et preventu in dirersissimis, etc. » Sąd ten jednak Friesa zląd tylko pochodzi, 

 że nie umiał używać drobnowidza i nigdy włośni dokładnie u śluzowców nie widział. Raz jednak 

 znalazł w lipskiem muzeum okazy pewnego śluzowca z przylądka Dobrej Nadziei, którego zarodniki 

 były wyproszone i włośnią w całym przebiegu trwała przyrośnięta do przejrzystych ścianek zarodni, 

 już dla gołego oka była przystępna. Fries tak był zdziwiony jej widokiem, że dla śluzowca tego 

 utworzył nowy rodzaj : Stylonites, mający być pośrednim pomiędzy Gribrarią i Arcyrią. Tymczasem, 

 na szczęście miałem okazy tego śluzowca także doręczone sobie do poszukiwań i przekonałem się, że 

 ów szczególny Stylonites jest typowem Physarum. Najwidoczniejszym więc jest, że gdyby Fries 

 używał zawsze drobnowidza do swych prac systematycznych i gdyby się przekonał, że wszystkie Phy- 

 sarea mają taką włośnię, byłby jej użył do zcharakteryzowania rodzaju. Tymczasem zasługa ta należy 

 się de Baremu, który w roku 1859 prawie w tym samym duchu, rodzaj ten odgraniczył od innych 

 jakeśmy tu uczynili. 



'.i. P. nefroideum. Rfski. M. ner ko waty. — Zarodnie nerkowale szare, trzoneczkowate, 

 w nasadzie trzonka mocno pępkowate, często szparą podłużną pękające. 



Trzoneezek krótki, sztywny, czarny, lśniący, lekko rysowany. Włośnie o bardzo licznych, mniej 



