ŚLUZÓWCE. 123 



w rurkę trzonka, której przedłużenie stanowi zewnętrzną, barwną, składają się przeważnie z ustro- 

 jowej istoty, mocno i nieregularnie zwapnionej. 



34. C. leuc ocephal um (Pers.). K. białoczubek. — Zarodnie wartołkowate, wyprosto- 

 wane, na rdzawem tle biało upstrzone, w dolnej części wraz z trzoneczkiem mocno pofałdowane, 

 rdzawe. Włośnią, podsada i zarodniki jak w poprzednich. 



1729. Fungoides minimum infundibuliforme, albicans, pediculo donatum. Mich., Nv. pi. gen., 

 p. 205, n. 13, t. 86, f. 14. 



1781. Peziza convivalvis. Batsch., Elech. fg., p. 121. 



1791. Stemonitis leucocephala. Pers. in Gmel. Sys. Nat., p. 1467., n° 9. 



1790. Stemonitis cyathiformis. Schrnk., 1. c, p. 19. 



1797. Trichia cinerea. Trent., 1. c, p. 227. 



1795. Arcyria leucocephala. Hoff., FI. cryp. ger., t. 6, f. 1. 



1803. Physarum pedunculatum. Schum., FI. Saell., n° 1453. 



1810. Trichise aureee affinis. FI. Dan., t. 1314, f. 2. 



■ 



'•' 1817. Gyathus cinereus. Purt. brit., III, n° 1561, t. 35. 



1817. Craterium leucocephalum. Ditm., 1. c, t. 11. Grew, FI. Scot., t. 65. 

 1826. Craterium vulgare. Chev., FI. Paris., 340, non Ditm.! 

 1826. Physarum leucostictum. Chev., FI. Paris., p. 336, t. 9, f. 29. 

 1829. Craterium leucostictum. Fr., 1. c, III, p. 152. 

 1833. Capularia leucocephala. Lk., Handb., III, p. 421. 

 — Physarum xanthopus. Wallr., in sched. 

 1836. Craterium xanthopus. Wallr., FI. ger., II, p. 358. 

 1836. Craterium deoperculatum. Fr. in Wein., 1. c, p. 597. 

 1836. Craterium pendulum. Fr. in Wein., 1. c, p. 597. 

 1844. Cupularia xanthopus. Rabh., FI. er. ger., n°2226. 

 1854. Craterium pruinosum. Corda, Icon., VI, p. 13, t. II, f. 33. 



Wzmianka historyczna. — Naturalnym biegiem rzeczy, najpospolitszy z kubeczków poszczycić *ię też 

 może najdłuższym szeregiem synonimów. Historya ich jest tak jasna, że zbytecznem by było długo 

 się nad nią rozwodzić. Wspomnę więc tylko, że Craterium xanlhopus niczem się od typowych form 

 nie różni, jakem się o tem naocznie przekonał. Craterium pendulum Fricsa, sądząc z opisu, jest 

 zaledwie wzmianki godną odmianą, której dolna część zarodni jest żółtawa, a nie rdzawa, zaś Crate- 

 rium deoperculatum tegoż autora najoczywiśeiej jest zupełnie niedojrzałym kubeczkiem, lak samo 

 zupełnie jak Craterium pruinosum Cordy, ztąd się i rozumie ów brak włośni przez autorów w tych 

 opisach podawany. 



