140 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK Sr.ISr.YCII W PARYŻU. — TOM V. 



dzy sobą, jużto całemi gromadkami, jużto podłużnymi, obok siebie stojącymi szeregami; w tym 

 ostatnim razie maja więc postać biszkoptowatą. Rurki włośni są błonka delikatną, zupełnie bezbar- 

 wną, o węzłach mocno rozdętych. Zwapnienia ich słabe. 



Znajdoioanie się. — Badhamia ta do najrzadszych należy : Christiania (Sommerfelt); Freiburg 

 w Bryzgowii (Dc Bary). 



53. B. Alexandroiviczii [De Bary et Rfski). B. Alexandrowicza. — Pierwoszczowocnie 

 żyłowate, obłe, pełzające, rozwidlające się, brudno-żółtc. Włośnią o rurkach luźną sieć tworzących, 

 buchtowato porozdymanych, oliwkowo-żółtych. Zarodniki ciemno fioletowe o błonic tęgiej, mocno 

 kolczastej, 10 do 1 2,5 m. m. wielkie. 



1872. Physarum Alexandrowiczii. De Bary et Rfski in 1 i Ł t- ad Alexan., 1. c, p. 88. 



Opis. — Ścianka tych pierwoszczowocni jest błonką jasno-żółtą, ku dołowi silniejszem natężeniem 

 ubarwioną. Na zewnętrznej powierzchni pokryta jest licznemi, drobnemi, pojedynczemi ziarnami 

 wapna, na wewnątrz zaś tu i owdzie znajdują się gromadne ich skupienia. Ztąd też po zwilżeniu, przy 

 użyciu szkła powiększającego, powierzchnia pierwoszczowocni wydaje się być oliwkową, nieregular- 

 nemibrudno-żółtemi plamami upstrzoną. Włośnią o rurkach często buchtowato wydętych, luźną sieć 

 tworzących, przejrzysto-żółtawych, zawierających nieliczne, drobne, pojedyncze, oliwkowo zabar- 

 wione ziarna wapna. 



Znajdowanie się. — Rzadki ten gatunek dotąd został raz tylko znalezionym w okolicach Piaseczna 

 przez profesora Alexandrowicza. 



54. B. coadnata. Rfski. B. zrosła. — Bardzo liczne, gromadniena silnie rozwinięto) leżni stojące 

 zarodnie, pokryte wspólną garbatą, śnieżną ścianką, powstałą ze zrośnięcia się szczytowych części 

 ścianek pojedynczych zarodni. Włośnią silnie rozwinięta, śnieżno-biała, sztywna niekiedy dająca 

 początek środkowej, nieforemnej podsadzić. Zarodniki ciemno-fioletowe o błonie tęgiej, gładkiej 

 8 do 0,2 ni. m. wielkie. 



— Didymium cru>taccum M. Herb. ! 



Opis. — Pojedyncze zarodnie w dolnej części od wzajemnego nacisku wielokątne i bokami z sobą 

 zrosło, górne zaś ich wypukłe ścianki zrastają się w jedną plechę śnieżno-białą, garbatą; każdy garb 

 odpowiada jednej górnej ściance pojedynczej zarodni. Przy takiej budowie zewnątrz uważane tworzą 

 one płaskie poduszeczki do 25 M. w średnicy mające, od 1/2 do 1 1/2 M. wysokie. Włośnią o rurkach 

 szerokich, węzłach stosunkowo mało rozwiniętych, gęstą, sztywną sieć tworzących. Szeroki, nieregu- 

 larnie walcowaty pęcherzyk tworzy środkową podsadę z boków przechodzącą w rurki włośni, w górze 

 zaś do wspólnej ściany przyrośnięty. Podsada ta nic we wszystkich zarodniach występuje. Zwapnie- 

 nia mocne, tak że wapno z górnej wspólnej błony odpada nieregularnymi łukami. Boczne zrośnięte 

 ścianki zarodni, również jak i włośnią silnie zwapnione. Po odwapnieniu pozostają wszędzie delikatne 

 bezbarwne błonki. 



Śluzowiec ten nader dziwnego pokroju, sobie tylko właściwego, na pierwszy rzut oka do białej od- 

 miany bardzo płaskiego wykwitu podobny. Po odpadnięciu zaś górnćj błony od makulca zlewającego 

 lub szaronia piankowego niezbyt różny. Białe jednak sieci włośni w całym przebiegu mocno 

 zwapnione z łatwością dozwalają oznaczyć go jako Badhamię. W każdym razie jedyna to w s^oim 

 rodzaju budowa. Wprawie dopiero co przytoczonych dwóch gatunkach makulcowatych zarodnie są 



