ŚLUZÓWCE. 



9S 



krój naszego maworka, z tą różnica, że powierzchnia zarodni w tym rysunku jest bardzo mocno sie- 

 ciowało pomarszczona, co pochodzić może w skutek niedojrzałych okazów tutaj przedstawionych. 

 Fries w Systema mycologicum odnosi to do Trichia rugosa Trenthepola, której opis z naszym mawor- 

 kiem się nie zgadza; zarodnie mają być półkuliste, początkowo śnieżno-białe, sieciowato pomarszczone, 

 potem gładkie i ciemne. Raz więc dla niezgadzania się tych opisów, powtóre dla niewłaściwych 

 nazw, maworek ten inaczej nazwałem, a obydwa te nazwiska ze znakiem zapytania w synonimach 

 podaję. 



Opis. — Maworek ten od poprzedniego odróżnia się na pierwszy rzut oka barwą trzonka, w tym 

 razie białą, dalśj tćm, że zarodnie nie są lub są tylko nieznacznie w nasadzie pępkowate, a przytem 

 bardzo mocno spłaszczone z dwóch dłuższych boków. Trzoneczek bywa zazwyczaj 1 M. wysoki, 

 razem z zarodnią do 1 1/2 M., ścianka jego jest zazwyczaj śnieżno biała, w podstawie tylko nie- 

 kiedy szarawa i bardzo mocno podłużnie pofałdowana, wreszcie choć równie sztywny jak w poprze- 

 dnim, jest przytem bardzo kruchy. Zresztą w budow r ie włośni, wielkości zarodników, nie zachodzą 

 żadne różnice. 



Błona zarodni jest tak samo zabarwiona, tylko zabarwienie to znika zupełnie na zewnątrz dla nieu- 

 zbrojonego oka w skutek nader silnego zwapnienia. Rurka trzonka jest tak samo zbudowana, tylko jej 

 ścianka mocniej pofałdowana i fałdy najwięcej zwapnione, po odwapnieniu ma barwę jasno-bru- 

 natną. 



Znajdowanie się, — Gatunek ten rzadszy] od poprzedniego widziałem kilka razy. Zdarza się na li- 

 ściach suchych lub spruchniałem drewnie. Berlin, w ogrodzie Deckertakoło a Palmheide » i w cie- 

 plarni ogrodu botanicznego (A. Braun); Neuhof w Czechach (Peyl); w ogrodzie botanicznym w War- 

 szawie (Alexandrowicz). 



5. P. lividum. łifski. M. śniady. — Zarodnie kształtów nieforemnych, półkulistych lub 

 spłaszczonych, siedzące, szarawo-białe lub białe. Bezpodsadowe lub środkową śnieżno-białą, wolną 

 podsadą opatrzone. Nieregularnie pękające, po wyproszeniu zarodników wewnętrzna ścianka zarodni 

 stale barwy śniadej. Włośnią o wapniaczkach licznych, okrągławych, śnieżno-białych. Zarodniki 

 czarno-fioletowe o błonie tęgiej, mocno kolczaste, 10 do 12,5 m. m. wielkie. 



1809. Physarum griseum. Lk., Diss. II, f. 42, p. p. 



— Physarum effusum. Lk.,Herb. 



1818. Physarum conglobatum. Fr., Sym. gast., p. 21, p. p. non Dit. ! 

 1834. Spumaria licheni formis. Sz., Am. fg., n°2364. 

 1846. Didymium physaroides. M., FI. alg., p. 412, non Fr. ! 



— Licea alba. Bong., Herb.! 



Wzmianka historyczna. — Maworek ten został po raz pierwszy odkrytym przez Linka pod nazwą : 

 Physarum griseum, rozumiał on jednak różne śluzówce pod tern nazwiskiem, zresztą opis zawiera 

 zaledwie kilka wyrazów, które pozwalają objąć nim wszystkie siedzące maworki i makulce. Dalej 

 Fries pod swojem Physarum conglobatum rozumiał nie tylko ten maworek alei maworek zmienny. 

 Schweinitz odnalazł go w Ameryce, ale w szczególnśj formie, którą też odróżnimy. Wreszcie Mon- 

 tagne w algerskiej florze zamieścił go pod powyżej wspomnianem nazwiskiem. 



Opis. — Maworek ten występuje w dwóch formach, które z łatwością odróżniać przychodzi : 



