ŚLUZÓWCE. I ) 1 



wierzchni drobnemi pojedyczemi ziarnami wapna pokryta. Włośnią silnie rozwinięta, o wapniaezkach 

 licznych katowato bryłkowatych, jeden z nich środkowy, daleko większy, tworzy maleńka podsadę. 



Znajdowanie się. — Rzadki ten gatunek otrzymałem raz tylko od profesora Alexandrowicza, który 

 go znalazł w lasku Bielańskim pod Warszawa. 



25. P. gyrosum. Rfski. 31. pogięty. — Jużto najrozmaiciej ukształtowane, lecz mniej więcej 

 żyłowało wydłużone, na wspólnej, silnie rozwiniętej leżni siedzące zarodnie, jużto nieregularnych 

 kształtów pierwoszczowocnie pojedynczo stojące, w pierwszym razie podłużną szparą, w drugim 

 nieregularnie pękające, jużto zazwyczaj ochrowe lub mięsno-barwne, już rzadziej białawe. Wło- 

 śnią o międzywęźlach nadzwyczaj cienkich, wapniaezkach bardzo licznych, różnej wielkości, kąto- 

 wato-bryłkowatych, często o bokach zaostrzonych. Po wyproszeniu zarodników włośnią przy sobie 

 leżących zarodni wychodzi na ich powierzchnie i zbija się. w mięsno-czerwone lub białawe kłaczki. 

 Zarodniki jasno-fioletowe, gładkie, od 8,3 do 11. m. m. wielkie. 



1805. Fuligo muscorum. A. et Sz., 1. c, p. 86, t. VII, f. 1. 



1809. Lignidium griseo-fłavum. Lk., Obs. I, p. 24, t. II, f. 37; Nees, Sys., f. 95 



1817. Lignidium muscicola. Fr., Sym. gest., p. 10. 



1817. Lignidium reniforme. Fr., Sym. gast., f. 10., 



1829. Reticularia muscorum. Fr., 1. c, III, p. 91. 



1829. Physarum sinuosum. Wein. in Fr., 1. c, III, p. 145. Excl. sinom. Non. Auc. ! 



Wzmianka historyczna. — Maworek ten w formie pierwoszczowocni został po raz pierwszy opisanym 

 przez Albertiniego i Schweinitza, którzy jednak o włośni nic nie wspominają. Wkrótce potem Link 

 opisał go pod innem nazwiskiem, a zdziwiony budową włośni, której naturalnie winnych maworkach 

 nie widział, utworzył też nowy rodzaj Lignidium. Rodzaj ten przyjął początkowo Fries pisząc « Sym- 

 bolce Gasteromycorum ». Lignidium griseoflayum Linka nazywa tam Lignidium muscicola, a formy o 

 zarodniach nerkowatych odróżnia pod nazwą Lignidium reniforme. W późniejszym jednakże Syste- 

 ma mycologicum, łączy je i przenosi do rodzaju Reticularia. Jednocześnie znalazł, lub też miał sobie 

 doręczone przez Weinmanna okazy pękające szwem podłużnym i te opisał jako Physarum sinuosum, 

 oczywiście formy te były mocniej zwapnione, dlatego podaje barwę zarodni białą, najniesłuszniej 

 jednak podciąga pod swój Physarum sinuosum jako synonim Reticularia sinuosa Buli. i t. d., które 

 do następnego gatunku należą. 



Opis. — Forma typowa występuje w następującym pokroju : na silnie rozwiniętej mięsno-barwnej 

 lub szarawej kołowej leżni, siedzą rozmaicie poskręcane zarodnie. Kształty ich nieregularne, jużto ner- 

 kowate,obłe, szeroką nasadą siedzące, już listwowato spłaszczone i poskręcane w różnych kierunkach, 

 wązkim tylko kantem z leżnią się stykające i zazwyczaj podłużną szparą pękające. Ścianka zarodni 

 mięsno-barwna, cieniuteńka, delikatnie pomarszczona, niekiedy od przeświecających zarodników sza- 

 rawa. Innym razem stoją one pojedynczo lub zlewają się w nieregularne pierwoszczowocnie, niere- 

 gularnie też pękające, Leżnia jest błonką tęgą, sieciowato pomarszczoną, zgrubiałą, mięsno-barv\ną, 

 często na powierzchni zwapnioną, z niej biorą początek ścianki zarodni od dołu tożbarwne, w górze 

 znacznie cieńsze i prawie zupełnie bezbarwne. Na powierzchni znajdują się również silne zwapnienia, 

 które niekiedy barwę ścianki zarodni pokrywają. Nader charakterystyczną jest włośnią. Rurki jej 

 są nader cienkie i tworzą nadzwyczaj wielką masę wapniaczków, jużto nieregularnie wrzeciono- 

 watych, już zwykłych katowato bryłkowatych. Po zupełnem dojrzeniu i otwarciu się zarodni, cała 



