134 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚClSI.Yi:il W PAIIYŻU. — TOM V. 



świadczenie nauczy nas, że formy pewnej barwy wydają stale okazy tylku lak samo zabarwione, to 

 wypadnie je w takim razie za osobne uznać odmiany. 



VIII. — Wykwit. Fuligo (Hall.). 



Mucilago sp. Mich.; Mucor sp. Glad. L. ; Fuligo sp. Hall. et Auc. ; Relicularia sp. Buli. et Aur. ; 

 Lycoperdon sp. Schr. ; /Ethalium Lk et Auc. 



Różnie wielkie, niekształtne, i rozmaicie zabarwione zrosłozarodnie. Składające się z rozmaicie 

 poplątanych, w węzeł spojonych, żyłowatych zarodni. Środkowa ich warstwa wypełniona zaro- 

 dnikami i włośnią, zewnętrzna pusta, mocniej zwapniona tworzy niczawsze rozwiniętą korę, najniż- 

 sza zbita w błonkowatą leżnię. Włośnią jak u maworka. 



Wzmianka historyczna. — W roku 1727 znajdujemy pierwszą wzmiankę o wykwicie w artykule 

 Marchand^ : « Sur une regetation particuliereąui vient sur le tan», w którym uczony ten uważa go za 

 ustrój, z pokrewieństwa gąbek. Nie trzeba jednak zapominać, że w owym czasie pod nazwą gąbek 

 rozumiano w ogóle wszystkie niższe ustroje, których nieumiano gdzieindziej pomieścić. We dwa lata 

 potem pomieszcza Micheli wykwit w rodzaju Mucilago. Aw roku 1768 tworzy Haller nowy rodzaj 

 Fuligo wyłącznie dla tego śluzowca. Pierwszym jednak który jako tako zbadał jego wewnętrzną bu- 

 dowę był I. Cli. Schaeffer, który w roku 1763 mówi o swoim, tu należącym, mucor primus : 



« und inwendig mit Saamenstaube der an zarten Fceden htenget, ausgefuellet ist». Następnie autoro- 

 wie pomieszczają wykwit w różnych rodzajach, opisują różne stadja rozwoju jako osobne gatunki. 

 Dopiero w roku 1796 stawia Persoon, w swoich klasycznych Obseiwationes mycologicaj następującą 

 diagnozę dla wykwitu : «Effusa; in pulverem fatiscens; cortex fibrosus inccąualis; cellulce intus reti- 

 culatim conne.\a3, pulvere, filis intertexto, repleta2». Z tego najoczywiściej wypływa, że Persoon 

 rozumiał budowę wykwitu w głównych zarysach najzupełniej dokładnie. Późniejsi jednak mykologo- 

 wie pomimo to że często opisywali wykwit, nie tylko że w niczemnie powiększyli naszych wiadomo- 

 ści, ale owszćm względnie do Persoona cofnęli się znacznie wstecz. Tak w roku 1849 opisuje Frics 

 w Summa yegetabilium Seandinaviće /Etalium w następujący sposób: «Paridium indeterminatum 

 fatiscens, strato floccoso corticatum, intus flociis coalitis cellulosum». Według Friesa więc ścianki 

 zarodni miały być włośnią! Dopiero wreszcie w roku 1859 de Bary zbadawszy dokładnie historyę 

 rozwoju i budowę tego śluzowca, wykazał jego pokrewieństwo i dowód, że" wykwit jest zrosłozarodnią* 

 Zmianę nazwy rodzajowej Fuligo na greckie tłomaczenie tegoż /Ethalium proponowaną przez Linka 

 w roku 1809 i przyjętą przez późniejszych autorów, nie przyjąłem, tembardziej, że nie ma istotnćj 

 przyczyny do jej zaprowadzenia. 



-43. Fuligo oarians. Sommf. W. zmienny. — Splot zarodni mniej lub więcej ścisły, kora 

 niezawsze rozwinięta. Ścianka zarodni najczęściej barwna. Włośnią silnie rozwinięta o wapniaczkach 

 nielicznych, kątowato-bryłkowatych. Zarodniki ciemno-łioletowe, gładkie 7,5 do 10 m. m. wielkie. 



1727. Eponge... March., 1. c, p. -427, t. 12. 



1729. Mucilago a3stiva. Mich , Nov. pi. gen., p. 217, t. 96, f. 1. 



1742. Mucilago, n° o. Hall., 1. c, p. 6. 



1733. Mucores. Gled., 1. c, 1, p. 158, II d., p. 160. 



1753. Mucor septictis. L., sp. pi., II, 1656; FI. Dań., t. 778; Bolt., 1. 134. 



