ŚLUZÓWCE. 167 



1873. D. enjthrinum. B. cfr. Grev., 1. c, n° 344; o ile z opisu sądzić można należy do maworka. 



1873. D. lałeritium. B. et Rav., cfr. Grev., 1. c., n° 352. 



1873. D. megałosporum. B. et C, cfr. Grev., 1. c, n° 349. 



1873. D. Nectrice formę. B. et C, cfr. Grev., 1. c, n°353. 



1868. D. obrusseum. B. et C. Berk. Cub., 1. c, n° 532; cfr. Grev., 1. c, n° 350. 



D. pertusum. B. 



1873. D. proximum. B. et G., cfr. Grev., 1. c , n° 345. O ile z krótkiego opisu sadzić można, zdaje 

 się należeć do Didymium microcarpum. Fr. 



1868. D. pruinosum. B. et C. cfr. Berk. Cub., 1. c , n° 530. 



1873. D. pusillum. B. et C., cfr. Grev., 1. c, n° 347. 



1868. D. radiatum. B. et C. cfr. Berk. Gub., 1. c, n° 529. O ile z krótkiego opisu sadzić można, 

 może być niedojrzałem D. macrospermum. Rfski. 



1873. D. Ravenelii. B. et G. cfr. Grev., 1. c, n° 346. Zdaje się rzeczywiście należeć do rodzaju 

 maworka. 



1868. D. tenerrimum B. et. C. cfr. Berk. Gub., n" 533. 



1829. D. versipelle. Fr., Sys. myc, III., p. 117. 



1854. D. zpylandicum. Berk. in Hook Jour., p. 230. Zdaje się być gatunkiem maworka. 



Chondrioderma Rfski. Szaroń. 



Mucilago sp 



Stemonitis sp 



osp. Micb. ; Lycoperdon sp. L.; Sphferocarpus sp. Buli.; Reticularia sp. Buli., Poir. ; 

 iliS sp. Gmel. ; Trichia sp. Trent.; Didymium sp. Schrad., Liber.; Diderma sp. Pers. ; Physa- 

 rum sp. Lk; Leangium Lk ; Spumaria D. C.; Cionium sp. Nees, Spr. ; Licea sp. Nees ; Lycogala sp. 

 Grev.; Leocarpus sp. Wallr., Fr. ; Polyscbismium Corda. ; Carcerina sp. Fr. 



Zarodnie siedzące lub trzoneczkowate, nieregularnie lub gwiazdowato pękające. Ścianka zarodni 

 pojedyncza lub podwójna. Zewnętrzna pokryta nieforemnemi ziarnami wapna albo rozwinięta sko- 

 rupiasto przez znaczne ich skupienia; od wewnętrznej ("jeżeli ta istnieje) mocno odstająca i oddzie- 

 lona znaczna powietrzna przestrzenia. Wewnętrzna delikatna, bezwapienna, często mieniąca się. Pod- 

 sada najczęściej rozwinięta. 



Wzmianka historyczna. — Pojedyncze gatunki szaronia zostają wspominane przez naszych już naj- 

 dawniejszych autorów i pomieszczane w najrozmaitszych rodzajach. Dopiero w roku 1797 Schrader 

 w nowo utworzonym rodzaju Didymium pomieszcza wszystkie nasze makulcowate, a zatem i szaronie. 

 W tym samym roku ze swej strony Persoon określa nowy rodzaj Diderma w ten sposób, że włącza 

 doniego wszystkie wapniaki opatrzone podwójną błoną, bez względu na budowę włośni. Fries w <i Sy- 

 stema mycologicum » nie przyjmując rodzaju Leangium Linka, przyjmuje Didermę w tych samych 

 granicach co Persoon. Tym sposobem dwadzieścia dziewięć gatunków w tym rodzaju pomieszczo- 

 nych rozdzielają się w następujący sposób pomiędzy przez nas przyjęte rodzaje : 



