112 PAMIĘTNIK. TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



masa włośni podnosi się elastycznie w górę; włośnie wszystkich zarodni na jednśj kulistej leżni 

 stojące, łącza się z sobą w mięsno-barwne kłaczki. Barwa ta trzyma się wyłącznie wapna wapniacz- 

 ków, zresztą ścianki rurek włośni, są Wicałym przebiegu bezbarwne. Szpara w zarodni zajmuje albo 

 j<j wierzchołek albo też powstaje od dołu, ztąd zarodnie mogą być jedno lub dwuwargowe. 



Znajdowanie się. — Na liściach i mchach. Łużyce (AJbertini i Schweinitz); Berlin (Braun) ; Glacko 

 (Link) ; według Friesa w Szwecyi pospolity. Być jednak może że Fries pod swoją Reticularią mus- 

 corum rozumiał także maleńkie wykwity. 



26. P. sinuosum. {Buli.). M. wydłużony. — Pierwoszczowocnie, listwowato spłaszczone, 

 ważkim kantem do podłoża przyrosłe, wydłużone, poskręcane, lub też w wszechstronne sieci połą- 

 czone. Śnieżno-białe lub z żółtawym odcieniem; najczęściej w wierzchołku podłużną szparą pękające, 

 o ścianie podwójnej, zewnętrznej grubej, mocno zwapnionej, kruchej, wewnętrznej cieniuteńkiej, 

 szarawej. Włośnią silnie ruzwinięta, o wapniaczkach ■ licznych, śnieżno-białych, ku dołowi coraz 

 większych, tu często rozgałęzionych, zresztą jak zwykle kątowato bryłkowatych. Zarodniki bruna- 

 tno-fioletowe, o błonie tęgiej, grubej, gładkiej, od 8,3 do 9. m. m. wielkie. 



1791. Reticularią sinuosa. Buli., Ghamp., p. 94, t. 446, f. 3. — Sow,, Eng., t. 6. — Bischoff, 

 Kryp., n" 3623. 



1716. Physarum bivalve. Pers., Obs. I, p. 6, 1. 1, f, 2. 



1797. Trichia sphcerica, |3 polymorpha. Trent., 1. c, p. 230. 



1828. Angioidium sinuosum. Grev., Scott. FI., t. 310. 



1829. Diderma yalvatum. Fr., 1. c. III, p. 109. 



1846. Didymium sinuosum. DR et M., FI. alger., p. 411. 



1849. Carcerina valvata. Fr., Sm. Vg. Scand., p. 431. 



1855. Leocarpus melaleucus. M., Gryp. guy., n° 601. Syll., n° 1072. 



1869. Diderma contortum. Fck., S. M., 341, non Hoflm.! 



1873. Diderma pallidum. B. et C., cfr. Grev., p. 52. 



Wzmianka historyczna. — Maworek ten po raz pierwszy przez Bulliarda dokładnie opisany i tak od- 

 rysowany, że o tożsamości okazów, nie można mieć wątpliwości, pomimo to zyskiwał w przeciągu 

 czasu różne synonimy, a szczególny pokrój, w jakim pierwoszczowocnie jego występują, był po- 

 wodem, że Greville utworzył dlań nowy rodzaj Angioridium. Bodzaj ten nie ma jednak żadnej pod- 

 stawy bytu. Fries, który poprzedni gatunek pod nazwą Physarum sinuosum rozumiał, utworzył dla 

 tego nową, której jednak nie przyjęliśmy, tembardziej, że najstarsza jest najwłaściwszą. 



Opis. — Pierwoszczowocnie tego gatunku występują zazwyczaj pod postacią owoców, mocno 

 z boków ściśnionych, przezto prawie listwowatych. Listewki te od 1 do 1 1/2 M. wysokie, a od 

 1/4 do 1/2 M. szerokie, przyrastają do podłoża kantem, są one poskręcane, gzygzakowato lub falo- 

 wato czołgające sie, niekiedy zaś zlewające się w sieć o wielokątnych oczkach. Niekiedy jednak 

 mają postać spłaszczonych, obłych żył śnieżno-białych, czołgających się, wówczas jednak zupełnie nie- 

 regularnie pękających. W formach typowego pokroju, dolna część tych listewek jest żółtawo-bru- 

 natna, górna śnieżno-biała, o brzegu po otwarciu przeświecającym. Pękanie odbywa się w ten sposób, 



