ŚLUZÓWCE. 139 



Znajdowanie się. — Na zgniłych pniaeti lub grzybach rzadki. Muenchau koło Hattenhciin (L. Fuckel); 

 w Saksonii (Rabenhorst.). 



Następujące śluzówce opisane pod wiotkiem nie są mi znane : 



1838. Trichamphorapezizoides. Jungh., I. c, p. 12, t. 12, f. 9. 

 1873. Trichamphora oblonga. B. et C, cfr. Grevill., p. 66, n° 360. m 



X. — Badiiamia. (Berk.). 



Mucilago sp. Mich.; Spheerocarpus śp. Buli. ; Physarumsp. Pers., Pr. et Auc; Trichia sp. D. C; 

 Diderma sp. Wall.; Didymium sp. M.; Badhamia sp., . B. ; Reticularia sp. Debcy. 



Zarodnie nieregularnie pękające o ścianie pojedynczej. Włośnią jednostajnie do ścianek zarodni 

 przyrośnięta, przez liczne rozgałęzienia wszechstronne sieci tworząca, niekiedy w środku w dość 

 wyraźną podsadę przechodząca, w całym przebiegu w zupełności wypełniona drobnemi ziarnami 

 wapna. 



Wzmianka historyczna. — Rodzaj utworzony w r. 1851 przez Berkeleya dla pomieszczenia kilku ga- 

 tunków, dawniej przez Friesa pod maworkiem opisanych i kilku nowych ; tak nazwany na cześć 

 pewnego angielskiego mykologa. 



Według Berkeleya od maworka miał się różnić zarodnikami, o których autor tak się wyraża : 

 u ... spora globosse vel subangulares, primum sacco communi inclusaa, demum liberatte, conglo- 

 bato-adnata3. » Coś podobnego nie ma jednak miejsca u żadnego ze znanych śluzowców. Faktem jest 

 wprawdzie, że u niektórych Badhamii zarodniki po kilka do kilkunastu przylegają do siebie, tworząc 

 po dojrzeniu małe grudki; ale historya rozwoju wykazuje, że to powstaje skutkiem zbliżania się do sie- 

 bie pewnych grup jąder pierwotnych zarodników. jakoby otaczającej je błonie, ani w młodym ani 

 w dojrzałym stanie nie ma tu mowy, jestto tylko czysto złudzenie optyczne. Pierwszy który odkrył te 

 skupienia zarodników u niektórych Badhamii, znakomity mykolog francuzki z końca zeszłego wieku 

 Bulliard, jasno tę rzecz pojmował. I tak mówi on o zarodnikach swego Sphajrocarpus utricularis « j'ai 

 vu qu'elles n'etaient point entourees d'une enveloppe, mais seulement fortement aggloutinees les 

 unes aux autres » ; i dalej przy Sphrseocarpus capsulifer : « Ses semences sont d'un brin noiratre, ag- 

 glutinees par grumeaus, de manierę que si i'on les observe plongees dans un fluide sous la lentille mi- 

 croseopiąue, on les voit se separer les unes des autres. comme dans la f. 5, et 1'on croirait qu'ellcs 

 sortent d'une capsule » . 



Chociaż więc ta główna cecha różniąca, wedle Berkelaya Badbamię od maworka, upadła, udało mi 

 się wynaleźć inną daleko slalszą i dająca się dostrzegać już nieledwo pojedynczą lupą. Włośnią bowiem 

 u Badhamii, wmojem pojęciu rodzaju, składa się z szerokich rur, które są wypełnione, w całym prze- 

 biegu ziarnami wapna, kiedy tymczasem u maworka takie zwapnienie ogranicza się tylko do węzłów. 

 W skutek takiego całkowitego zwapnienie włośni, odbija ona śnieżną białością wśród ciemnej masy 

 zarodników i pozostawia po ich wyproszeniu piękną siatkę, trzymającą się sztywno pomiędzy delikat- 

 nemi, zazwyczaj przejrzystemi, ściankami zarodni. 



45. B. hyalina [Pers.). B. wydęta. — Zarodnie gromadnie stojące, zawsze dokładnie kuliste, 

 wydęte, gładkie, szarawo-białe, po wypadnięciu zarodników śnieżno-białe, jużto prawie beztrzonecz- 



