ŚLUZÓWCE, 97 



7. P. di de rm oi de s. (Ach ar.). M. dziwny. — Zarodnie przewrotnie jajowate, bezpodsa- 

 dowe, o ściance podwójnej : wewnętrznej tęgiój, barwnej, zwapnionej, zewnętrznćj delikatnej, bez- 

 barwnej, przedłużającej się ku dołowi w nitkowato-cienkie, białe, niekiedy rozgałęziające się, na 

 wspólnej silnie rozwiniętej leżni siedzące, trzoneczki. Włośnią o wapniaczkach okrągławycb, śnieżno 

 białych. Zarodniki ciemno-fioletowe, o błonie tęgiej, mocno kolczastej, 12,3 — 14,2 m. m. wielkie. 



1801. Spumaria? Diderraoides. Achar. in Pers. Syn., p. xxix. — Schwartz in V. et Ac, an. 1815, 

 p. 1 10. — Non Fries in Sym. Gast., p. 20. 



1803. Diderma oblongum. Schum. , FI. Stell., n. 1423. — FI. Dan., t. 1973, f. 1. — Fr., 1. c, III, 

 p. 103. 



1849. Claustria Didermoides. Fr., Sm.Yg. Sc, II, p. 451. 



1850. Didymium congestum. B. et Br., Ann. N. II. , p. 365. 



Wzmianka historyczna. — Sluzowiec ten opisany został po raz pierwszy przez Persoona, który go 

 otrzymał pod wyżej wspomnianym nazwiskiem od Achariusa. Fries cytuje Spumaria Didermoides 

 Achar. jako synonim swego Didymium Spumaroides w Sym. Gast., p. 20, tymczasem sluzowiec, który 

 Fries pod tern Didymium rozumie, jest zupełnie nie tym maworkiem, jakem się o tśm z oryginalnych 

 okazów 7 , przechowanych w lipskiem muzeum, przekonał. (Porównaj szczegóły powiedzianewwzmiance 

 historycznej przy Szaroniu piankowym.) Diderma oblongum Schumachera, jeżeli tu się rzeczywiście 

 odnosi, jest bez żadnej wątpliwości niedojrzałym tylko stanem. 



Utworzenie nowego rodzaju dla lego śluzowca przez Friesaw Sum. Veg. Scandinayice, nie ma ża- 

 dnej podstawy bytu i było spowodowane tylko szczególnym pokrojem naszego maworka. Synonim 

 Berkeleya tak z opisu jak i z oryginalnych okazów otrzymanych za pośrednictwem Friesa nie ulega 

 żadnej wątpliwości. 



Opis. — Z silnie rozwiniętej leżni podnoszą się w licznych jej miejscach nitkowato cienkie, równie 

 jak ona śnieżno białe, często rozgałęziające się trzoneczki. Te ich rozgałęzienia powodują gronko- 

 waty pokrój tego maworka. Trzoneczki przedłużają się bezpośrednio w zewnętrzną ściankę zarodni, 

 z początku tęgą, ku górze coraz cieńsza, ale będącą zawsze, również jak trzoneczek i leżnia, zupełnie 

 bezbarwną błonką. Wewnętrzna ścianka zarodni jest błoną bardzo tęgą, silnie fioletowo zabarwioną i 

 otacza ze wszech stron masę włośni i zarodników. Pomiędzy temi dwoma ściankami występują zwa- 

 pnienia, jużto pod postacią drobnych pojedynczo rozrzuconych, już też poskupianych w grupki ziar- 

 nek wapna. W okazach, które miałem przed sobą, dolna część zarodni była silniej zwapniona jak 

 górna, ztąd też ta ostatnia wyglądała ciemniej jak pierwsza, zupełnie prawie biała. Na wewnętrznśj 

 stronie druga ta ścianka daje początek rurkom włośni. Nasady ich są także fioletowo zabarwione, 

 tęgie, sztywne. Dalej przechodzą w zupełnie bezbarwne już rurki włośni, często rozdęte w okrą- 

 gławe, od ziarn wapna śnieżno białe wapniaczki. Niekiedy wapniaczki te zlewają się z sobą, jużto 

 różańcowato, jużto po trzy dośrodkowo, jakeśmy to na rysunku przedstawili. Maworek ten ma po- 

 dobną budowę jak gładysz, jest szczególny z tego względu że i wewnętrzna ścianka jest tęższa jak 

 zewnętrzna, i że obie są bezwapienne a zwapnienia znajdują się pomiędzy temi błonkami. 



Znajdowani/' się. — Szwecya (Acharius, etc) ; Dania (Schumacher); szklarnia palm w ogrodzie bota- 

 nicznym w Berlinie (Magnus) ; King's Cliffe w wyższej Karolinie (Curtis). 



Uwaga. — Wszystkie cztery dodąt opisane gatunki maworka różnią się od innych włośnią, której 

 wapniaczki są mniej więcej kształtów zaokrąglonych, dalej ścianka ich zarodni bywa ku dołowi mniej 



AUT. IV. U 



