ŚLUZÓWCE. 101 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten zgadza się z opisem D. coslatum Friesa, otrzymałem go leż 

 pod tem nazwiskiem od Fuckla. Oryginalne jednak okazy tego ostatniego gatunku, jakie miałem przed 

 sobą, przekonały mnie, że Fries, pod nazwiskiem D. costatum rozumiał tylko pewną formę z D. squa- 

 mulosum, do której zresztą gatunek ten z pokroju nader jest podobny. 



Opis. — Gatunek ten budową ścianki zarodni i sposobem pękania zbliża się do makulea łuskowa- 

 tego, różni się zaś od niego zarodnikami podobnymi co do wielkości i uzbrojenia do zarodników ma- 

 kulea zmiennego. Kształt podsady bardzo zmienny, nieraz zdarzają się okazy zlewające się. 



Znajdowanie się. — Dotychczas widziałem tylko okazy zbierane przez Fuckla pod Eberbach nad 

 Renem. 



67. D. prcecox. D. By. M. wczesny. — Zarodnie nieregularnie półkuliste, o ścianie podwójnej. 

 Ścianka zewnętrzna biała, nader silnie pomarszczona, rozpadająca się po dojrzeniu na pojedyncze 

 łuski, bezbarwna, pokryta drobniuteńkimi gwiazdkowatymi kryształkami. Ścianka zewnętrzna oło- 

 wiano-szarawa, tęga, pokryła drobnemi nieregularnemi ziarnami wapna, po odwapnieniu słomiasto- 

 żółta, tęga. Trzoneczek zazwyczaj krótki, słomiasto-żółty, delikatnie podłużnie porysowany, przedłu- 

 żający się wewnątrz zarodni w podsadę nieregularnie kulistą, często spłaszczoną, słomiasto-żółtą. 

 Włośnią o włóknach nader cienkich, trwałych, bezbarwnych, niekiedy fioletowo barwnemi, licznemi 

 nieregularnemi, kulistemi zgrubieniami opatrzonych, rozwidlających się pod ostrym kątem i poprze- 

 cznemi włóknami połączonych w sieć. Zarodniki ciemno-fioletowc, o błonie nader tęgiej, zrzadka 

 krótkimi kolcami pokrytej, od 8,3 do 0,2 m. m. wielkie. 



Łatwo zlewający się i często przechodzący w pierwoszczowocnie plackowate, rzadziej żyłowate. 



1861. D. pnecox. D. By. in Rabenh. Fun. eur., n° 367. 



Opis. — Makulec ten jedyny z podrodzaju bielika posiadający podwójna ściankę zarodni, łatwo się 

 tem od innych odróżnia. Zewnętrzna błona nader mocno pomarszczona odstaje mocno od wewnę- 

 trznej i odpada od niej po dojrzeniu nieregularnemi płatami lub łuskami. Składa się ona przeważnie 

 z nader drobnych kryształków, spojonych z sobą bardzo małą ilością istoty ustrojowej. Wewnętrzna 

 jest daleko tęższa, barwna i pokryta drobnemi ziarnami wapna. 



Zarodnie tego gatunku zlewają się z sobą nader łatwo po dwa. Dość często przez liczne zlewania 

 powstają pierwoszczowocnie plackowate lub rzadziej żyłowate, od 5 do 8 M. średnicy dochodzące, o 

 powierzchni nieregularnie wzgórkowatej. W takich razach trzonki znajdują się w wnętrzu pozlewa- 

 nych zarodni, rozszerzając się zaraz w bardziej nieregularne i także często spojone z sobą podsady ; 

 niekiedy zaś znikają zupełnie, redukując się tylko do wzgórkowato zgrubiałej i zwapnionej w pe- 

 wnych miejscach leżni. Pierwoszcznie tego gatunku są mleczno-białe. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten dotąd został znaleziony tylko w ogrodzie botanicznym w Frei- 

 burgu w Bryzgowii przez de Barego. 



68. D. effusum (Lk.). M. rozpierzchły. — Zarodnie siedzące, nieregularnie półkuliste, 

 spłaszczone, o podsadzie nieforemnej, półkulistćj, śnieżno-białej lub niekiedy żółto-białej. Włośnią o 

 włóknach nader cienkich, rozwidleniami i poprzecznemi odnogami w gęstą sieć połączonych, zupełnie 

 bezbarwnych, licznemi, drobnemi zgrubieniami opatrzonych. Zarodniki ciemno-fioletowc, prawie 

 gładkie, od 10,3 do 11,2, wyjątkowo tylko do 8,3 m. m. wielkie. 



