ŚLUZÓWCE. 103 



od względem pokroju występują w rozmaitych kształtach, budowę zaś włośni i ścianki zarodni 

 odróżniać się od siebie nie dadzą. Dlatego też za najwłaściwsze uważałem pomieścić je wszystkie pod 

 jednym wspólnym nazwiskiem. Nie ulega przytśm wątpliwości że niektóre z nich są tylko siedzacemi 

 zarodniami ma worka bielika, inne może są takiemiż formami innych gatunków maworków, w każdym 

 razie tylko doświadczenia przyszłe mogą nam całą tę rzecz wyjaśnić. 



Pokrój, jakośmy wspomnieli, bywa rozmaity. Zazwyczaj pojedyncze zarodnie kształtów zaokrąglo- 

 nych siedzą rozrzucone nawspólnem podłożu. Winnym razie pięć do trzynastu zarodni bardzo różnej 

 wielkości, stoją, [kupkami zbite i wówczas wielkość ich zmienna, kształty jeszcze mniej regularne, 

 formy te z pokroju do maworka maczka podobne nazwał Fries « Physarurn plumbeum». Dalćj znaj- 

 dują się okazy, w których zarodnie mają pokrój maworka śniadego w jego odmianie «f (scrobicu- 

 latum)», to jest całe ich masy stoją ściśle obok siebie, od wzajemnego nacisku mają od dołu kształt 

 wiełokątny a w górze są mocno spłaszczone. Wreszcie niekiedy zarodnie zlewają się z sobą to po dwie 

 to po więcej całymi szeregami, jużto przechodząc w żyły, już w płaskie poduszeczki i tworzą pier- 

 woszczowocnie. 



Zwapnienie bywa bardzo różne, mocno zwapnione przyjmują prawie śnieżną białość, mało zwa- 

 pnione od przeświecających przez delikatną przejrzystą ściankę zarodników wydają się być fiole- 

 towemu 



Ścianka zarodni zawsze bezbarwna szeroką nasadą do podłoża przyrosła. W jednym tylko wypadku 

 spotkałem okazy, którego niektóre zarodnie posiadały ściankę zarodni a jednocześnie i wapniaczki 

 lekkim odcieniem żółtym zabarwione. Włośnią wszędzie jednakowo zbudowana. W jednym wypadku 

 spotkałem w niektórych zarodniach zaczątki środkowej wolnej podsady. Zarodniki mają ściankę 

 zazwyczaj gładką', w rzadkich przypadkach, przy użyciu bardzo silnych powiększeń wydaje się być 

 lekko i delikatnie brodaweczkowatą. W różnych okazach spotykamy następujące różnie wielkie 

 zarodniki : 7,5 do 8,3; 8 do 9; 9,2; 10,8; 10,6 do 12,3; 12,5 do 13,3 m. m. 



Zna/dowanie sie. — Jeden z najpospolitszych maworków w Europie, dalej widziałem okazy : półno- 

 cna Karolina (Rayenel, Fig. Car. exic, fasc. I, n° 79 et fasc. V, n° 83); nad rzeką Swan w Australii 

 (Drumond austr. fg., n° 263). 



14. P. oirescens. Dit. M. maczek. — Zarodnie siedzące, zaledwie 1/3 M. wielkie, nader 

 Inie skupione żółte lub zielonawe, nieregularnie kuliste, beztrzoneczkowate i bezpodsadowe. Włoś- 

 nią nikła o wapniaczkach maleńkich, kątowato-bryłkowalych, żółtawych. Zarodniki jasno-fioletowe 

 o błonie gładkiej, 7,5 do 9 m. m. wielkości. 



1817. Physarurn yirescens. Dit., 1. c, t. 61. 



1818. Physarurn theiotheum. Fr., Sym. gast., p. 21. 



1869. Physarurn aceps. De Bary in litt. ad Fuck sym., p. 343. 



Opis. — Rzadziej zdarzają się pojedynczo stojące zarodnie, zazwyczaj są one nader mocno skupione 

 i tworzą wówczas silnie brodaweczkowatą prawie jednociąglą plechę. Niekiedy w takich razach nie- 

 które zarodnie zlewają się pomiędzy sobą ; zdarza się nawet że zarodnie stoją w kilku warstwach na 

 sobie, ścianki ich zrastają się pomiędzy sobą, takie formy wyglądają na zaczątki zrosłozarodni. Barwa 

 zmienna, zwykle resztki nie zużytego żółtego wapna przylepione do podłoża łączą podstawy zarodni 

 w tych miejscach także żółtych a ku górze jaśniejszych. Przy silnem zwapnieniu całe zarodnie są żółte, 

 przy bardzo slabem od przeświecających przez delikatną błonicę ścianki zarodników, zielonawe. Po- 



