138 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



w całym przebiegu i w nasadach jednakowo szerokich, luźna sieć tworzących, pustych, to jest powie- 

 trzem wypełnionych. Bezpodsadowe często trzoncczkowate. 



Wzmianka historyczna. — W roku 1838, w pracy pod tytułem : « Preemissa in floram cryptoga- 

 inicam Jav£e insula) », opisał Junghun śluzowiec o zarodni czaszowatej i opierając się na tak niezwy- 

 kłej formie, utworzył dla niego nowy rodzaj Trichamphora. Okazów wiotka żadna droga otrzymać 

 nie mogłem, ale doskonały opis i rycina przez Junghuna podana dają mi wielkie prawdopodobień- 

 stwo, żem się w mćm scharakteryzowaniu tego rodzaju nie pomylił. Chodzi tu mianowicie o to, czy 

 w gatunku przez Junghuna opisanym, rurki włośni są puste. Jeżeli tak nie jest, to wypada gatunek 

 ten włączyć stosownie do stopnia ich zwapnienia, albo do maworka, albo do Badhamii. 



44. T. Fuckeliana. Rfski. W. Fuckla. — Zarodnie krążkowate, niekiedy z wierzchu lub pod 

 spodem wklęsłe, trzoneczkowate ; trzonek wydłużony, szydłowaty, barwny. Zarodniki ciemno-fiole- 

 towe, delikatnie kolczaste, od 9,2 do 11,6 m. m. wielkie 



1869. Physarum macrocarpum. Fk., Sym. Myc, p. 343, non Cesat. ! 



1873. Trichamphora Fuckeliana. Rfski in Fck. S. M., 2, Nach., p. 71. 



Opis. — Dwie formy dają się z łatwością odróżnić : 



«. T. F. genuina. Zarodnie krążkowate, z obu stron zupełnie płaskie,! M. w średnicy mające, nieco 

 na bok zwisłe, o trzoneczku 1 M. wysokim i rdzawym. 



p. T. F. gracilis. Zarodnie krążkowate, często u góry lub pod spodem wklęsłe, i/2 M. w średnicy 

 mające, o trzoneczku 1 do 1 12 M. wysokim, od dołu rdzawym, ku górze żółtawym. 



Zafodnietego śluzowca mają ściankę o błonie nader delikatnej, przezroczystej, pojedynczemi ziar- 

 nami wapna zrzadka pokrytej, ztąd od przeświecającej ciemnej masy zarodników barwa ich zmienna. 

 Brzeg zarodni bywa zazwyczaj szarawo-biały, spód biało-fioletowy, niekiedy pięknie metalawo mie- 

 niący się. Przy otwieraniu się, najprzód rozprószą się brzeg zarodni, wypadają zarodniki, a górna 

 ścianka trzyma się dolnej za pomocą śnieżno-białej włośni. Po niejakim czasie jednak znika i górna 

 ścianka zarodni prawie całkowicie. Wówczas dolna staje się od spodu wklęsłą, brzeg jej bowiem 

 krzywi się ku dołowi, z wierzchu więc patrząc jest ona wypukłą i uwieńczoną śnieżno-białym kuli- 

 stym puszkiem włośni. Zarodnie są zazwyczaj, już przed otwarciem się, nieeo na bok zwisłe, po wy- 

 proszeniu zarodników charakter ten występuje daleko silniej, także nieraz górna powierzchnia zaro- 

 dni w skutek gwałtownego, łękowatego skrzywienia się trzonka, pochyla się ku dołowi. W odmianie 

 drugiej, ta tylko zachodzi różnica, że często górna powierzchnia zarodni jest zaklęśnięta, a spodnia 

 płaska, albo też i ta ostatnia także wklęsła i wówczas zarodnie mają postać soczewki wklęsło- 

 wklęsłej. 



Trzoneczek jest rurką prostą, mocno podłużnie pofałdowaną, w razie gdy zarodnie po otwarciu po- 

 chylają się ku dołowi, rurka trzonka skręca się wężownicowa to, co właśnie po fałdach jest bardzo 

 widocznem. Rurka ta ma błonę tęgą, barwną, rozszerza się z jednej strony na podłożu w niewyraźną 

 leżnie, z drugiej przechodzi bezpośrednio w ściankę zarodni. 



Włośnią składa się z rurek szerokich, pustych, w środku między sobą poprzecznemi rozgałęzieniami 

 w rzadką sieć połączonych, o ściankach delikatnych, bezbarwnych i zupełnie bezwapiennych. W je- 

 dnym wypadku spotkałem w jednej zarodni maleńkie trójkańciaste pęcherzyki wypełnione wapnem 

 i przyrośnięte do dolnej ścianki zarodni. 



