śluzówce. 159 



I tutaj zdarza się niekiedy, że włókno włośni zamienia się w cienkościenna, (bezbarwną rurkę, w pe- 

 wnych miejscach mocno rozdętą, lub w nasadzie silnie lejkowato rozszerzona. Wydęcia te są wypeł- 

 nione albo licznymi, drobnymi kryształkami, albo też jednym, wielkim, gwiazdowatym gruzłem kry- 

 ształów. 



POD RODŹ AJ III. — BIELIK. A CIO NI SC I UM. 



Ścianka zarodni pojedyncza lub podwójna, podsada śnieżno-biała lub brunatno -biała, podobnież i 

 trzoneczek jeśli istnieje. ■ * 



63. D. sq uamulo sum (A. et S z.). M. luskotcaty. — Zarodnie jużto półkuliste spłaszczone, 

 już dokładnie kuliste, zawsze w nasadzie trzonka lekko pępkowate. Trzoneczek śnieżno-biały, wdra- 

 żający się do wnętrza zarodni i rozszerzający się tam w kulistą, śnieżno-białą podsadę. Dolna ścianka 

 zarodni do podsady gładziuteńko przyrosła, górna po dojrzeniu często rozpadająca się na pojedyncze 

 owalne łuski. Włókna włośni cieniuteńkie, berbarwne, z podsady wiązkowato ku górze wybiegające, i 

 licznie rozwidlające się pod bardzo ostrym kątem. Zarodniki jasno-fioletowe, prawie gładkie, od 8,3 

 do 10 m. m. wielkie. 



1791. Reticularia hemispha^rica. Buli., Champ., p. 93, p. p. 



1805. Diderma squamulosum. A. et Sz., I. c, n° 246, t.4, f. 5. 



1815. Didymium globosum v. stipitatum. Schwarz., Ac. Holm., p. 114. 



1815. Licea stipitata. D. C, FI. Fr., n° 670<". 



— Tubulina pedicellata. Poir., Enc. Sup., V, p. 373. 



1816. Cionium farinaceum. Nees., Syn. ¥g., f. 106, b. 

 1827. Cionium sąuamulosum. Spr., Sys., IV, 528. 

 1729. Didymium herbarum. Fr., 1. c, III, p. 120. 



1829. Didymium leucopus. Fr., 1. c, III, p. 121, non Lk.! sed dBy, 1. c, p. 9. / 



1829. Didymium costatum. Fr., 1. c, III, p. 118. 



1830. Physarum liceoides. Duby., Bot. gali.. 2, p.861. 

 1833. Didymium filamentosum. Wallr., 1. c, n°2187, p. p. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten został po raz pierwszy doskonale opisany i odróżniony przez 

 Albertiniego i Schweinitza. Wprawdzie już przedtem wspomina go Bulliard pod swoją Reticularia, 

 ale jakeśmy już powyżej dowiedli, rozumiał on i inne jeszcze makulce pod tćm nazwiskiem. W później- 

 szym czasie poszukiwał go De Candolle, zapewne bez pomocy drobnowidza i nie mogąc znaleźć wło- 

 śni, pomieścił go w rodzaju Licea. Fries w swoim Systema opisuje gatunek ten aż cztery razy, naj- 



