132 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU'. — TOM V. 



ostrym kwitem, rozwidlenia te łączą się z podobnemi innych rurek i tworzą sieć regularną. Oczka tej 

 sieci są wielkie, tak jak i w poprzednich równoległoboki. Ścianki rurek włośni bezbarwne, wa- 

 pniaczki zabarwione żółto, wrzecionowate i naturalnie w zarodni nie pionowo, jak w poprzednich, 

 ale poziomo rozmieszczone. 



Znajdowanie sio. — Brazylia w Serra da Estrada nova (A. de Saint-Hilaire). 



VII. — Gładysz. Leocarpus (Lk). 



Zarodnie nieregularnie pękające o podwójnej ściance. Ścianka wewnętrzna otaczająca ze wszech 

 stron masę zarodników i dająca początek włośni. Zewnętrzna tęga, przechodząca w trzonek lub leżnię. 

 Włośnią o rurkach gęstą sieć tworzących, większość węzłów słabo rozwinięta, powietrzem wypełniona, 

 nieznaczna ich ilość mocno rozdęta i zamieniona w wapniaczki. Te rozgałęzione i pozlewane. 



Lycoperdon sp. Dicks. ; Reticularia sp. Poir. ; Trichia sp. Trent.; Physarum sp. Schum. ; Diderma 

 sp. Pers., Fr. ; Leocarpus sp. Lk., Fr. ; Leangium sp. Fr. ; Tripotrichia Corda. 



Wzmianka histoi^yczna. — Jedyny tu należący gatunek śluzowca został opisany po raz pierwszy 

 przez Dicksona, pod Lycoperdon. Przerzucany przez następnych autorów pomiędzy różne rodzaje, 

 został wreszcie przez Linka jako osobny rodzaj uznany w roku 1809. Link powodował się tak w tym 

 jak zresztą w innych razach prawie wyłącznie tylko pokrojem ; według niego Leocarpus miał być naj- 

 bardziej spokrewnionym z Leangium i różnić się tylko brakiem podsady. Corda badając tu należące 

 gatunki pod drobnowidzem, widząc coś, jak zawsze niedokładnie, dodał jako charakter, że gladysz" 

 posiada dwojaką włośnię. Leocarpus jest typowym maworkiem różniącym się szczegółami budowy 

 włośni, pod względem budowy ścianki ma największe podobieństwo z kubeczkami z podrodzaju ły- 

 saka, od których różni się jednak i włośnią i nieregularnym sposobem pękania, zachowuje się więc 

 względem łysaków tak jak malowój względem chropawców. 



42. Z. fragilis (Dichs.). G. kruchy. — Zarodnie przewrotnie jajowate lub prawie okrą- 

 gławe, siedzące, lub na nitkowato-cienkich nikłych trzoneczkach wyniesione, barwne, świetnie 

 lśniące. Wapniaczki barwne. Zarodniki ciemno-holetowe, kolczaste, 12,3 do 1 4,8 m. m. wielkie. 



1785. Lycoperdon fragile. Dicks., 1. c, fasc. I, p. 23, t. 111, f. o. Sow., Engl., fg., t. J3G. 

 — Reticularia fragilis. Poir., Enc. 

 1792. Lycoperdon parasiticum. With., Ars. IV, p. 379. 



1796. Diderma vernicosum. Pers., Obs. I, p. 89, t. III, f. 7, a-g. FI. Dam, t. 1312, f. 2. 



1797. Trichia lutea. Trent., 1. c, p. 230. 



180!. Diderma vernicosum, (3 parasitica. Pers., Syn., fg. p. 1G5. 



1803. Physarum nitidum. Schum., FI. Sa&Ll., n° 1151. 



1803. Pbysarum Ycrnicosum. Schum., FI. Sscll., n° 1452. 



1809. Leocarpus rernicosus. Lk, Obs., T, p. 25; Nees, Sys., f. 110; Grev., Scott. er. fi., t. Ml; 

 Corda; 1. c, V, p. 57, t. III, f. 32. 



