ŚLUZÓWCE. 149 



wypełnione drobnemi bezbarwnemi ziarnami wapna, po odwapnieniu pozostają ścianki delikatne, 

 jasno czerwono-brunatno zabarwione. Rurki włośni są zmiennej grubości, w węzłach bardzo niezna- 

 cznie rozdęte. Po dojrzeniu zarodni powstaje najprzód w górnej części wyraźny kołowy szew, a na- 

 stępnie górna część zarodni jako wieczko odpada, brzeg pozostałej zarodni jest lekko poszarpany. Po 

 wyproszeniu zarodników, włośnią jako nader krucha, znika także w znacznej części, i pozostaje tylko 

 wewnątrz zarodni środkiem stercząca podsada. Trzoneczek 1/2 do 1, zarodnia 1/2 M. wysoka. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten nader rzadki został odkryty w okolicach Paryża przez Chevalliego. 

 Widziałem okazy ztamtąd pochodzące, zbierane jeszcze przez Richarda ojca, w zielniku pana 

 de Francqueville. 



56. S. Curłisii (Berk.). K. Curtisa. — Zarodnie przewrotnie jajowate, lub kulisto wartoł- 

 kowate, ciemno czerwono-brunatne, lekko lśniące, głaciuteńkic, na króciuteńkim trzoneczku, jużto 

 rzadziej pojedynczo, już zazwyczaj skupiono obok siebie stojące, po rozprószeniu górnej ścianki 

 kieliszkowato trwające. Włośnią silnie rozwinięta, drzewkowata, o rurkach ku środkowi coraz szer- 

 szych, wreszcie w podsadę przechodzących. Zarodniki jasno-fioletowe, kolczaste, 12,5 m. m. wielkie. 



1873. Didymium Curtisii. Berk. cfr. Grev., n°351. 



Opis. — Rzadziej zdarzają się pojedyncze zarodnie, zazwyczaj stoją one poskupiane po kilkanaście 

 w maleńkie gromadki, pozornie zdają się być siedzącemi lecz po oddzieleniu od podłoża z łatwością 

 spostrzegać się daje maleńki, króciuteńki trzoneczek, podnoszący się z leżni i przechodzący wprost 

 w ściankę zarodni. Leżnia, ścianka trzonka, zarodni i rurki włośni, są błonką delikatną, jasno-czer- 

 wono-brunatno zabarwioną. Włośnią o rurkach bardzo grubych, w środku zarodni jeden lub dwa 

 walce tworzących, z których dopiero drzewkowato rozchodzą się ku ściankom zarodni coraz cieńsze 

 rozgałęzienia. Ścianka zarodni głaciuteńka, bez śladu zwapnień. Włośnią bardzo mocno zwapniona, 

 ztąd sztywna, wyprostowana, nader krucha. Ziarna wapna nader wielkie. Zarodnie otwierają się jużto 

 szwem oddzielającćm wieczko, już też górna część zarodni rozprószą się z wiekiem, a pozostała dolna 

 kieliszkowata, trwała część zarodni ma brzeg lekko poszarpany. 



Znajdowanie się. — Dotychczas tylko z dolnej Karoliny znany (Ravenel, n° 1179, 1589). 



Pokrewieństwo 3. — Makulcowate (Didymiacese). 



Ścianka zarodni pojedyncza lub podwójna. Zwapnienia ścianki pod postacią kryształów, grup kry- 

 ształowa lub pojedynczych niekształtnych ziarn wapna, zbitych niekiedy w skorupiaste masy. Włośnią 

 złożona zazwyczaj z włókien, rzadziej z zanikowych rurek, zawsze cienkich, jużto fioletowo zabar- 

 wionych już bezbarwnych, w całym przebiegu jednakowo grubych. Włókna te przebiegają od pod- 

 stawy zarodni, czyli w danym razie od tam znajdującej się podsady, do górnćj jej ścianki. Jużto 

 bywają one pojedyncze, jużto przez nieliczne odnogi, zazwyczaj pod ostrym kątem początek biorące, 

 w sieć połączone; jużto gładkie, już stosownie do gatunku opatrzone rozmaitemi, z jednakowej istoty 

 utworzonemi i jednakowo zabarwionemi zgrubieniami. Zwapnienia w włóknach występują tylko 

 wyjątkowo w pewnych zarodniach jako potworności i wówczas zawsze pod postacią drobnych 

 kryształków. Podsada w większości razów silnie rozwinięta ; postać jej bardzo rozmaita i wartość jej 

 bardzo różna. W siedzących formach jestto albo silnie zgrubiona dolna część zarodni o podstawie 

 ustrojowej mocno na wskroś zwapniona; albo rzadziej, środkowy, wolny, cienkościenny pęcherzyk 

 wypełniony wapnem. W formach opatrzonych trzoneczkiem podsada jest albo różnie ukształtowanym 



