!)4 PAMICTN1K TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PAHYŻU. — TOM V. 



więcej zaokrąglonych wapniaczkach, śnieżno-białych. Zarodniki jasno brunatno-fioletowe o błonie 

 tęgiej, mocno kolczastej, 10,7 do 12,0 m. m. wielkie. Występują także w postaci żyłowatych lub siecio- 

 watych pierwoszczowocni. 



Wzmianka historyczna. — Pomiędzy licznymi śluzowcami zbieranymi przez Linka, a przechowywa- 

 nymi w zbiorach berlińskiego muzeum, maworek ten znajdował się pod nazwa Physarum comprcssum, 

 A et Sz. i jako Physarum griseum Lk. Pod tśm ostatnióm nazwiskiem znajdowały się. także i inne ślu- 

 zówce. Go zaś do Physarum compressum to opis tegoż w źródle jest bardzo krótki, i z naszą dia- 

 gnozą nie zgadzający się, uważałem więc za najstosowniejsze nazwać maworek ten inaczej. 



O^is — Zarodnie tego śluzowca razem trzonkiem dosięgają zazwyczaj 3/4 M. wysokości. 

 Barwa ich jest pospolicie mniej lub więcej jasna, stosownie do stopnia zwapnienia, zwykle bywają 

 one ćme ; w formach mniej zwapnionych wydają się być szczególniej w dolnej części zarodni, w na- 

 sadzie trzonka lśniące, ciemno-fioletowe. Trzonek jest czarny, lśniący, sztywny wyprostowany, po- 

 dłużnie porysowany i prawie niewidoczną kolistą leżnią do podłoża przyrosły. Picrwoszczowocnie 

 przedstawiają się pod postacią żył półkulistych, lecz mocno spłaszczonych, poplątanych lub w sieć 

 połączonych, po podłożu pełzających, trzonek i kształty typowej zarodni giną naturalnie najzupełniej. 

 Włośnią lupą obserwowana, ma grubość zaledwie pajęczych nitek, wapniaki są bardzo duże i śnieżno 

 białe, to tćż między ciemnymi zarodnikami łatwiej wpadają w oko. Pod drobnowidzem ścianka za- 

 rodni okazuje na zewnątrz zwapnienia, pod postacią drobnych ziarenek wapna, są one rozrzucone po 

 całćj powierzchni pojedynczo, a oprócz tego w pewnych miejscach znajdują się liczniejsze ich gro- 

 madki, tworzące tym sposobem białe plamy. Po odwapnieniu błona okazuje się być w górze cienką 

 i blado zabarwioną, ku nasadzie trzonka daleko tęższą i brudno-fioletową. Trzonek jest rurką od 

 góry ze ścianką zarodni najzupełniej zrośniętą; błona tej rurki jest bardzo tęga, ciemna, żółto-bru- 

 natna, mocno podłużnie zgrubiona, niezgrubione miejsca przedstawiają się naturalnie na zewnątrz 

 jako rysy lub fałdy. Koniec tej rurki rozszerza się na podłożu w coraz cieńszą, kolistą, małowidzialną 

 leżnię. Zawartością tej rurki trzonka, jest ustrojowa, drobnoziarnista, brudno żółto-brunatna istota. 

 Rurki włośni są na całćj wewnętrznej powierzchni ścianki zarodni przyrośnięte, w miejscach przyro- 

 śnięcia znacznie rozszerzone. Zresztą ścianki ich są błonką delikatną, bezbarwną. Wapniaczki są wy- 

 pełnione drobnemi ziarnami wapna. 



Znajdowanie się. — Glacko (Link), Halla nad Salą (Sthal), Warszawa (Alexandrowicz). Bezwątpie- 

 n ia maworek ten jest nierzadki, tylko niepozorny, i dlatego rzadko zbierany. Trafia się zarówno 

 na spróchniałem drewnie, jak tćż i na mierzwie owczej lub końskiej. Daje się z wielką łatwością ho- 

 dować. Zarodniki jednej zarodni dają pierwoszcznie, które owocując tworzą do dwudziestu dwóch 

 nowych zarodni. Do zupełnego dojrzenia od chwili wysiania zarodników, upływa mniej więcśj dwa 

 tygodnie. 



4. P. affine. Rfski. M. pokrewny. — Zarodnie nerkowate lecz z boku mocno ściśnione, 

 białe, trzoneczkowate, często szparą podłużną pękające. Trzoneczek wydłużony, wyprostowany, szty- 

 wny, kruchy, mocno pofałdowany, szarawo-biały. Włośnią o bardzo licznych zaokrąglonych, śnieżno 

 białych wapniaczkach. Zarodniki jasno brunatno-fioletowe, o błonie tęgiej, mocno^kolczastej, 10,7 

 do 12,5 m. m. wielkie. 



? 1782. Trichia niyea. FI. dan., t. 776, f. 4. 



? 1797. Trichia rugosa. Trent., 1. c, p. 228. 



Wzmianka historyczna. — Powyżej przytoczona tablica flory duńskiej przedstawia wcale nieźle po- 



