172 PAMIĘTNIK TOWARZYSTWA NAUK ŚCISŁYCH W PARYŻU. — TOM V. 



76. Ch. Friesianum. Rfski. S. Friesa. — Zarodnie siedzące, półkulisto spłaszczone, lub 

 kształtów nieregularnie półkulistych, mocno zwapnione, śnieżno-białe, po odpadnięciu skorupy po- 

 pielate. PodsLida wyraźna, soczewkowato spłaszczona, słomiasto-żółta lub mięsno-czerwona. Włośnią 

 silnie rozwinięta, bezbarwna, o włóknach w sieć połączonych. Zarodniki jasno-fioletowe, gładkie, 

 8,3 m. m. wielkie. 



1825. Diderma difforme. Somrnf., FI. Lap., p. 217, non Pers.! sed. Fries, Sys. myc, III, p. 106. 



1873. Chondrioderma Friesianum. Rfski inFuck. Sym. Myc. 2, Nach., p. 74. 



Wzmianka historyczna. — Śluzowiec opisany przez Sommerfelda pod nazwą Diderma difforme 

 Pers. jest z pewnością czemś innem jak ten gatunek Persoona. Nazwałem go imieniem Friesa, który 

 błąd Sommerfelda w swoim Systema powtórzył. 



Opis. — Gatunek ten z pokroju dość podobny do figury Schradera przedstawiającej jego Didymium 

 complanatum. Powierzchnia zarodni gładka, śnieżno-biała od nader silnego skorupiastego rozwinię- 

 tego zwapnienia. Zwapnienie to odpada często pod postacią nieregularnych łusek; te po odwapnie- 

 niu pozostawiają ślady ustrojowej istoty, którą ziarnka wapna były spojone pomiędzy sobą. Wówczas 

 ścianka zarodni wydaje się być popielatą. Wewnątrz zarodni spotykamy wyraźną soczewkowatą pod- 

 sadę jużto ochrowo już też mięsno-barwną. Włośnią silnie rozwinięta, o włóknach delikatnych, bez- 

 barwnych, w gęstą sieć połączonych. Ścianka zarodni po odwapnieniu jest błoną ku podstawie bru- 

 natną, ku wierzchołkowi bezbarwną. Gatunek ten z następnym bardzo jest spokrewnionym. 



Znajdowanie się. — Widziałem okazy zbierane pod Muenchau, koło Hattenheim nad Renem przez 

 L. Fuckla. 



77. Ch. Michelii [Liber.). S. Michelego. — Zarodnie soczewkowate, śnieżno-białe, o zwa- 

 pnieniu skorupiastem opadającem, jużto siedzące, już trzoneczkowate. Trzoneczek ochrowo-białawy, 

 o ściance mocno pofałdowanej, fałdach rozciągających się także na dolnej stronie zarodni, i tam łą- 

 czących się w promieniste, sieciowate, wypukłe zgrubienia. Podsada w formach siedzących soczewko- 

 watą, dość wypukła, czerwono-brunatna, w formach trzoneczkowatych więcej płaska, oddzielona od 

 rurki trzonka właściwą ścianką. Włośnią o włóknach wężykowatych, bezbarwnych, nader cienkich, 

 zrzadka tylko rozwidlających się i luźną sieć tworzących. Zarodniki jasno-fioletowe, gładkie, 

 8,3 m. m. wielkie. Formy siedzące łatwo zlewają się z sobą po dwa, niekiedy trzy lub pięć. 



1795. Diderma contortum. Hoffm., 1. c, tb. 9, f. 2, a. 



— Reticularia contorta. Poir., Ency., VI, p. 182. 



1797. Reticularia hemisplnerica. Sow., Engl. fg., t. 12, non Buli. ! 



1803. Physarum dcpressum. Schum., FI. Saell., n° 1439 et FI. Dan., 1. 1972, f. 2. 



— Diderma physaroides. Schum., Herb.! 



1829. Diderma depressum. Fr., 1. c, III, p. 108, Excl. syn.! 



— Diderma lenticulare. Wallr., Herb. ! 



1832. Didymium Michelii. Lib. in Plan. Ardn. Exsic, Fas. II, n°180. 

 1836. Didymium hemispłwericum. Berk., Engl. fi., p. 312, non Fr.! 



