168 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



Grz yby gatunków 1 z synonimami O razem 1 



Wątpliwych 





» 



2 



Leocarpus 





» 



i 



Cienkowskia 





i) 



1 



Chondrioderma 



. o jednej błonie 



» 



7 



» 



» dwóch błonach 



» 



4 



Physarum 



» » i) 



» 



4 



» 



» jednej błonie 



» 



2 







» 



2 



1 



» 



2 







)) 



1 



13 



10 



Razem 29 



Z czego przypada, licząc z synonimami, na pokrewieństwo maworkowatych 13 i tyleż na pokre- 

 wieństwo makulcowatych; a bez synonimów gatunków o ściance pojedynczej 10 a 9 o ściance po- 

 dwójnej. 



Zl,ąd najwidoczniejszym jest, o ile rodzaj Diderma w pojęciu Friesa jest nienaturalnym. Jużeśmy 

 powyżej wspomnieli, że zmiany jakie ten autor zaprowadził w rozgraniczeniu rodzajów w « Summa 

 vegetabilium Scandinavise» są jeszcze więcej sztuczne. W obec takich okoliczności uznałem za najsto- 

 sowniejsze utworzenie nowego rodzaju, najzupełniej naturalnego, który bez względu : na obecność 

 jednej lub dwóch ścianek zarodni, obecność lub brak podsady, obejmuje wszystkie te makulcowate, 

 które w przeciwstawieństwie domakulca mają ściankę zewnętrzną zarodni pokrytą nie kryształkami, 

 a drobnemi nieforemnemi ziarnami wapna. Do rodzaju tego Chondrioderma włączono także pierwej 

 przyjęty rodzaj Leangium jako podrodzaj. Tym sposobem wszystkie gatunki szaronia rozpadają się 

 naturalnie na trzy podrodzaje. Pierwszy z nich Monoderma, jednobłon, obejmuje wszystkie gatunki 

 posiadające jedne ściankę zarodni, bez względu czy zwapnienie jest bardzo słabe i ziarniste, czy też tak 

 mocne, że skorupiaste zwapnienia odpadają od ścianki pod postacią nieregularnych łusek. Do pod- 

 rodzaju Diderma, dwubłonek, należą gatunki o dwóch ściankach, wewnętrzna jest bezwapienna, ze- 

 wnętrzna w różnym stopniu zwapniona, obie odstające mocno od siebie i oddzielone pustą prze- 

 strzenią. Wreszcie trzeci podrodzaj Leangium, gwiazdosz, posiada jedne tylko ściankę, zazwyczaj 

 skorupiasto rozwiniętą, ale mocno odstającą od wewnętrznej masy zarodników i włośni, i jak w po- 

 przednim oddzieloną od niej pustą przestrzenią. Gwiazdosz więc jest, można powiedzieć, dwubłon- 

 kiem, w którym wewnętrzna błona nie wykształca się ; nieraz zastępuje ją najzewnętrzniejsza war- 

 stwa zarodników zanikowych, pustych, spłaszczonych i wielokątnie stykających się, pokrywających 

 całą masę innych zarodników i włośni. 



W ostatnim razie możnaby te podrodzaje podnieść nawet do godności rodzajów, różnice jednak 

 jakie w budowie ich zachodzą, uważam jeszcze za niedostateczne dla zaprowadzenia takićj zmiany. 



Rodzaj ten zawiera wiele bardzo nieraz pokrewnych sobie gatunków, których oznaczanie wcale nie 

 jest łatwem. Włośnią i zarodniki dają najstalsze charaktery. 



