ŚLUZÓWCE. 143 



Kształt zarodni zmienny, ścianka pozornie zawsze barwna, po wyproszeniu zarodników w odmia- 

 nie y śnieżno-biała, w innych także przeświecająca, lecz nieco jeszcze metalowo błyszcząca; pod dro- 

 bnowidzem badana jest błonką delikatną, bezbarwna, bez śladu zwapnień. Włośnią niezbyt silnie wy- 

 stępująca, o rurkach luźną sieć tworzących, wiotkich bo nader słabo wewnątrz zwapnionych. Węzły 

 silnie rozwinięte i, co dla tego gatunku nader charakterystyczne, mocno spłaszczone. Rurka trzonka 

 o ściance słomiasto-żółtej, podłużnie pofałdowanej, wewnątrz pusta. 



Znajdowanie się. — Odmiana k trafia się na mchach niezbyt często : Salem (Jack.) ; Reicharst- 

 brunn (de Bary); OEstrich w Raingau (Fuckel). Odmianę (3 otrzymałem od profesora Alexandrowicza 

 z okolic Warszawy. Odmiana y często się przytrafia, a 3 do najrzadszych należy : Muelhausen (W. P. 

 Schimper); Jura szwajcarskie (A. Braun). Zresztą tu policzyć należy okazy o zarodniach kształtów 

 nieregularnych, opisane przez Nylandra, jako Physarum mclaleucum, a zbierane koło Abte w Finlandyi 

 przez P. A. Karstena. 



48. B. macrocarpa (Cces.). B. wielkonasienna. — Zarodnie śnieżno-białe, lekko po- 

 marszczone, jużto nieregularnie półkuliste, siedzące, niekiedy zlewające się, jużto kulisto mocno spła- 

 szczone, trzoneczkowate, o trzoneczkach sztywnych, mocno pofałdowanych, skręconych, rdzawo-żół- 

 tych. Włośnią sztywna o rurkach w górnej części zarodni sieć więcej zwartą jak w dolnej tworzących; 

 węzły jej mało rozwinięte, w całym przebiegu wielkiemi ziarnami wapna wypełnione. Zarodnie o 

 błonie tęgiej, mocno kolczastej, czarno-floletowe, nieprzezroczyste od 11,6 do 14,8 m. m. wielkie. 



1855. Physarum macrocarpon. C<es. w Rabenh. Fun. Bur. exic, n° 1968, Cfr. Flora, 18oo r 

 p. 271. 



Opis. — Dwie odmiany dadzą się z łatwością odróżnić : 



«. B. m. sessilis. Zarodnie siedzące, nieregularnie półkuliste, niekiedy zlewające się, o powierzchni 

 mniej lub więcej pomarszczonej, szarawo-białe, bardzo różnie wielkie, od 1/2 do 1 1/4 M. Zawsze gro- 

 madnie obok siebie stojące. 



fi. B. m. stipitata. Zarodnie kuliste, mocno spłaszczone, trzoneczkowate, o trzoneczku sztywnym, 

 mocno pofałdowanym i skręconym rdzawo-żółtym. Zarodnie szarawo-białe, w nasadzie trzonka sło- 

 miasto-żółto zabarwione. 



Leżnia zazwyczaj rozwinięta jest błonką lekko słomiasto-żółto zabarwioną, na niej siedzą zarodnie 

 szeroką nasadą, już też podnoszą się trzoneczki. Rurka trzonka jest błonką tęgą, żółto-brunatną, pofał- 

 dowaną. Ta barwa trzoneczka rozciąga się krążkowato na dolnej części zarodni koło jego nasady. 

 Ścianka zarodni mocno zwapniona jest błonką zupełnie bezbarwną. Sieć włośni sztywna, rurki jej o 

 ściankach bezbarwnych, zazwyczaj szczególniej wielkiemi do 25 m. m. ziarnkami wapna wypełnione. 

 Węzły mało rozwinięte. 



Znajdowanie sio. — Na mchach, drewnie lub grzybach, a: w Vercelli w Piemoncie (Cresati); 

 Warszawa (Alexandrowicz); Salcburg (Sauter). p : Berlin (A. Braun); OEstrich w Reingau nad Renem 

 (Fuckelj ; Frankfurt nad Menem (De Bary). 



49. B adharhia affinis (Rfski) B. pokrewna. — Zarodnie półkuliste, mocno spłaszczone, 

 pod spodem także płaskie lub też w nasadzie trzonka lekko pępkowate, szaro-białe, o ściance delikat- 

 nie pomarszczonej, trzoneczkowate, o trzoneczku krótkim, sztywnym, wyprostowanym, pomarszczo- 

 nym. Włośnią z dolnej części zarpdni palisadowo przebiegająca ku górze, tam gęstą sieć tworząca, o 



