ŚLUZÓWCE. 149 



PODRODZAJ I. — MONODERMA. JEDNOBŁON. 



Ścianka zarodni pojedyncza, pokryta jużto drobnemi pojedynczemi ziarnami wapna, już masami 

 ich i wówczas skorupiasta. 



70. Ch. Alexandrowiczii. Rfski. S. Alexandrowicza. — Zarodnie siedzące, nieforemne, bez- 

 trzoneczkowe, bezpodsadowe, często po kilka poskupiane w małe grudki, o powierzchni pomarszczo- 

 nej, zziarnionej. Włośnią o włóknach pojedynczych jasno-brunatnych, w obu końcach bezbarwnych, 

 tu mocno rozgałęziających się i łączących się pomiędzy sobą. Zarodniki gładkie, jasno-brudno-fio- 

 letowe, 10,7 do 12,5 m. m. wielkie. 



1872. Didymium chondrioderma. De Bary et Rfski in Alex. Strój., etc, p. 89. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten został dawniej przez De Barego i mnie inaczej nazywanym, 

 w czasie kiedy uważałem wszystkie makulcowate za jeden tylko rodzaj. Po rozdzieleniu ich musiałem 

 nazwę gatunkową zmienić. 



Opis. — Gatunek ten należy do najprostszych, zarodnie siedzące i bezpodsadowe, powierzchnia 

 ich zwykle pomarszczona, śnieżno-biała. Ścianka zarodni pojedyncza jest błonką jasno-brunatną, tęgą, 

 ciemniejszemi plamami brunatno-fioletowemi upstrzoną, pokrytą niezbyt licznemi, pojedynczemi, 

 drobnemi ziarnami wapna. Włośnią bardzo charakterystyczna. Włókna jej pojedyncze, wężykowate, 

 jasno-brunatne, posiadają w środku ciemniejszą linię, a tu i owdzie opatrzone są na powierzchni 

 nadzwyczaj drobnemi, kropkowatemi że się tak wyrażę, zgrubieniami. Szerokość włókien wynosi 

 mniej więcej 2,7 m. m. W obu końcach każde z włókien staje się bezbarwnem, rozgałęzia się bardzo 

 licznie i łączy się z rozgałęzieniami sąsiednich włókien tworząc w tych miejscach gęste sieci o bardzo 

 drobnych oczkach. 



Znajdowanie się. — Rzadki ten gatunek został znaleziony w okolicach Warszawy przez profesora 

 Alexandrowicza. 



71. Ch. anomalum. Rfski. S. nieregularny. — Pierwoszczowocnie żyłowate, pełzające, mo- 

 cno wypukłe, obłe, rozmaicie poskręcane. Powierzchnia ich drobno zziarniona. Podsady bardzo sil- 

 nie rozwinięte, szeroką nasadą na podłożu oparte, obłe, kształtom pierwoszczowocni odpowiadające. 

 Włośnią o włóknach nader delikatnych, cienkich, wiotkich, bezbarwnych, gęstą sieć tworzących. 

 Zarodniki prawie gładkie, 11,6 do 13,8 m. m. wielkie. 



Opis. — Pierwoszczowocnie te różnią się od innych także żyłowatych tem, że są stosunkowo 

 mocno wypukłe, to jest wyższe jak szerokość podstawy. Podsady tak samo ukształtowane, są nader 

 silnie rozwinięte, po odwapnieniu pozostaje z nich istota ustrojowa gąbczastej natury jasno-brunatna. 

 Ścianka pierwoszczowocni w nasadzie brunatna, ku wierzchołkowi coraz słabiej zabarwiona, wreszcie 

 bezbarwna, na zewnątrz pokryta licznemi dużemi ziarnkami wapna. Pierwoszczowocnie są różnie po- 

 skręcane, nieraz rozgałęziają się, lecz zazwyczaj nie łączą się w sieci. 



ART. IV. 22 



