si.uzowce. 153 



teraz przeświecająca wewnętrzna ścianka tworzy szkielet pierwoszczowocni. Ta wewnętrzna ścianka 

 jest błonką nader delikatne, krucha, bezwapienną, w dolnej części zrasta się najzupełniej z podłożem 

 i nie daje się od tegoż oddzielić. Włośnią o włóknach tęgich, sztywnych, w obu końcach nasady roz- 

 szerzonych i bezbarwnych, zresztą żółto-brunatnych, 1,7 do 2,5 m. m. szerokich, opatrzonych licznymi 

 haczykami i kolcami, z nimi 3,3 do 4,2 m. szerokich, zrzadka tylko rozwidlających się i ztąd luźną 

 sieć tworzących. 



Znajdowanie, się. — Nader rzadki ten gatunek znalazłem w zbiorach muzeum pragskiego zbierany 

 przer A. Opiza w Czechach w hrabstwie Hauenstein. 



PODRODZAJ II. — POPIELATKA. CIONIUM. 



Zarodnie o ściance pojedynczej, podsada lub w jej braku trzonek czarno, rzadziej rdzawo zabar- 

 wione. 



59. D. Clauus. (A. et Si.)'. M. grzybowaty. — Zarodnie kapeluszowate, spłaszczone, zewnątrz 

 wypukłe, pod spodem płaskie, szarawo-białe, bezpodsadowe, trzoneczkowate. Trzoneczek krótki czar- 

 niawo-brunatny, lśniący, pozornie gładki, wyprostowany. Włośnią o włóknach pojedynczych lub 

 zrzadka rozwidlonych, wrzecionowatych, jasno-brunatnych, w obu końcach bezbarwnych. Zarodniki 

 jasno-fioletowe, gładkie, od 6,5 do 8,3 m. m. wielkie. 



1791. Heticularia hemisphserica. Buli., Ghamp., p. p., p. 93, t. 446, f. 2, n° 5. 



1805. Physarum Clavus. A. et Sz., Consp., n° 267, t. II, f. 2. 



1829. Didymium melanopus, p Cfavus. Fr., 1. c, III, p. 114. 



1833. Didymium hemisphsericum. Wallr., 1. c, n° 2192 non Fr. ! 



1844. Didymium Clavus. Rabenh., FI. er. ger., n° 2282. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten został po raz pierwszy dokładnie i wytwornie opisanym przez 

 Albertiniego i Schweinitza. Już przedtem wprawdzie znajdujemy jego pokrój bardzo dobrze oddany 

 w rysunkach Bulliarda jako Reticularia hemisphaBrica, pod którą jednakże autor ten wszystkie do 

 podrodzaju tego należące makulce podciąga. Synonim Wallrotha sprawdziłem naocznie w jego 

 zielniku. 



Opis. — Makulec ten już na pierwszy rzut oka odróżnia się od wszystkich innych kształtem zaro- 

 dni. Są one kapeluszowate, t. j. koliste, od góry ku dołowi mocno spłaszczone, z wierzchu wypukłe, 

 pod spodem wklęsłe, o brzegu na dół zawinionym. Niekiedy, ale to tylko bardzo wyjątkowo i na 

 wierzchu zarodni, spotykamy ku środkowi lejkowate zaklęśnięcie. Ścianka zarodni jest błoną dość 

 t?g£> jasno-brunatną, pokrytą licznemi maleńkiemi grupami gwiązdkowato zbitych kryształków. 

 W miejscu gdzie do na dół zakrzywionego brzegu zarodni przyrasta rurka trzonka, ta ostatnia zostaje 

 od wnętrza zarodni oddzieloną błoną tęgą, brunatną, płasko wyciągniętą, naturalnie dokładnie kolista. 



ART. IV. '20 



