ŚLUZÓWCE. 17J 



kich, delikatnych, w wiotka lecz' gęsta siec połączonych. Zarodniki fioletowe, Iedwo-brodaweezko<- 

 wate, 12,5 m.m. wielkie. 



1815. Spumaria physaroides. D. C, FI. fr., VI., p. 101, n° 701 A, non Pers. 



1829. Diderma deplanatum. Fr., 1. c, III, p. 110. Exel. syn. 



1849. Leocarpus deplanatus. Fr., Sra. Vg. Scan., II, p. 450. 



Wzmianka historyczna. — Gatunek ten został po raz pierwszy znaleziony przez De Gandolla, który 

 przypuszczał, że to może być Spumaria Physaroides Persoona, i opisał go tćż pod tern nazwiskiem 

 ze znakiem zapytania. Fries nie mając przed sobą oryginalnych okazów, z opisu uznał go za jedno- 

 znaczny z swoim Didymium crustaceum. W czóm jak wiemy zbłądził. Tymczasem w tym samym cza- 

 sie opisał Fries pewien śluzowiec pod nazwą Diderma deplanatum, którego okazów przed sobą nie 

 miałem, ale który uważam za śluzowiec De Gandolla. 



Opis. — Jużto wprost na podłożu, już też na leżni tęgiej, brudno oehrowej stoją zazwyczaj po kilka 

 skupione zarodnie. Szeroką nasadę przyrosłe do podłoża lub leżni, od wzajemnego nacisku w pod- 

 stawach kątowate, są zresztą zazwyczaj dość wypukłe lub z wierzchu nieco spłaszczone. Ścianki ich 

 kruche, kredowo-białe, mocno zwapnione, tak, że skorupiasto zbite ziarna wapna odpadają nieraz od 

 ścianki nieregularnemi łuskami; wówczas od przeświecających zarodników ścianka wydaje się być 

 popielatą. Otwór w zarodni powstaje zwykle w podstawie, tak że po wypadnięciu zarodników pozo- 

 staje ścianka zarodni, z której zwapnienia odpadły, jako delikatna przeświecająca błonka, przez która 

 widzieć się daje płaskie dno zarodni lub spłaszczona, zaledwie że rozwinięta, podsada brudno- 

 ochrowa. Błona po odwapnieniu ku podstawie ciemniejsza, ku górze jasno-brunatna. Włośnią nie- 

 pozorna o włóknach delikatnych, cienkich, bezbarwnych, wiotką sieć tworzących. 



Znajdoicanie sio. — Widziałem okazy z okolic Genewy zbierane przez Dc Gandollów ojca i syna. 



75. Ch. fallax. Rfski. S. okazały. — Zarodnie na wspólnej wydatnej leżni gromadnie siedzące 

 leci nie ścieśnione, regularnie kuliste, kredowo-białe, o podsadzie jużto niepozornej płaskiej, już wy- 

 datnej, jajowatej, środkowej. Włośnią wiązkowato początek biorąca, ku górze licznie rozwidlająca się 

 ciemno-fioletowa. Zarodniki ciemno-fioletowe, mocno kolczaste, 12,5 do 14,5 m. m. wielkie. 



Opis. — Zarodnie tego śluzowca dochodzą do 2 milimetrów w średnicy, ścianka ich kredowo- 

 biała od skorupiastego zwapnienia. Po odwapnieniu błona tworząca ściankę jest jasno-brunatna 

 i zazwyczaj w kilku jej miejscach spostrzegać się dają rozrzucone nieregularne plamy, przedsta- 

 wiające jakby gąbczastą tkankę, a dowodzące, że w tych miejscach błona była i na wewnątrz zwa- 

 pniona. Zresztą spotykać się dają i okazy najzupełniej niezwapnione, które wówczas, jak to sobie 

 można wyobrazić, przyjmują najzupełniej różny pokrój. Są one wówczas pięknie mieniące się, od 

 przeświecających zarodników 7 wydają się być fioletowemi, a powierzchnia ich jest wydęta lecz 

 leciuteńko pomarszczona. Kształt podsady jest bardzo zmienny. Zazwyczaj zajmuje ona całe dno 

 zarodni, jest bardzo płaska i niepozorna; w innych jednak razach ma kształt jajowaty, dotykając dna 

 zarodni wazką tylko nasadą. 



Charakterystyczną dla gatunku jest włośnią o włóknach bardzo ciemno-iioletowych, wiązkowato 

 z podsady początek biorących, następnie rozwidlających się wielokrotnie i stających się coraz 

 cieńszemi. 



Znajdowanie się. — Gatunek ten dotąd był tylko dwa razy znaleziony, raz w Tyrolu koło Krimler- 

 fall a drugi raz koło Salzburga przez Sautera. 



