126 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



Wzmianka historyczna. — Rodzaj len utworzyłem w roku 1873 dla śluzowea, którego zarodnie łączą 

 w sobie charakter kubeczka i żałobni. Z pierwszym ma podobieństwo, że dolna część zarodni jest 

 trwała i zachowuje się podobnie jak w kubeczku białoczubku, z drugazaś ma wspólną budowę włośni. 

 Tylko wprawdzie zanikowo występujące wapniaczki, zmuszają rodzaj ten pomieścić w maworkowa- 

 tych, zresztą bowiem rnożnaby go było przenieść w towarzystwo żałobui. 



36. C. mutabilis. Rfski. M. zmienni/. — Zarodnie walcowate, obłe, szarawo-białe, ku 

 dołowi zwężone, przewięziste, brunatno -rdzawe i przechodzące w maleńką kołową, tożbarwną leżnię. 

 Zarodniki ciemno-fioletowe, mocno brodaweczkowate, od 8,3 do 9,6 m. m. wielkie. 



Opis. — Zarodnie tego śluzowea stoją zazwyczaj gromadnie obok siebie, jużto na wspólnej leżni, 

 już też w podstawach połączone zwapnionemi zeschłemi, żyłowatemi resztkami pierwoszczni. Są 

 one od ł/2 do 3/4 M. wysokie, walcowato obłe, często do podłoża nachylone, lub też zupełnie wypro- 

 stowane, nie jednakowo grube, ale albo ku wierzchołkowi nieznacznie cieńsze, lub też przeciwnie 

 w końcu nabrzmiałe. Ku samej już podstawie zwężają się nieznacznie i wreszcie ścianka ich prze- 

 chodzi w leżnię. 



Ta zwężona część jest brunatno-rdzawo zabarwiona, wązkim tylko, że tak powiem pierścieniem, 

 od niego biegną liczne fałdy na ściance zarodni podobnież zabarwione. Zresztą zdarza się niekiedy, 

 że zwężenie to znika zupełnie i zarodnie siedzą bardzo szeroką podstawą; te wypadki należą jednak 

 do bardzo rzadkich. Zarodnie pękają nieregularnie, ścianka w 3/4 wysokości od góry rozprószą się, a 

 pozostała siedzi kieliszkowato na podłożu, uwieńczona sztywną, szklistą, przeświecającą siecią wło- 

 śni, w której tu i owdzie widać jużto biały punkcik, to jest wapniaczek, już też jakiś jeszcze kawałek 

 ścianki zarodni mocniej do włośni przyrośnięty, a wewnątrz niej śnieżny, wyprostowany, walcowaty 

 słup podsady. Dodać jeszcze wypada, że pochylone zarodnie mogą się niekiedy z zobą zlewać, jużto 

 wierzchołkiem już podstawami. 



Ścianka zarodni jest u dołu błoną tęgą, brunatno zabarwioną, bezwapienną, mocno pofałdowaną, 

 ku górze staje się coraz cieńszą, wreszcie delikatną, bezbarwną. Zwapnienia liczne, występują jużto 

 pod postacią pojedynczych ziarnek, już tćż te ostatnie są w kupki poskupiaue. Do spodniej ścianki za- 

 rodni przyrasta podsada, jużto całą nasadą, już kilkoma tęgiemi rurami. Ścianki rurek włośni i pod- 

 sady są tęgie, ale zupełnie bezbarwne. Nieliczne wapniaczki, występujące w zupełnie nieoznaczonych 

 miejscach, również jak podsada są wypełnione drobnemi, bezbarwnemi ziarnami wapna. 



Znajdowanie si?. — Rzadki ten gatunek znalazł profesor Gienkowski w okolicach Berlina na suchych 

 liściach. 



VI. — WlĄZAK. TlLMADOCUE (Fil.). 



Mucor sp., FI., Dan.; Spha^rocorpus sp., Buli. ; Stemonitis sp., Gmel.; Trichia sp., DC, Schum., 

 Trent.; Physarum sp., Auc; Didymium sp., Fr., M. ; Tilmadoche sp., Fr. 



Zarodnie trzoneczkowate, nieregularnie lub siatkowato pękające, bezpodsadowe. Ścianka zarouni 

 pojedyncza, nader delikatna, słabo, lecz niejednostajnie zwapniona. Rurki włośni wnasadzie pojedyn- 

 cze, w dalszym przebiegu rozwidlające się pod ostrym kątem, zresztą wyprostowane i dlatego regu- 

 larną sieć tworzące. Wapniaczki maleńkie, wrzecionkowate, nieliczne, 



