ŚLUZÓWCE. do7 



z wszelką łatwością poznać można. Przeciąwszy zarodnic podłużnie przez środek trzonka widać zaraz 

 gołem okiem wśród ciemnej zawartości zarodni od zwapnień śnieżno-biała podsadę. 



Znajdowanie sir. — Gatunek ten w Europie do najpospolitszych należy, zresztą spostrzegany : 

 Philiperille, La Calle w Algeryi (Montagne) ; w niższej Karolinie (Sweinitz) ; Chili południowe (Gay). 



61. D. micro carpon (Fr.). M. makówka. — Zarodnic dokładnie kuliste, od licznych kry- 

 ształków pokrywających ściankę śnieżno-białe i jakby oszronione, pod spodem w nasadzie tizoneczka 

 nader delikatnie pępkowate ; trzoneczkowate. Trzoneczek zazwyczaj dwa razy od zarodni dłuższy, 

 delikatny, porysowany, wyprostowany, jużto czarny lśniący, już rdzawo-pomarańczowy. Podsada 

 wyraźna, kulista, będąca osobnym pęcherzem wielokomorowym, o komorach fałszywych, wypełnio- 

 nych kryształkami wapna. Włośnią o włóknach jasno-lioletowych, zrzadka rozwidlających się, luźną 

 sieć tworzących. Zarodnikijasno-fioletowc, od 5,8 do 6,5 m.m. wielkie, prawie gładkie. 



1769. Lycoperdon stipitatum. Retz. Vet. Ac, Hand.,p. 254. 



1797. Tricbia hemisplncrica. Trent., 1. c, p. 228. 



1809. Physarumnigripes. Lk.,Diss.I, p. 27. Dit., 1. c, t. 42. 



1817. Trichia alba. Purt., Bris. pi., 111, n° 1113. 



1817. Cioninm xanthopus. Dit., 1. c, t. 43. 



1817. Cionium Iridis. Dit., 1. c, t, 7. Nees., Sys. Fg., f., 106. 



1818. Phisarum microcarpon. Fr., cfr. Sym. Gast., p. 23. 



1825. Didymium lobatum, |i stipitatum. Somrf., FI., Lap., p. 210. 



1829. Didymium nigripes. Fr., 1. c.,III, p. 119. 



1829. Dydymium xanthopus. Fr., 1. c, III, p. 120. 



1829. Didymium Iridis. Fr., 1. c, III, p. 120. 



1837. Didymium microcephalum. Ghev., Fg. eŁByss. ill., f. II. 



1833. Didymium melanopus. Wallr., FI. er. ger., n° 2184, non n° 2193. 



1844. Didymium Waltrothii. Rabenh. FI. er. ger., n° 2289. 



1846. Didymium porphyropus. D. R. et M., FI. Alg., p. 409. 



Wzmianka historyczna. — Z pomiędzy całego szeregu nazwisk wybrałem synonim przez Friesa nie- 

 gdyś użyty, ponieważ najlepiej ze wszystkich maluje pokrój. Dotąd używane nazwisko D. nigripes 

 z dwóch powodów musuło być zarzucone, raz jest kilka makulców posiadających czarny trzonek a 

 z drugiej strony ten sam gatunek posiada niekiedy trzoneczek rdzawo-pomarańczowy, zresztą niczem 

 innem nie różniąc się, to jest właśnie D. xanthopus Ditm.; zresztą D. Iridis tegoż autora jest tymże 

 samym śluzoweem ale zupełnie jeszcze niedojrzałym. Wallroth w swojej florze skrytopłciowej Nie- 

 miec pod dwoma numerami podaje D. melanopus. Pod n° 2193 z autorem « Fries », którego okazy 

 należą do Physarum cinereum, a jego cytowana odmiana 6 jest Physarum leucocephalum. Drugi zaś 

 pod n°2184 jako nowy, przez siebie utworzony gatunek, tutaj należy. Didymium porphyropus jest 

 odmianą jednoznaczną z D. xanthopus. 



