ŚLUZÓWCE. 137 



zespalają się z sobą najzupełniej i nie pozostawiają żadnych pustych przestrzeni. Niekiedy jednak 

 można napotkać okazy r w których puste przestrzenie są dość silnie rozwinięte, a ztad i natura splotu 

 bardzo widoczna. Ścianki tworzące na tych przecięciach komory, wydaja się być jużto białe, jużto 

 mniej lub więcej silnie żółto zabarwione, co pochodzi od stopnia zwapnienia i istnienia lub nie- 

 istnienia barwnika. 



Rury zarodni sa od ł/2 do 1 M. szerokie. Ścianka ich pod drobnowidzem badana, ukazuje się być 

 błonka delikatna, jużto bezbarwną, już żółto zabarwioną i pokrytą bardzo licznemi pojedynczemi 

 ziarnkami wapna. Zdarzają się okazy, których ścianki zarodni są upstrzone jasno brunatno-fioleto- 

 wemi plamami. Oprócz tego ścianki zarodni w najniższej części splotu są daleko tęższe, niekiedy fio- 

 letowo zabarwione. Niekiedy ziarnka wapna nie są pojpdynczo rozrzucone, ale skupione w małe 

 okrągławe plamki. Im więcej ziarnek wapna skupionych na ściance, tern silniejsza bywa jćj barwa. 

 Same ziarnka wapna są jednak bezbarwne, tylko pokryte i zlepione cienką warstwą ustrojowej istoty 

 zawierającej barwnik rozpuszczający się w wyskoku, a od działania kwasów przybierający silniejszą, 

 żółto-brunatną, prawie rdzawą barwę. Po odwapnieniu więc ścianka zarodni przybiera też ową rdzawą 

 barwę niejednostajną i upstrzoną ciemniej zabarwionymi punktami. 



Zarodnie są wypełnione niezmierną ilością zarodników i włośnią biorącą początek w licznych 

 miejscach ich ścianek. Włośnią ta ma zupełnie charakter włośni maworków, szczególniej maworka 

 pospolitego. Liczne jej węzły są nierozwinięte, niektóre tylko rozdęte i zamienione w wapniaczki 

 jużto wartołkowate już kątowato bryłkowate. Wielkość ich zmienna. W niektórych jednak okazach 

 wapniaczki są przeważnie znacznie większe jak w innych, a wówczas często i wielkość zarodników 

 jest proporcjonalna. Rurki włośni są bezbarwne, tylko wapniaczki w podobny sposób zabarwione 

 jak ścianki zarodni i pod działaniem kwasów zachowują się podobnież. Zarodniki są jasno-fioletowe 

 o błonie gładkiej, od 7,5 do 10 m. m. wielkie. W różnych jednak okazach zarodniki są różnie wielkie, 

 w jednych od 7,5 do 8,3 w innych od 8,3 do 10, a nawet przytrafiają się takie, których zarodniki są 

 zaledwie od 3,5 do 5 m. m. wielkie. 



Zresztą i barwa pierwoszczni jest zmienna. Wykwit rosnący na garbarskiej korze ma barwę żółtą. 

 W lasach jednak często spotkać można pierwoszcznie wykwitu śnieżno białe. Tak jedne jak drugie 

 za silnem dotknięciem zabite, w zetknięciu z powietrzem przyjmują zupełnie tę samą rdzawą barwę 

 jak ich ścianki od działania kwasów. 



Ponieważ jednak, barwa pierwoszczni, barwa dojrzałych zrosłozarodni, brak kory, jćj różny stopień 

 i rodzaj rozwoju, zresztą wielkości zarodników, nie pozostają w żadnym z sobą związku, przeto naj- 

 właściwszem jest uznać wszystkie te formy za jeden i ten sam gatunek. 



Wszystko cośmy jtu powiedzieli o budowie wykwitu, znajdzie czytelnik w pracy de Barego, na 

 str. 11 i następnych. Ciekawe szczegóły co do rozwoju wykwitu, o białej pierwoszczni i gładkiej 

 korze zostały podane przez Alexandrowicza, w jego powyżej cytowanej pracy na stronie 19 i na- 

 stępnych. 



Znajdowanie się. — Na korze garbarskiej, zgniłych pniach i t. d.; najpospolitszy z pospolitych 

 w Europie, a zapewne i na całym świecie. Stany Zjednoczone, Venezuela, Juan-Fernandez, Nowa-Ze- 

 landya. 



IX. — Wiotek. Trichamphora. Jungu. 

 Zarodnie nieregularnie pękające, o ściance pojedynczej, lekko zwapnionnej. Włośnią o rurkach 



ART. IV. 18. 



