ŚLUZÓWCE. 129 



Wzmianka historyczna. — Dałem temu gatunkowi tę nazwę, bo się z opisem Friesa dość zgadza, wy- 

 jąwszy włośni mającej być czarniawą, dodatek jednak w diagnozie « sporidiis compactis » dowodzi, 

 że Fries miał okazy niedojrzałe i dlatego włośni nie mógł od zarodników odróżnić. 



Opis. — Zarodnie trzy do czterech razy większe od poprzedniego gatunku, nigdy nie soczewkowate 

 i stale oczkowało pękające, wapniaczki większe, wrzecionowate, z łatwością dają ten gatunek od po- 

 przedniego odróżnić. Co się powiedziało o budowie zarodni, jej ścianki i trzonka przy wiązaku zwi- 

 słym i tu się w zupełności odnosi. Dodam tylko, że zarodnie są zazwyczaj pod spodem wypukłe i wy- 

 prostowane lub tylko nieco skrzywione, po otwarciu się otrzymują pod spodem pępek i zwieszają się, 

 apo w r yprószeniu zarodników trzonek często zgina się łękowato, tak że dolna część zarodni górną się 

 staje. 



Znajdowanie się. — Rzadki ten gatunek raz tylko otrzymałem z Blinsturbiszek (Janczewski). 



39. T. gracilenta. (Fr.). W. wy smukły. — Zarodnie dokładnie kuliste, nieregularnie pę- 

 kające, szarawo-białe lub szarawo-fioletowe, trzoneczkowate. Trzoneczki trzy do czterech razy od 

 zarodni dłuższe, włoskowate, szydłowate, w końcu zakrzywione, słomiasto-żółte, lub żółtawo-bru- 

 natne. Włośnią biała, silnie rozwinięta, o rurkach bezbarwnych, o wapniaczkach dość wielkich 

 podłużnych, w obu końcach wrzecionowatych. Zarodniki 



1770. Mucor., FI. Dam, t. 467, f. 3. 



1797. Trichia nutans. Trent., 1. c, p. 227. 



1803. Physarum solutum. Schum., FI. Seell., n° 1446 (FI. Dan., 1. 1974, f. 1). 



1803. Physarum subulatum. Schum., FI. Saell., n° 1437. 



1803. Physarum globosum. Schum., FI. Seell., n° 1442, p. p. 



1803. Physarum furfuraceum. Schum., FI. Sadl., n° 1445. 



1823. Physarum globosum. Sommf., FI. Lap., p. 243. 



1829. Physarum gracilentum. Fr., 1. c, III, p. 133. 



1829. Didymium furfuraceum. Fr., 1. c, III, p. 116. 



1849. Tilmadoche soluta. Fr., Sm. Vg. Scan., p. 454. 



Wzmianka historyczna. — Physarum solutum jest formą zupełnie niedojrzałą, dlatego tak się 

 otwierającą, jak to widać na figurze 1 tablicy 1974 Flory duńskiej. Physarum subulatum także jest 

 niedojrzałem, jak to z opisu włośni czarnej przekonać się można, zresztą może synonim ten do wia- 

 zaka zwisłego odnieśćby można. Dlatego to przyjąłem nazwisko Friesa choć najpóźniejsze, tembar- 

 dziej, że dobrze i pokrój maluje. 



Zarodnie dwa razy większe od wiązaka zwisłego, dokładnie kuliste, wapniaczki jak w poprzednim, 

 a pękanie jak w pierwszym wiązaku i trzonek łękowato skrzywione, w końcu zakrzywione, lecz nie 

 pochyłe, oto cechy pozwalające z wszelką łatwością ten gatunek odróżnić od innych. Budowa jak 

 u wiązaka zwisłego. 



Znajdowanie się. — Gatunek w Europie wcale nierzadki. 



40. 7. mutabilis. Rfski. W. zmienny. — Zarodnie kulisto spłaszczone lub soczewkowate, 



art. iv. 17e 



