ŚLUZÓWCE. * ł 



pojedynczemi ziarnami wapna pokryta. Włośnią bierze początek w bardzo licznych miejscach jej 

 przestrzeni. Rurki włośni tworzą w górnej części zarodni sieć daleko luźniejszą jak w dolnej. Węzły tej 

 sieci są bardzo słabo rozwinięte. Rurki w całym przebiegu drobnemi ziarnami wapna wypełnione. 

 Rurka trzonka jest błona tęga, mocno podłużnie pofałdowana, ku dołowi przechodzi w nader delika- 

 tne, zazwyczaj dla wszystkich trzoneczków wspólna leżnię, ku górze zaś gubi się w ściance zarodni 

 Rurka ta albo bywa wypełniona drobnoziarniste, bezbarwna istotą pierwoszczowego pochodzenia i 

 wówczas trzoneczki sa sztywne, albo też jest pustą i wówczas trzoneczki są wiotkie. Bardzo często 

 trzoneczki hywają wiązkowate, wtedy rurki ich są od dołu zrośnięte lub mocno z sobą spojone, po 

 kilkugodzinnym jednak leżeniu w wodzie dają się od siebie oddzielić bez uszkodzenia. Zarodniki zle- 

 wają się w małe grudki po pięć do dwudziestu czterech. Najlżejsze jednak ciśnienie wystarcza do od- 

 dzielenia ich od siebie; pojedyncze są wszędzie jednakowo kolczaste i dokładnie kuliste, tak że nie 

 można odróżnić miejsc, w których się z sobą stykały. Błona ich jest ciemno-fioletowa, mocno kol- 

 czasta. Wielkość wynosi od 10 do 11,5 m. m. 



Znajdowanie się. — Na suchych gałązkach, na mchach, w Europie do nierzadkich należy; odmiana 

 y najmniej częsta : Petersburg (Weinmann) ; Strasburg (Rostafiński). 



46. B. capsulifera {Buli.). B. zmienna. — Liczne zarodnie siedzą obok siebie na wspól- 

 nej leżni, z której podnoszą się maleńkie zanikowe trzoneczki. Zarodnie są już nieregularnie przewro- 

 tnie jajowate, szarawo-białe, niekiedy półkuliste, nieforemnie siedzące, szarawo lub żółto-lśniące. 

 Włośnią i zarodniki jak w poprzednim. 



1791. Sphserocarpus capsulifer. Buli., Champ., p. 139, t. 470, f. 2. 



1803. Trichia capsulifera. D. C, Fi. fr., n° 684. 



1826. Physarum capsuliferum. Chew, FI. fr., I, p. 339. 



1851. Badhamia capsuliferum. Berk., 1. c, p. 149. 



18ol. Badhamia nitens. Berk., 1. c.,p. 149. 



Opis. — Badhamia ta odróżnia się od poprzedniej, już na pierwszy rzut oka kształtem zarodni. Nigdy 

 nie są one dokładnie kuliste, ale albo nieregularnie przewrotnie jajowate, z podłoża podnoszące się na 

 znikająco krótkich trzoneczkach, albo też nieregularnie półkuliste, spłaszczone, szeroką nasadą na po- 

 dłożu przyrosłe. Barwa ich zmienna, najczęściej są szarawo-białe, niekiedy jednak żółto-lśniące. Cho- 

 ciaż w skutek tego w ostatnim razie pokrój jest zmienny, jednakże osobnych dwóch odmian utwo- 

 rzyć nie można. Podczas mego pobytu w Paryżu, mój przyjaciel pan Rozę hodował tę Badhamię w swej 

 szklarni na zgniłym pniu drzewa. Zdarzyło się raz, że pierwoszcznie zeszły na otaczający go torfowiec 

 (Sphagnum) i tam owocowały. Na zgniłem drzewie były one nieforemne, ćme, trzoneczkowate, sza- 

 rawo-białe, tymczasem na torfowcu siedziały szeroką nasadą, ścianka ich była żółto lśniąca, w niektó- 

 rych okazach nawet rurki włośni były żółtawo zabarwione. Ta siedząca forma zgadza się najzupełniej 

 z opisem Badhamii nitens Berkeleya i dlatego też podciągnąłem ją jako synonim. Ścianka jest zazwy- 

 czaj bezbarwna, niekiedy, jakeśmy wspomnieli, żółto zabarwiona, podobnież i rurki włośni. Zresztą 

 włośnią i zarodniki są zupełnie tak samo zbudowane jak w poprzednich. Zarodnie od 3/4 do 1 1/2 M. 

 szerokie. 



Znaj doioanie się. Gatunek ten rzadko mi się dał widzieć. Paryż (Rosę) ; Anglia (Berkeley); Warszawa 

 (Alexandrowicz.) 



