ślczowce. 145 



mniej dwóch takich grup kryształków, nie było. Włośnią silnie rozwinięta, mocno zwapniona, szty- 

 wna, węzły wielkie, niekiedy podziurawione, w środku zarodni zazwyczaj tworzą środkową wyraźną 

 podsadę. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten należy do pospolitych. Zdarza się na pniach suchych i korze 

 drzew. Szwecya (Fries); Warszawa (Alexandrowicz); góra Zyżki w Czechach (Knaf); Zgorzelewo na 

 Łużycach (Hieronymus); GEstrich w Iteingau nad Renem (Fuckel); Akwizgran (Debey); Kopenhaga 

 (CErstedt). 



51. B. lilacina. {Fr.). B. lilo w a. — Zarodnie mniej więcej dokładnie kuliste, siedzące, gład- 

 kie, ćme, jasno-lilowo-mięsobarwne. Włośnią luźną sieć tworząca, rurki jej bardzo zmiennej śre- 

 dnicy, w środku maleńką lecz wyraźną, nieregularną podsadę tworzące. Zarodniki fioletowe, licz- 

 nemi, tępemi, lecz nieregularnie po powierzchni rozrzuconemi brodaweczkami pokryte, od 12,5 

 do 15,5 m, m. wielkie. 



1829. Physarum lilacinum. Fr., 1. c, III, p. 141. 



Opis. — Rzadziej zdarzają się pojedynczo stojące zarodnie, zazwyczaj skupiają się one w małe 

 grupy na silnie rozwiniętej kasztanowa to-brunatnej leżni. Kształty zarodni niezbyt stałe, zdarzają się 

 kuliste lub przewrotnie jajowate, niekiedy nieledwie wartołkowate. Ścianka zarodni jest zazwyczaj 

 dość silnie zwapniona na powierzchni, w skutek tego krucha; po odwapnieniu pozostaje błonka, na 

 szczycie zarodni prawie bezbarwna i delikatna, ku podstawie tęższa i żywo kasztanowato zabarwiona. 

 Z mieszaniny tej barwy i pokrywających ją bezbarwnych ziarnek wapna powstaje kolor zarodni po- 

 średni między lilowym a mięsnym. Zdarzyło mi się jednak spotkać raz okazy tej Badhami o ściance 

 zupełnie niezwapnionej, które w skutek tego wydawały się być pięknie fioletowo-mieniącymi. 



Włośnią składa się z rurek bardzo zmiennej średnicy, luźną sieć tworzących, mocno zwapnionych, 

 w środku wydętych w maleńką nieforemną podsadę. Ścianki ich są nader delikatną jasno-kasztano- 

 wato-brunatno zabarwioną błonka. Najbardziej charakterystyczną cechą dla tego gatunku są zaro- 

 dniki, których błonka pokryta jest tępemi ciemnemi brodaweczkami, zupełnie nieregularnie na jej po- 

 powierzchni rozmieszczonemi. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten należy do bardzo rzadkich ; zdarza się na korze, mchu lub ko- 

 ściach. Foemsjoe w Szwecyi (Fries); Klagenfurt w Saskiej Szwajcaryi (Rabenhorst) ; Halla nad Salą 

 (Kaulfuss). 



52. B. verna (Somf.). B. nikłoiołosa. — Zarodnie okrągławo spłaszczone, niekiedy prawie 

 soczewkowate, łatwo zlewające się, siedzące, ciemno-szare lub czarniawe. Włośnią o rurkach delika- 

 tnych, przeświecających, wązkieb, luźną sieć tworzących. Bczpodsadowe. Zarodniki brunatno-fiole- 

 towe o błonie gładkiej, 12,5 m. m. wielkie. 



1829. Physarum vernum Somf., in litt. ad Fr., 1. c, III, p. 1-46. 



Zarodnie tej Badhamii są nader słabo zwapnione, w skutek tego ciemno-szare lub prawie czarniawe. 

 Ścianka ich jest błonka, w szczycie zarodni bezbarwną, ku podsadzie brunatna. Zarodnie mają 

 kształt zmienny. Pojedyncze są okrągławe, z wierzchu mocno spłaszczone, a pod spodem często mo- 

 cno wklęsłe, tak że na przecięciu poprzecznem przedstawiają postać nerki. Ścianka ich przechodzi 

 w spodniej części w leżnię, zwężając się przedtem niekiedy w pozorny niby trzoneczek, to jest kró- 

 ciuteńką maleńką rurkę rozszerzającą się dopiero w leżnię. Najczęściej jednak zlewają się one pomię- 

 art. iv. 19. 



