148 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAI*K ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V 



.) .) Zarodniki pojedyncze, wolne. 



! Zarodnie pięknie mieniące się, fioletowe. 



Zarodniki 12,5 m. m. wielkie B. utricularis. 



! ! Zarodnie szare lub białe. 



Zarodniki 11,6 do 14,8 m. m. wielkie B. macrocarpa. 



Zarodniki 12,5 do 15 m. m. wielkie b. affinis. 



XT. — Scypiiium. Bfski. Kielisznik. 



Zarodnie o ściance pojedynczej, wieczkiem pękające,' po jego odpadnięciu o brzegu lekko poszarpa- 

 nym. Włośnią jednostajnie do ścianki zarodni przyrośnięta, przez liczne rozgałęzienia wszechstronne 

 sieci tworząca, w całym przebiegu w zupełności wypełniona drobnemi ziarnami wapna. Podsada 

 jużto z włośni początek biorąca już tćż będąca przedłużeniem bezpośredniem rurki trzonka. 



Physarum sp. Ghev., Fr. ; Didymium sp. B. 



Wzmianka historyczna. — Pomiędzy różnymi śluzowcami, które wypadało mi pomieścić w rodzaju 

 Badhami, znalazły się dwa otwierające się w przeciwstawieństwie wszystkich innych wieczkiem. Po- 

 nieważ zaś oddzieliłem od maworka kubeczek tylko na zasadzie regularnego pękania zarodni, musia- 

 łem być konsekwentnym i Badhamie w ten sposób jak kubeczek pękające połączyć w osobny rodzaj. 

 Bodzaj ten ze względu, że zarodnie po odpadnięciu wieczka mają kształt mniej więcej do kieliszka 

 zbliżony, nazwałem kielisznikiem. 



55. S. rubiginosum (Chev.). K. 'wspaniały. — Zarodnie kulistawo-wartołkowatc, wraz z cien- 

 kim od zarodni dwa razy dłuższym trzoncczkiem, czerwono brunatne, gładkie, lekko lśniące. Pod- 

 sada wyraźna walcowata, tępa, ciemna, będąca bezpośredniem przedłużeniem trzoneczka. Włośnią 

 silnie rozwinięta biaława, sztywna, o węzłach słabo rozwiniętych. Po odpadnięciu wieczka brzeg 

 zarodni delikatnie postrzępiony. Zarodniki czarno-iioletowc, lekko brodaweczkowate, 14,2 do 

 14,8 m. m. wielkie. 



1826. Physarum rubiginosum. Chev., FI. par., p. 338. 



Opis. — Z silnie rozwiniętej leżni podnoszą się liczne zarodnie. Trzoneczki ich zazwyczaj w pod- 

 stawie ze sobą zrośnięte, niekiedy jednak pojedynczo biorące początek. Od dołu są one zazwyczaj 

 szersze, ku górze zwężają się nieznacznie; są one sztywne, nieco w końcu łękowato skrzywione. Burka 

 trzonka rozszerza się z jednej strony w błonę leżni, z drugiej przechodzi bezpośrednio w ściankę za- 

 rodni. Jestto błonka niezbyt tęga, czerwono-brunatna, bardzo mocno podłużnie pofałdowana, zupeł- 

 nie bezwapienna. Wewnątrz rurka ta jest wypełniona ustrojową istotą pierwoszczowatego pocho- 

 dzenia, mocno na wskroś drobnemi ziarnami zwapnioną. Ta wewnętrzna zawartość trzonka wdraża 

 do wnętrza zarodni, otrzymuje tam właściwą sobie, delikatnie pofałdowaną błonkowatą ściankę 

 i tworzy walcowatą, niedochodzącą do wierzchołka podsadę. Ścianka zarodni jest błonką podobnie 

 zabarwioną jak rurka trzonka, delikatną, na zewnątrz zupełnie gładką, wewnątrz pokrytą nielicznemi 

 ziarnkami wapna. Włośnią bierze początek w licznych miejscach ścianki zarodni, przebiega ku podsa- 

 dzić i tworzy sieć sztywną, luźną, nader kruchą, białawą, z lekkim mięsnym odcieniem. Burki są 



