\Qi PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



Łatwo zlewający się, niekiedy tworzący pierwoszczowocnie jużto płaskie i plackowate, już żyłowate 

 i obłe. 



1809. Diderma effusum. Lk. Obs.,I, p. 42. 



1829. Didymium effusum. Fr., 1. c, 111, p. 124. 



1829. Physarum confluens. Pr., Excl.syn! 1. c, III, p. 146. 



Wzmianka historyczna. — Chociaż opisy podane przez autorów niebardzosię z sobą zgadzają, jednakże 

 oryginalne okazy jakie miałem przed sobą nie pozostawiają mi żadnej wątpliwości co do tożsamo- 

 ści tych wszystkich synonimów. Fries pod Physarum opisuje oczywiście formy bardziej pozlewane. 



Opis. — Gatunek ten należy do bardzo zmiennych tak co do pokrojujak i budowy, wyjąwszy zarodni- 

 ków prawie gładkich i niewielkich. Podsada najczęściej bywa śnieżno-biała, tylko wyjątkowo znajdują 

 się okazy o podsadzie żółtawo lub miesno-czerwonawo zabarwionej. Niekiedy znika ona zupełnie. 

 Włośnią bywa rzadko zmienna i nie ma wyraźnego charakteru, wyjąwszy, że włókna jej zawsze są po- 

 łączone w dość gęstą sieć. Zresztą zdarza się, jużto bezbarwna, i wówczas wiotka i delikatna, już też 

 słaba lub nawet silnie fioletowo zabarwiona i wówczas sztywna i tęższa. Zgrubienia liczne spotykają 

 się zazwyczaj. Błona zarodnijest zupełnie bezbarwna, po jej powierzchni są rozrzucone- nieliczne tylko 

 i drobne kryształki, niekiedy i drobniejsze nieforemne ziarnka wapna. 



Zarodnie tego gatunku okazują wielką skłonność do zlewania się; bardzo często występują one także 

 w postaci pierwoszczowocni. Te bywają dwojakiego pokroju. Rzadziej spotykają się okazy pozlewane 

 w wązkie, obłe, różnie poskręcane i po podłożu pełzające żyły ; w takich podsada najczęściej znika 

 zupełnie. Częściej zaś występują pierwoszczowocnie pod postacią najzupełniej płaskich placków, nie- 

 kiedy do kilkunastu milimetrów średnicy dochodzące, w takich podsada jużlo znika zupełnie, lub 

 też występuje tylko zanikowe Dodać jeszcze wypada, że kiedy w okazach posiadających mocno roz- 

 winiętą podsadę, ścianka zarodni pokryta jest nielicznymi tylko kryształkami, to przeciwnie w ra- 

 zach gdy podsada znika, powierzchnia zarodni daleko mocniej zostaje zwapnioną. 



Znajdowanie się. — Gatunek len należy do rzadkich. Widziałem okazy: Petersburg (Bongard.) ; 

 hrabstwo Hauenstein w Czechach (Opiz); koło czeskiej Pragi (Rott) ; Rostock (Ditmar); Noolwyk koło 

 Amsterdamu (J. A. C. Oudcmans); Paryż (A. Richard). Zresztą kilka innych okazów zbieranych przez 

 Linka, Wallrotha, Friesa i Rabenhorsta, bez miejsca i daty zbioru. 



69. D. confluens (Pers.). M. z lewa jacy. — Zarodnie siedzące, jużto pojedynczo stojące, pół- 

 kuliste, spłaszczone, już też gromadnie skupione na silnie rozwiniętej leżni, wówczas więcej niefore- 

 mne, a w nasadach od wzajemnego nacisku nieraz wielokątne. Podsada zawsze wyraźna, często nie- 

 ibremna, jużto żółtawa, już żółtawa z mięsnym odcieniem. Włośnią wiązkowata, z podsady początek 

 biorąca, o wiązkach złożonych z nielicznych, pod bardzo ostrym kątem rozwidlających się włókien, 

 cienkich, trwałych, jasno-fioletowo-brunatnych. Zarodniki ciemno-fioletowe, mocno kolczaste, od 

 12,5 do" 15,7, wyjątkowo tylko do 10,5 m. m. wielkie. 



1797. Didymium complanatum. Schrad., Nov. pi. gen., p.24, t. 5, f. 5. 

 1801. Pbysarum confluens. Pers., Syn., p. 169 etv. a truncigenum. 

 1805. Physarum confluens, pmuscigenum. A. et Sz., 1. c, p. 9. 

 1829. Didymium crustaceum. F., 1. c, III, p. 124. Ex cl. syn. 



■ 



