ŚLUZÓWCE. 



i fil 



64. D. Fuckelianum. Rfski. M. Fuckla. — Zarodnie półkuliste, pod spodem pępkowate, 

 trzoneczkowate, o trzoneczku białawym z odcieniem żółtawym lub brunatnawym, mocno podłużnie 

 pofałdowanym. Ścianka zarodni po odwapnieniu drobnych gwiazdkowatych kryształków, brunatnawo 

 lub fioletowo plamista, o plamach bezbarwnemi żyłami poprzedzielanych na nieregularne części. 

 Trzoneczki wewnątrz zarodni tworzą wyraźna, maczugowatą i spłaszczoną brunatnawą podsadę, do 

 której dolna strona zarodni nie przystaje płasko lecz tworzy liczne wydatne nierówności, z których 

 biorą początek wiązki włośni. Włośnią fioletowa opatrzona licznemi nieforemnemi zgrubieniami. Za- 

 rodniki jasno-fioletowe, delikatnie brodaweczkowate, od 9,6 do 11,6 m.m. wielkie. 



1869. Didymium sąuamulosum. Fuck., Sym. Myc, p. 341, non A. et Sz. 



1873. Didymium Fuckelianum. Rfski, Fuck, S. M. 2, Nach., p. 73. 



Opis. — Gatunek ten Ł od poprzedniego na pierwszy rzut oka odróżnia się ubarwieniem trzonka i 

 podsady. Po odwapnieniu jednak zarodni dają się widzieć ważniejsze i bardzo charakterystyczne róż- 

 nice. Górna ścianka zarodni w poprzednim gatunku jest zupełnie bezbarwna, tutaj zaś jużto rzadziej 

 jednostajnie brunatno zabarwiona, jużto częściej spotykamy fioletowe lub brunatne plamy bezbar- 

 wnemi żyłami pooddzielane. Rozpadanie się błony po dojrzeniu na pojedyncze łuski należy tu jednak 

 do wyjątków. Dolna ścianka zarodni w poprzednim gatunku przystaje najzupełniej gładko do podsady, 

 z której biorą początek pojedyncze włókna włośni. Tutaj przeciwnie dolna ścianka zarodni, w niektó- 

 rych miejscach jest zrośnięta z podsadą, w innych zaś odstaje tworząc liczne maleńkie, stożkowate 

 wyniesienia, z których biorą początek całe wiązki włośni rozdzielające się dopiero w dalszym prze- 

 biegu przez liczne rozwidlenia na pojedyncze włókna. Włośnią jest zabarwiona fioletowo i opatrzona 

 bardzo licznemi, choć nieregularnemi zgrubieniami. Podstawa jest mniej więcej maczugowatą, lecz 

 bardzo mocno z góry spłaszczona. Zarodniki jasno-fioletowe, delikatnie brodaweczkowate, od 9,6 do 

 11,6 m. m. wielkie. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten należy do rzadkich. Otrzymałem go po raz pierwszy od Fuckla, zna- 

 lazłem później w zielniku Kurcyusza Sprengla pod nazwą Physarum cinereum bez daty i miejsca zbie- 

 rania, zresztą widziałem okazy zbierane przez Monnarda w Algeryi z zielnika Bory'ego. 



65. D. macrospermum. Rfski. M. zmienny. — Zarodnie kuliste lub półkuliste, mocno 

 spłaszczone, pod spodem pępkowate, szarawo-białe, trzoneczkowate. Trzoneczek od zarodni zazwyczaj 

 dłuższy, rozszerzający się na podłożu w wyraźną kolistą leżnię, ku górze zwężający się, w całej długości 

 bardzo mocno pofałdowany, śnieżno-biały lub słomiasto-biały. Podsada będąca przedłużeniem trzonka 

 bardzo zmiennych kształtów, jużto krążkowata, już młoteczkowała, już wreszcie o brzegach łękowato 

 na dół podwiniętych. Błona zarodni bezbarwna, łub lekkim odcieniem brunatnawym zabarwiona. 

 Włośnią o włóknach pojedynczych, zrzadka tylko rozwidlających się pod ostrym kątem, bezbarwna 

 lub lekko brunatnawą. Zarodniki ciemno-fioletowe, mocno kolczaste, od 12,5 do 13,5 m. m. 

 wielkie. 



? 1797. Trichia alata. Trent., 1. c, p. 228. 



? 1829. Physarum alatum. Fr., 1. c, III, p. 132. 



1871. Didymium costatum. Fuck., Sym. Myc. I. Nach., p. 339. 



Wzmianką historyczna. — Z pomiędzy wielu gatunków śluzowców opisanych przez Trentepohla pod 

 Trichią, a niedających się z pewnością odnieść do jednego ze znanych, znajduje się także owa «Tri« 

 chia alata», którą Fries nie widząc oryginalnych okazów, z opisu tylko sądząc, odniósł do Physarum 

 jako odrębny tegoż gatunek. Ponieważ w opisie tym widocznie czyniony jest nacisk na skrzydlaty 



ART. IV. 2J 



