ISO PAMIĘT.NUC TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOłl V. 



przedłużeniem rurki trzonka wdrążającem do wnętrza zaradni, albo pęcherzykiem oddzielonym od 

 zarodni i rurki trzonka właściwą sobie błona, pęcherzyk ten w niektórych razach bywa podzielonym 

 na liczne niezupełne komory, wypełnione grudkami lub kryształami wapna. Pojedyncze zarodnie, 

 rzadziej zrosłozarodnie lub pierwoszczowocnic. 



XII. — Makulkc. Didymium. (Schrad.). 



Splnerocephalos Hall. ; Clathrus sp. Rchl.; Mucor sp. Batsch. ; Lycoperdon sp. Batsch. ; Reticularia 

 sp. Buli. ; Trichia sp. Viii., Sow., Trent. ; Tubulina sp. Poir. ; Didymium sp. Schrad., Fr. et Auc; 

 Physarum sp. Pers., Fr. et Auc. ; Strongylium sp. Fr. ; Didcrma sp. A. et Sr.., Lk. ; Cionium sp. Lk., 

 Nees et Auc. ; Leangium sp. Lk.; Didymium dBy. 



Ścianka zarodni pojedyncza lub podwójna, zewnętrzna pokryła kryształami wapna, jużto poje- 

 dynczo porozrzucanemi po jej powierzchni, jużto zbitemi w skorupiaste, odpadające płaty. Zarodnie 

 siedzące lub trzoneczkowate, bezpodsadowe lub opatrzone podsadą, zawsze nieregularnie pękające; 

 niekiedy pierwoszczowocnic 



Wzmianka historyczna. — Pierwszy do tego rodzaju należący śluzowiec został opisanym w 1742 

 przez Hallera i pomieszczony w osobnym rodzaju Spłneroccphalos. W późniejszych wydaniach swego 

 dzieła, autor pod tym rodzajem pomieszczone gatunki włącza do innego, a mianowicie do Trichii. 

 Następni autorowie do roku 1797 opisują różne gatunki makulca pod najrozmaitszemi nazwiskami. 

 Dopiero w tym czasie tworzy Scbrader nowy rodzaj Didymium i charakteryzuje go w następujący 

 sposób : ((Peridium duplicatum : exterius vertice dehiscente, pulvere filis intertexto; interius clau- 

 sum, puhere nudo repletum». I dalej dodaje: « Peridii exterioris membrana est vel simplex vel 

 duplex... » Widocznem więc jest, że Schrader pod « peridium internum » rozumiał podsadę, i że pod 

 Didymium połączył wszystkie gatunki wapniaków opatrzone podsadą o ściance pojedynczej lub po- 

 dwójnej. Wprawdzie w diagnozie nie ma wyrażonej różnicy od maworków, jednakże autor z właści- 

 wym sobie taktem ani jednego pod swoim rodzajem nie opisał. Didymium więc Schredera obejmuje 

 najzupełniej wszystkie rodzaje śluzowców umieszczone przez nas w pokrewieństwie makulcowatych. 

 Jednocześnie ze Sehraderem w roku 1797 tworzy Persoon dwa nowe rodzaje : Physarum i Diderma, 

 w których pomieszcza wszystkie wapniaki niebędące zrosłozarodniami. Do Physarum należą gatunki 

 o ściance zarodni pojedynczej ; posiadające podwójni}, tworzą Didermę. Ztąd też Didymium Schradcra 

 jest u Pcrsoona rozdzielone w dwa gatunki. Ten sztuczny podział zostaje dalej rozwinięty przez Linka 

 i jego następców, którzy biorąc za podstawę dalszych podziałów obecność lub brak podsady, niere- 

 gularne lub regularne pękanie zarodni dochodzą do następnego najszluczniejszego podziału wa- 

 pniaków : 



Z podsadą Bez podsady 



Ścianka zarodni podwójna, nieregularnie pękające. 



Didymium Diderma 



Ścianka zarodni pojedyncza, nieregularnie pękające. 



Cionium Physarum 



Ścianka zarodni pojedyncza lub podwójna, regularnie pękające. 



Leangium Craterium 



Ścianka zarodni podwójna, lśniąca, gładka. 

 ......... Leocarpus 



