ŚLUZÓWCE. 131 



'i Auranliaca (Buli.). Zarodnie barwy pomarańczowej lub pomarańczowo-rdzawej. Trzoneczek 

 rzadziej tożbarwny, zazwyczaj ciemno-bnmatny. Pękają siatkowato niekiedy tylko nieregularnie. 



Budowa tego gatunku zupełnie podobna jak u wiązaka zwisłego, pomówimy więc tylko nieco 

 o ubarwieniu. 



Błona zarodni i rurki włośni są zupełnie bezbarwne, tylko ziarna wapna zawierają barwnik wła- 

 ściwy każdej formie. Ztąd to pochodzi, że w odmianie żółtej przy bardzo słabćm zwapnieniu, prze- 

 świeca fioletowa masa zarodników, daje w połączeniu barwę zieloną; z tego więc powodu odmiany 

 zielonej nie odróżniłem, jest ona bowiem tylko mniej zwapnioną formą żółtą (1). Trzoneczek także i tu 

 jest wypełniony materyą ustrojową ciemno-brunatną, jeżeli więc zwapnienie jego rurki jest żadne, 

 to wówczas słupek ma kolor ciemno-brunatny. Przeciwnie jeżeli rurka trzonka jest zw r apniona, to 

 trzymający się ziarn wapna barwnik daje kombinacyjny kolor, tak, np. słomiasto-żółty w pierwszej 

 odmianie. Przy bardzo moenem zwapnieniu zawartość brunatna trzonka nie przebija i barwa jego jest 

 czysto żółtą lub rdzawą. Odmiana pierwsza najczęściej bywa soczewkowatą, druga kulistą, po wypro- 

 szeniu jednak zarodników obie są pępkowate i mocno zwisłe, mimo to, że w formach pomarańczo- 

 wych trzoneczek pierwiastkowo bywa sztywny i wyprostowany. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten zdarza się bardzo często na drewnie, rzadziej na mchu. Odmiana 

 druga jest daleko przytem pospolitszą od pierwszej, i w miejscowościach, gdzie śluzówce znajdują się 

 w licznych okazach, pokrywa niekiedy całe pnie na podobieństwo przetaczka. 



41. T. gyrocepkala (M.). W. smok. — Zarodnie przewrotnie jajowate, na wiązkowatych trzo- 



neczkach gromadnie obok siebie stojące, niekiedy poplątane, zlewające się, zielonawo-żółte. Trzo 



• neczki wydłużone, szydłowate, złocisto-żółte, wiązkowate. Włośnią od jednego do drugiego boku 



zarodni przebiegająca o wapniaczkach złocisto-żółtycb, wrzecionkowatych. Zarodniki fioletowe, 



8,7 do 10,5 m. m. wielkie. 



1837. Didymium gyrocephalum. M. in Ann. des Sc. nat. Ser. 2, v. VIII. Cent. I, p. 362. — Syll., 

 n° 1073. 



Wzmianka historyczna. — Opis Montagna nie jest zbyt dokładny, o ile mi się zdaje, okazy tego wią- 

 zaka zgadzały się za to bardzo z opisem Physarum polycephalum Schweinitza, ponieważ jednak nie 

 widziałem okazów tego ostatniego, przeto tymczasowo zachowałem nazwisko Montagna. 



Opis. — Z silnie rozwiniętej żółtawej leżni, podnoszą się wiązkowato liczne złocisto-żółte, deli- 

 katnie porysowane, poskręcane trzoneczki, zwisłe, często w części spojone lub zrośnięte. Każda wiązka 

 uwieńczona jest gronkiem zarodni przewrotnie jajowatych, rzadko zlewających się, wówczas z bo- 

 ków spłaszczonych i rozmaicie poskręcanych, zielonawo-żółtych, niekiedy szarawych. 



Trzoneczki są rurką pustą, o ściance mocno podłużnie pofałdowanej. Ścianka zarodni jest zupełnie 

 bezbarwna opatrzone jużto pojedynczemi, jużto kupkowato zbitemi ziarnami wapna. Wapno jest 

 żółto zabarwione, ztąd w połączeniu z przeświecającą fioletową barwą zarodników, zarodnie wyglą- 

 dają zielonawo-żółte. Przy braku zwapnień, naturalnie barwa zarodni szarawa. Włośnią bierze począ- 

 tek z jednego boku zarodni i przebiega do drugiego, nie zaś z dołu do góry, jak w poprzednich wiąza- 

 kach. Zresztą jednak budowa jej jest ta sama. Z nasady rurki zaczynają się regularnie rozwidlać pod 



(\) Przekonać się o tern można bardzo łatwo, bo po wyproszeniu się zarodników zarodnie pokazują barwę czysto 

 iółt? tylko mniejszego natężenia. 



