śr.czowcE. 151 



W pierwszych swych pracach początkujący jeszcze Fries błąkał się jeszcze w tym chaosie rodzajów, 

 wreszcie w « Systema mycologicum » oswobodziwszy się od obcych wpływów, rozdziela wszystkie 

 pojedyncze zarodnie wapniaków w zupełnie samodzielny sposób na cztery tylko rodzaje : Crateriura 

 pękające wieczkiem i trzy inne nieregularnie pękające. Z tych Diderma odróżnia się od innych po- 

 dwójną ścianką zarodni, bez względu na obecność lub brak podsady. Physarum ma mieć ściankę po- 

 jedynczą, delikatną, błonkowatą, tymczasem w Didymium ścianka ta ma być na zewnątrz mączasta, 

 łuskowata. Należy przyznać że podział ten już był dość blizkim do naturalnego, wprawdzie maworki 

 i makulce o błonie podwójnej były oderwane od pokrewnych sobie o ściance pojedynczej, ale z dru- 

 giej strony większość maworków była rzeczywiście pomieszczona pod Physarum. Za to pod Didymium 

 znajdowały się nie tylko makulce, ale także i inne wapniaki posiadające zwapnioną mocniej ściankę. 

 W późniejszych swych pismach Fries powodując się pokrojem, znów utworzył kilka rodzajów nio- 

 mających podstaw bytu. Zasługa naturalnego oddzielenia makulców od maworków należy się de Ba- 

 remu, który w roku 1859 zcharakteryzował je wybornie opierając się na budowie włośni. 



PODRODZAJ I. — PEŁZAK. SERPULARIA. 



Pierwoszczoicocnie o ściance pojedyncze/ lub podwójnej. 



57. D. complanatum (Batsch.). M. spłaszczony. — Pierwoszczowocnie, jużto poduszeczkowate 

 spłaszczone, rozpierzchłe, jużto obłe, żyłowate, pełzające, niekiedy w nieregularne sieci połączone. 

 Powierzchnia ich szarawa, nielicznie kryształkami pokryta. Włośnią o włóknach nader cienkich 

 gęstą sieć tworzących, pozostająca w związku z szczególnymi do 50 m. m. wielkimi pęcherzykami. 

 Zarodniki jasno-fioletowe, prawie gładkie, 7,5 do 8 m. m. wielkie. 



1786. Lycoperdon complanatum. Batsch., Elech. fg. Cont., I, p. 251, f. 170, t. XXIX. 



1829. Didymium serpula. Fr., 1. c, III, p. 126. 



1869. Physarum confluens. Fck., Sym. Myc, p. 342, non Pers! 



Wzmianka historyczna. — Gatunek został odkrytym i opisanym po raz pierwszy przez Batscha. Ry- 

 sunek załączony jest bardzo dobry a z opisu włośni można nabyć przekonania, że to o tym, a nie 

 o innym śluzowcu mowa. Niesłusznie więc cytuje Fries Lycoperdon complanatum jako odmianę b, 

 pod Didymium cinereum, które jest typowym maworkiem. Fries opisując swoje Didymium serpula 

 miał najoczywiściej zupełnie niedojrzałe okazy przed sobą, o ich bowiem zawartości wyraża się w na- 

 stępujący sposób : « intus solida! atra, nullis floccis albis intertexta, ob sporidia omnia conglo- 



bata u. Wreszcie de Bary podał dokładny opis budowy tego makulca w swoich Myzetozoa, p. 9 i 61, 

 t. II, f. 15. 



Opis. — Pierwoszcznie tego makulca są żółto zabarwione i owocują stale tylko pod postacią pier- 

 woszczowocni. W dojrzałym stanie najczęściej mają one kształt zupełnie płaskich poduszeczek o za- 

 rysach falowatych ; niekiedy poduszeczki te są w niektórych miejscach podziurawione jak przetak. 



