140 PAMICTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



kowe, jużto osadzone na różnój długości, trzoneczkach pojedynczo lub wiązkowato rozgałęzionych, 

 słomiasto lub rdzawo-żółtych. Zarodniki po pięć do dwudziestu czterech poskupiane i zlepione lekko 

 w grudki. Pojedyncze od 10 do 12,5 m. ni. wielkie, ciemno-fioletowe, o błonie tęgiśj, mocno kol- 

 czastej. Bezpodsadowe, węzły włośni bardzo słabo rozwinięte. 



1797. Physarum hyalinum. Pers., Disp. meth., p. Set 54, t. 2, f. 4. 



1803. Physarum membranaceum. Schum., Herb. ! 



Physarum globuliferum. D. C, Herb. ! teste Fr.! 



1805. Physarum hyalinum, « albidum. A. et Sz., 1. c, n° 236. 



1800. Physarum cinereum. Lk., Diss., I, p. 27. 



1825. Physarum botryoides, a hyalinum. Fr., Stir. femsj., p. 83. 



1826. Physarum Botrytes. Sommf. 



— Physarum gracile. Wein., Herb. ! . 



1833. Physarum cancellatum. Wallr., FI. er. ger., n° 2128. 

 1833. Diderma papavermum. Wallr., FI. er. ger., n° 2210. 

 1851. Badhamia hyalina. Berk., Trans. Linn. Soc, XXI, p. 149. 

 1869. Physarum gracilentum. Fck., Sym. Myc, p. 342, nonFr.! 



Wzmianka historyczna. — Pomimo to, że Badhamia ta została krótko lecz zwięźle opisana i dobrze 

 odrysowana przez Persoona, jeszcze w zeszłym wieku w późniejszym czasie zyskała liczne synonimy. 

 Sommerfeld podał przynajmniej dokładna historyę rozwoju i to w czasie kiedy nikt o tern nie myślał. 

 Najdziwniejsze są synonimy Wallrotha, który ten sam gatunek dwa razy pod dwoma różnymi rodza- 

 jami opisał. 



Opis. — Następujące odmiany dadzą się z łatwością odróżnić : 



a. B. h. subsessilis. Trzoneczek znikająco krótki, zarodnie pozornie siedzące. 



p. B. h. genuina. Trzoneczki od 3 do4M. wysokie, najczęściej sztywne. 



y. B. h. gracilis. Trzoneczki wydłużone, przeszło 5 M. długie, zazwyczaj wiazkowate, zwisłe, 

 wiotkie. 



Zarodnie tej Badhamii są zazwyczaj najdokładniej kuliste, wydęte, szarawo-białe, jużto zupełnie 

 gładkie, już leciutko pomarszczone. Niekiedy trzoneczek jest znikająco krótki, wówczas na pierwszy 

 rzut oka zarodnie wydają się być siedzącemi ; w odmianie fi trzoneczki są od 3 do 4 M. długie, zazwy- 

 czaj sztywne, wyprostowane, podłużnie pomarszczone; wreszcie zdarzają się odmiany o trzoneczkach 

 daleko dłuższych, wiotkich i dlatego niemogących się pionowo utrzymać pod ciężarem zarodni, lecz 

 na podłożu leżących. W ostatnich dwóch odmianach trzoneczki jużto mogą być pojedyncze, jużto 

 wiazkowate. Po dojrzeniu najlżejsze dotknięcie wystarcza do naruszenia ścianki zarodni w jej wierz- 

 chołku wówczas zarodniki wylatują z górnej połowy, a pozostała ścianka staje się świetnie-białą i prze- 

 świecającą. Wreszcie i dolna część ścianki rozprószą się, a na podłożu pozostają tylko rdzawo-żółte 

 trzoneczki. 



Ścianka zarodni jest błonką najzupełniej bezbarwną, ku dołowi daleko tęższą, bardzo nieznacznie 



