102 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM T. 



13. P. cinereum. {Batsch). M. z mi en n y. — Zarodnie nieregularnie kuliste, lub półkuliste, 

 niekiedy spłaszczone najzupełniej, siedzące gromadnie lub skupiono stojące. Stale beztrzoneczkowe 

 i bezpodsadowe, zazwyczaj różnej wielkości. Włośnią silnie rozwinięta o wapniaczkacb licznych, róż- 

 nej wielkości katowato-bryłkowatych. Zarodniki jasno-fioletowe o błonie gładkiej lub zaledwie 

 brodaweczkowatej, w różnych okazach różnie wielkie, od 7,5 do 13,3 m/m. Niekiedy pierwoszczo- 

 wocnic. 



1729. Mucilago crustacea colore plumbeo. Mich., N. pi. gen., p. 217, t. 96, f. 9. 



1783. Lycoperdon cinereum. Batsch., Elech., p. 158. Gont. I, p. 249, f. 169. 



1789. Lycoperdon. Alni Bjer. in Vets. Handl., p. 39. Teste Pries! 



1797. Trichia ccerulea. Trent., 1. c, p. 229. 



1801. Physarum cinereum. Pers., Syn., p. 170; Chev.,Jour. de Phys. de 1822, c. ic; Nees.,sys., 

 f. 107; Lettel., t. 710, f. 2; 



1803. Physarum yiolaceum. Schum., fl. Saell., n° 1428. FI. Dan., t. 1980, f. 2. 



— Physarum corrugatum. Lk., Herb.! 



— Physarum coelatum. Ehrb. , Herb. ! 



1818. Physarum conglobatum. Pr., Sym. gast., p. 21, p. p. non Syst. Myc! non Dittm. ! sed 

 Lettel, i. 710, f. 3. 



18^9. Didymium cinereum. Pr,, 1. c, 111, p. 126, excl. b ! 



1829. Physarum plumbeum. Pr., 1. c, III, p. 142. 



— Physarum Wcinmani. var! Fr! in communic. 

 1833. Didymium melanopus. Wallr., 2193, p. p. non Fr! 

 1833. Physarum sinuosum. Wallr., p. p. 



1845. Didymium serobieulatum. Bcrk., Ilook. Jour., p. 66. 

 1865. Physarum album. Fuck., Fung. rhen., n° 1469. 



Wzmianka historyczna. Miałem sposobność porównać większość okazów pod tak różnemi nazwi- 

 skami opisanych i przekonać się że wszystkie odnoszą się do tego maworka. Wspomnę tylko że Phy- 

 sarum corrugatum Lk., Physarum sinuosum Wallr. i Physarum serobieulatum Bcrk. przedstawiają 

 pierwoszczowocnie lego śluzowca. 



Opis. — Pod tern nazwiskiem rozumiem całą grupę form, które może są osobnymi gatunkami 

 ale nie dadzą się od siebie odróżnić. Miałem trzydzieści dwa okazy przed sobą a zaro- 

 dniki ich były bardzo różnej wielkości; najmniejsze od 7,5 do 8,3 m. m. wielkie, największe 

 od 12,5 do 13,3 m. m. wielkie, pomiędzy nimi wszystkie możliwe przejścia. Dalej formy te 

 występują pod bardzo rozmaitym pokrojem, ale formy jednego i tego samego pokroju mają 

 bardzo różne zarodniki. Jestto rzecz przyszłych doświadczeń przekonać się czy formy mające bardzo 

 małe zarodniki mogą wydawać nowe pokolenia o większych zarodnikach i przeciwnie. Zwracając 

 uwagę na to że w typowych gatunkach śluzowców wielkość zarodników waha się w dość ścisłych 

 bo 2,5 m. m. wynoszących granicach, przyjąć trzeba raczej że mamy przed sobą różne gatunki, które 



